zaterdag 24 november 2018

4e Steps on Fire

Datum: 24-11-2018
Tocht: 4e Steps on Fire
Plaats: Antwerpen (B)
Organisatie: Steps on Fire
Afstand: 60
 km
Inschrijfgeld:  € 15,- 
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Tot op heden had ik nog geen officiële wandeling buiten de landsgrenzen gemaakt. Wel eens een wandeling door Londen en een blokje om in Denemarken, maar dat waren geen georganiseerde tochten. In een zoektocht naar een wandeling voor in het weekend van 24 en 25 november kwam ik uit bij een evenement in België

Steps on Fire heet het gebeuren. Het is een sponsortocht waarbij de opbrengst volledig ten goede komt aan de organisatie 'Help Brandwonden Kids'. Zeg maar de Belgische brandwondenstichting voor kinderen. 



De maximale afstand was vastgesteld op 60 kilometer en zou starten bij het centraal station van Antwerpen en eindigen op het terrein van een voetbalclub in de buurt van Mol. Een lijntocht derhalve, dus was het zaak om de auto bij de finish te parkeren en er daarna voor te zorgen om tijdig (uiterlijk 07:30 uur) in Antwerpen te geraken. Met de trein zou het logisch zijn geweest, ware het niet dat het station van Mol enkele kilometers van de finish verwijderd ligt. Gelukkig was de organisatie zich hiervan bewust en werd er voor € 6,- per persoon een busdienst georganiseerd die de deelnemers rechtstreeks naar Antwerpen zou brengen. Ik reserveerde direct mijn plekje in de bus en betaalde ook het inschrijfgeld voor de wandeltocht.

Daags voor de tocht arriveerde ik met mijn gezin in een bungalowpark op zo'n 15 kilometer van de finishplaats. Hierdoor hoefde ik 's morgens niet rond 03:00 uur uit bed te klauteren om eerst nog een fikse afstand naar België te overbruggen alvorens te kunnen gaan wandelen. Desondanks was ik op zaterdagmorgen toch al om 04:00 uur wakker. Ik bleef nog even lekker liggen maar ging toen maar uit bed. Om precies 05:00 uur trok ik de deur van de bungalow zachtjes achter me dicht en begaf me naar de auto. Een ritje door duister België bracht me bij een feesttent. Ik parkeerde de auto en nam plaats in de gereedstaande touringcar. Mooi voorin zodat ik niet misselijk zou worden tijdens de rit naar Antwerpen.



Omdat de bus 'volzet' was volgens de chauffeur reed deze direct naar station Antwerpen zonder tussenstops onderweg. Dat zorgde voor een comfortabele rit. Nog tijdens de busreis kreeg ik een fraai veiligheidshesje aangereikt en ook de controlekaart werd alvast uitgedeeld.



Om vier minuten voor zeven in de vroege Antwerpse morgen stopte de bus voor de fraaie façade van het monumentale stationsgebouw. Omdat ik vooraan in de bus zat, was ik ook als eerste buiten en kon daardoor een foto maken zonder al te veel mensen in beeld.



Binnen stond de hal al vol met wandelaars die op eigen gelegenheid naar Antwerpen waren gekomen. Velen schreven zich ook ter plekke nog in om de uitdaging aan te gaan om 60 kilometer naar Mol te gaan overbruggen.



Om de wachttijd de overbruggen stapte ik voor het eerst in mijn leven binnen bij een Starbucks koffietent. Ik bestelde een warme chocolademelk en kocht een broodje. Bij het afrekenen kreeg ik een hartverzakking. Wat een afzetterij. En dan was de warme choco nog niet eens lekker. Nee, sorry ... bij Starbucks zien ze mij niet meer terug.



Het was inmiddels bijna half acht en dus werd het tijd om na een sanitaire stop naar de stationshal terug te keren. Daar stond iemand zonder megafoon iets te vertellen wat voor niemand hoorbaar en verstaanbaar was. Goed ... half acht en dus wegwezen.
Ik ging er in een lekker tempo vandoor om niet direct in een grote groep terecht te komen.
Deze missie slaagde. Natuurlijk werd ik al heel snel voorbij gelopen door vele wandelaars en ik zag zelfs twee hardlopers er vandoor gaan.




De tocht was begonnen en de eerste verzorgingspost was al vrij snel. Na amper 2 kilometer was in de buurt van station Berchem al een uitstalling aan producten die de wandelaars mee mochten nemen. Ik vond dit wel erg vroeg en omdat ik nog geen behoefte had om mijn voorraad aan te vullen, liep ik lekker verder. Via de bebouwde kom zette ik koers richting het vliegveld. Van vliegtuigen geen spoor te bekennen, maar de tekst op het gebouw was duidelijk genoeg.



Iets voorbij de luchthaven passeerde ik verschillende sportvelden waarbij de belijning bij dit voetbalveld mijn aandacht trok ...



Daarna liep ik door naar Boechout waar bij het station de volgende verzorgingspost was ingericht. Ik nam opnieuw niets mee, maar liet wel een knipje in mijn kaart zetten. De route was tot nu toe goed te doen en van de voorspelde regen was nog geen druppel gevallen.



Na Boechout ging het in één lange rechte weg langs het spoor door naar Lier. Hier was de verzorgingspost in het centrum van de stad, maar natuurlijk ook nabij het station. Hier nam ik een lekkere plak cake mee voor onderweg en koerste weer verder want ik had nog 44 kilometer voor de boeg.



