zondag 28 oktober 2018

45e Herfstkleurentocht Kilder

Datum: 28-10-2018
Tocht: 45e Herfstkleurentocht Kilder
Plaats: Kilder
Organisatie: Sportvereniging Wilskracht Kilder
Afstand: 23
 km
Inschrijfgeld:  Gratis i.v.m. lidmaatschap Wandelvereniging Gelderland
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Aan het eind van de herfstvakantie wilde ik graag nog een keer deelnemen aan een wandeltocht. Midweeks was een dagje wandelen bij de Sallandse Wandelvierdaagse in het water gevallen. Ter hoogte van Apeldoorn keerde ik huiswaarts omdat het voortdurend regende. Nu dus een herkansing. 


Bij een temperatuur van 1 graad onder nul (en dus de autoruiten krabben), vertrok ik naar het Gelderse Kilder. Een dorpje niet al te ver van Doetinchem. Hier werd voor de 45e keer de 'Herfstkleurentocht' georganiseerd. 


Bij aankomst schreef ik me in voor de langste afstand: 35 kilometer. Ik ging voortvarend van start, liep al vlot het dorpje uit en had het vervolgens koud. Al vrij vlot besloot ik om niet de gehele 35 kilometer te gaan wandelen, maar bij een splitsing te kijken of ik de route kon gaan inkorten. Op de één of andere manier had ik vandaag niet zoveel zin om er iets van te maken. 


Het inkorten van de route lukte inderdaad en na ruim 14,5 kilometer te hebben gelopen verliet ik de route van de 25 en 35 kilometer en ging verder over het traject van de 20 kilometer. Dit was ruim 2 kilometer na de eerste rust in het bos. Hier was een grote partytent neergezet en qua eten en drinken was er van alles verkrijgbaar.



Maar goed ... verder op het traject van de 20 kilometer dus en dat betekende dat ik alweer eerder dan verwacht voor de tweede rust opnieuw bij de partytent in het bos terecht kwam en niet zoals gepland bij de caférust bij 'Café 't Peeske'. Van de tweede rust maakte ik alleen gebruik om een hartige versnapering te kopen en daarna vervolgde ik mijn weg over het traject van de 10 kilometer. 


Met andere woorden ... zo vlot mogelijk terug naar Kilder en lekker naar huis.

Of ik hier in 2019 weer van start ga ? Dat durf ik niet te zeggen. De route was zeker niet verkeerd, de pijlen waren uitstekend opgehangen, de verzorging was ook naar wens en de mensen bij het startbureau waren erg vriendelijke en behulpzaam. Dus ... wie weet.


Het nadeel van dit soort herfsttochten is echter dat het wandelen door het herfstbos naar verloop van tijd toch wel saai wordt. Elk bospad geeft weer hetzelfde beeld. In dit licht bezien hou ik een slag om de arm of ik volgende week daadwerkelijk ga starten bij de 40 of 60 kilometer van de Maarten Luther Wandeltocht in Amerongen.


zondag 21 oktober 2018

5e Amsterdam City Walk

Datum: 20-10-2018
Tocht: 5e Amsterdam City Walk
Plaats: Amsterdam
Organisatie: Le Champion
Afstand: 34 km

Inschrijfgeld:  € 15,00
Deelname: 1e keer
Birdview: Niet beschikbaar

Vorig jaar schreef ik me in om deel te gaan nemen aan de 4e Amsterdam City Walk. Destijds was ik nog niet erg goed op de hoogte van de inhoud van de vele verschillende wandeltochten in Nederland en zo kon het gebeuren dat ik mijn startbewijs destijds weer van de hand deed en ervoor koos om elders de nodige kilometers te gaan maken.



Dit jaar schreef ik me wederom in, al was er enige twijfel want er was een aardige wandeltocht op Ameland en een aantrekkelijk alternatief van de WS78 in Zevenaar met bovendien meer kilometers dan dat ik in Amsterdam zou gaan lopen. Toch naar Amsterdam. Het inschrijfgeld was fors zoals organisator Le Champion gewoon is te doen. Voor een wandeltocht van 33 kilometer mocht ik € 15,00 betalen. Hiervoor kreeg ik een startbewijs per post toegestuurd en onderweg ontving ik een vorm van verzorging waar ik mijn vraagtekens bij plaatste.