Niet veel later was ik een riviertje overgestoken (De Nete ?) en kwam ik een bord tegen met veel bekende Belgische plaatsen. Zowaar hield ik even halt om dit bord te fotograferen. Waarom? Geen idee.



Na Lier was Kessel de volgende plaats op de route. Ik liep nog steeds erg soepel en kon mijn wandeltempo redelijk constant houden. Qua eten en drinken had ik van mijn eigen voorraad enkel een Liga gegeten en verder was alles nog in in ruime mate aanwezig. In Kessel besloot ik mijn voet even extra af te plakken. Uit voorzorg, want soms leek ik een kleine irritatie te voelen. Daarna kon ik me maar met zeer grote moeite inhouden om niet meerdere heerlijke rijstgebakjes naar binnen te schuiven. Amai ... wat was dat lekker !



Maar goed; met een extra stukje tape op mijn voetzool en m'n schoenen weer netjes gestrikt kon ik weer op pad. Er was nog circa 40 kilometer te wandelen, dus het eind van de tocht was nog niet in zicht.

De route naar Nijlen voerde door een natuurgebied. Ik liep heerlijk en genoot van het onverwachte stukje met onverharde paden; want tot op dat moment was het grootste gedeelte gewoon asfalt of straatsteen geweest.



Na de doorkomst door Nijlen liep ik verder naar Bouwel. Hier kwam ik langs het Kempens Wielermuseum. Een bezienswaardigheid waar ik mijn schoonvader direct van op de hoogte bracht, want hij is een enorme wielerfan. In Bouwel kreeg ik een bakje spaghetti met een heel vreemd sausje. Na een korte bestudering van het mengsel kieperde ik het direct in de afvalbak. Hier wilde ik mij niet aan wagen. Snel weer verder, niet wetende wat mij te wachten zou staan.



Al vrij vlot na de spaghetti-experience wandelde ik over een drukke brug over het Albertkanaal om daarna veel en veel te lang alleen maar langs dit water te moeten lopen. Het was geestdodend. Oersaai en dus gewoon een niet leuk stuk van de route. Voor mijn gevoel waren er genoeg mogelijkheden geweest om toch van A naar B te komen zonder dit eentonige stuk in de route op te hoeven nemen. Achteraf bleek ik 4,5 kilometer langs het Albertkanaal te hebben gewandeld.



Ik was blij dat ik tegenover het station van Herentals weer bij een verzorgingspost was gearriveerd. Hier brandde een vuurkorf en was het gezellig. Ik nam er bewust even pauze.want ik had bijna 40 kilometer gewandeld en ik stond dus op het punt om richting de finish te gaan. Rusten kon niet eeuwig duren, dus na een poosje stapte ik weer op en verliet Herentals via de lange Augustijnenlaan en liep daarna toch wéér langs een water: het Kempens Kanaal. Gelukkig niet voor lange duur, want daar had ik helemaal geen zin in.

In Sint-Jozef Olen was een extra pauzepunt beschikbaar in de personeelskantine van Umicore. Een enorm groot bedrijf. De ontvangst was warm en hartelijk. Een fatsoenlijk toilet en een ontspannen ruimte om een beker warme chocolademelk te drinken en een koekje te eten. Het was een enorme verademing. Het was een mooi moment om mijn gezin even te appen dat ik nog maar 14 tot 15 kilometer hoefde af te leggen en dat ik onder normale omstandigheden over maximaal 2,5 uur wel klaar zou zijn met deze tocht van 60 kilometer.



Niet veel later passeerde ik een nieuwe rustpunt. Hier werd ook mijn deelnamebewijs weer van een knipje voorzien en pakte ik toch maar weer een rijstgebakje mee. Het was wederom smullen geblazen. En nu ... op naar Geel. De laatste stad voordat ik naar de finish zou gaan lopen.



Van de route naar Geel kan ik me bijzonder weinig herinneren, behalve dat de rustpost in Geel weer heel gezellig was versierd. Ik nam wat eten en drinken mee voor onderweg en hoorde dat ik nog 6,6 kilometer zou moeten lopen. Volgens mijn eigen gegevens zou het nog circa 5,8 kilometer zijn, maar goed ... die paar honderd meter zijn ook niet zo interessant op deze afstand.



Inmiddels begon het al donker te worden en pakte ik mijn zaklamp om hiermee autoverkeer op de route te attenderen op mijn aanwezigheid op de weg. Een apart voetpad of fietspad was er niet. De routepijlen waren voorzien van reflecterende stickertjes en bovendien waren er ook lichtgevende pijlen opgehangen, al was dat niet altijd op een logische plek gedaan. Toch ben ik zonder ook maar één keer verkeerd te zijn gelopen veilig bij de finish gearriveerd.



Het was ruim 60 kilometer en hierover heb ik 10 uur en 12 minuten gedaan. Dit is inclusief de verschillende rustmomenten onderweg. Zonder deze rustmomenten heb ik er 9 uur en 31 minuten over gedaan.Dit laatste komt neer op een gemiddelde wandelsnelheid van 6,4 kilometer per uur.



Ik ontving als beloning heen klein speldje welke ik thuis op een lint van een andere medaille heb bevestigd. Zonde om kwijt te raken en een beloning voor 60 kilometer wandelen moet wel een zichtbaar plekje hebben tussen alle andere tastbare herinneringen.