De startlocatie was bijzonder: de atletiekbaan van het Olympisch stadion. Ik was ruim op tijd vertrokken om zodoende ook tijdig in Amsterdam te zijn. Hierdoor meldde ik me al om iets over half zeven in de ochtend in de hoofdstad van Nederland. Bij de toegang tot het stadion had Le Champion een overijverige beveiliger neergezet die vooraf al de startkaarten wilde controleren. Dit soort dingen zitten in mijn allergie; ik moet er niets van hebben. Eenmaal binnen liet ik de startstempel op mijn startkaart zetten en veegde vervolgens de achterzijde van het bewijs weer droog omdat de stempelmensen hadden verzuimd om de tafel waar zij achter stonden fatsoenlijk droog te maken. De waterschade viel gelukkig mee, maar amateuristisch was het wel.


Aan de overzijde was een banier opgehangen en liep een man met een microfoon rond. Hier was de officiële start van de 5e Amsterdam City Walk. De microfoon werd bij verschillende mensen onder hun neus geduwd, maar ik keerde me af. Met mijn oordopjes in en een heerlijk 12" uitvoerig van Duran Duran's The Reflex op vol volume wachtte ik op het startsein. Ik was snel weg. Ik waande me eventjes Percy Williams; de Canadese atleet die tijdens de Olympische Spelen van 1928 op deze plek de gouden medaille veroverde op de 100 meter sprint. Ik was als eerste het stadion uit en liet daarna mijn tempo iets zakken. Ik had bereik wat ik voor ogen had. Ruimte om mij heen en dat stelde mij tevreden.



Ik liep langs het VUmc waar men gespecialiseerd is in de behandeling van kanker en ging daar tegenover richting het Amsterdamse bos. Bij de parkeerplaats tegenover de Bosbaan waar ook de Koninklijke Nederlandse Roeivereniging haar onderkomen heeft, werd een flesje water van sponsor Albert Heijn uitgedeeld. Dit was na circa 2,5 kilometer. Ik was inmiddels al ingehaald door een andere wandelaar, maar deze man had het missen van routepijlen tot kunst verheven. Niet veel later liepen we samen verder. Het tempo lag op ongeveer 6,7 kilometer per uur en dat voelde prima. Samen liepen we via de Bos- en Vaartlaan en de Kalfjeslaan naar de Amstel. 



De opkomende zon toverde met prachtige kleuren en ik stopte voor de eerste keer om rustig een mooie foto te maken. 



Ik was niet de enige, want een stukje verder zat iemand met een camera langs de waterkant. Het moment waarop een eenzame roeier voorbij kwam was wederom prachtig.



Na een poosje werd ik door mijn GPS-horloge gedwongen om te stoppen. Het ding leek op hol te slaan want de weergegeven snelheid klopte niet met de realiteit. Tenminste ... ik ga er gemakshalve maar vanuit dat ik op dat moment niet 15 km per uur wandelde. Er zat niets anders op dan de wandeltrack te stoppen en opnieuw op te starten. Dat werkte beter en de rest van de dag heeft de Suunto-watch het prima gedaan. 



Bij thuiskomst bleek dat de routetracking flink de hik had gehad. De gewandelde lijn liep dwars over begraafplaats Zorgvliet, door sloten en kanalen, dwars door huizen en dus niet over de Amsteldijk zoals ik in werkelijkheid had gelopen. Door dit oponthoud was mijn metgezel van de afgelopen kilometers al in de verte verdwenen en dus zette ik mijn muziek weer aan en stak de Amstel over om deze aan de overzijde weer verder te gaan volgen, nadat ik wel eerst mijn volgende controlestempel in ontvangst had genomen en een chocolaatje had gesnoept.



Inmiddels liep ik alweer enige tijd over de Weesperzijde en had ik uit voorzorg een stukje tape op mijn linker hak geplakt. Hierna passeerde ik het Amstel Hotel waar ik net een busje met geblindeerde ramen weg zag rijden. Het is algemeen bekend dat veel bekende artiesten in dit hotel overnachten, maar wie er in dit busje zat ... dat was mij onduidelijk.



Dus ... door naar Koninklijk Theater Carré ...




... het Rembrandtplein ...



... en de Nieuwmarkt. Daarna volgde een stukje dat gelijk was aan de Amsterdam Light Walk. Daar was ook het volgende controlepunt. Ik pauzeerde even en at mijn twee boterhammen op. De route ging verder langs Artis (dag Giraffe) en maakte een slinger door het Oostelijk Havengebied. 



Na exact één uur wandelen was ik weer terug bij het controlepunt waar ik eerder pauzeerde. Hierna liep ik via het Scheepvaartmuseum en Science museum NEMO richting de binnenstad.



Van enige rust was vanaf dat moment geen sprake meer. De route raakte verstopt door de grote mensenstroom die zich door vaak smalle steegjes en over volle trottoirs begaf. Van ontspannen wandelen was voor mij geen sprake meer. Mensen die slenterden in plaats van lekker wandelden. Het was een ware irritatiefactor. Nadat ik het Koninklijk Paleis op de Dam was gepasseerd wist ik niet hoe snel ik naar de finish moest komen. 



Na de onderdoorgang van het Rijksmuseum en vlak langs het Van Goghmuseum kwam ik bij het Vondelpark. 



Dit park liep ik als spookrijder om zo aan de slenterende meute te ontkomen. Daarna nog straatje in en straatje uit om ten slotte nog een rondje om het Olympisch Stadion te moeten lopen alvorens de laatste stempel werd gezet.



Ik ontving mijn medaille op een lompe manier. De dame in kwestie knalde de medaille vol tegen mijn gebit. Het was een wonder dat er niets was afgebroken. Van een verontschuldiging had ze nog nooit gehoord. Bah ... Snel een sticker voor in mijn wandelboekje gehaald (Le Champion ... waarom staat dit niet ergens aangegeven ?) en toen zo snel mogelijk naar de auto en terug naar huis.



De Amsterdam City Walk blijft voor mij bij een éénmalige deelname. Het is me gewoon niet goed bevallen. Helaas.







zondag 7 oktober 2018

Najaars Wandelweekend Austerlitz' Belang

Datum: 07-10-2018
Tocht: Najaars Wandelweekend
Plaats: Austerlitz
Organisatie: Austerlitz' Belang
Afstand: 26 km

Inschrijfgeld:  € 3,00
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Op zondag 7 oktober keek ik eerst naar de Formule1 van Japan en daarna reed ik naar Austerlitz. Een ritje van zo'n 25 minuten. Hier schreef ik me in om deel te gaan nemen aan de wandeltocht die door de locals van het Austerlitz' Belang was georganiseerd. De te lopen afstanden waren erg divers, maar ik koos voor de langste afstand: 25 kilometer.



Via Twitter had ik vernomen waar de route vorig jaar heen ging, maar dit jaar was er duidelijk voor een nieuw parcours gekozen. Eerst werd er voornamelijk richting het oosten gelopen, waarbij het Henschotermeer helaas niet werd bezocht. Ik liep over vele bospaden die deze regio rijk is. Daarna ging het verder aan de andere kant van snelweg A12. Bij camping 'Het Grote Bos' hield ik na 10 kilometer eventjes pauze. In het winkeltje kocht ik wat lekkers en nuttigde dit op een bankje in de schaduw.



Na deze pauze liep ik door het Hydepark langs Bartiméus. Dit oord ligt tussen Driebergen en Doorn in. Een stukje liep ik parallel langs de provinciale weg N225, maar daarna stak ik de weg over en kwam ik door Nieuw Sterkenburg. Een buurtschap in lintbebouwing. Na een poosje kwam ik bij een splitsing waarbij ik rechts de Gooijerdijk zag en ik rechtdoor een natuurpad op werd gestuurd. Beide wegen of paden had ik eind augustus van het vorige jaar al eens bewandeld toen ik een wandeltocht vanuit Werkhoven liep. 



Na een flink stuk rechtdoor te hebben gelopen sloeg ik af naar rechts om na een poosje wederom naar rechts te gaan over een klompenpad dat richting buitenplaats Broekbergen. Het geheel stond in de steigers, net als ruim één jaar geleden. Ik liep lekker door en kwam in de bebouwde kom van Driebergen terecht, In het park Sparrendaal hield ik pauze op een bruggetje. 20 kilometer had ik al gelopen en dus nog maar 5 te gaan.



Terwijl ik op m'n gemak een boterham at, zag ik op een paar meter afstand een eekhoorntje zitten. Het beestje had mij niet in de gaten, maar toen ik iets te opvallen bewoog om een foto te maken, was het diertje snel verdwenen.

Na de break liep ik weer richting de snelweg en ging ter hoogte van de Arnhemse Bovenlaan onder de weg door. Niet veel later boog ik linksaf de sportlaan in. Hier was een rustpunt ingericht, maar ik maakte er geen gebruik van. Via talloze paden op het landgoed Bornia bereikte ik de finish in Austerlitz.



De algehele indruk van deze wandeltocht was nogal amateuristisch. Het uitpijlen was niet consequent gebeurd en de rustpunten waren niet logisch gepland. Ook de route zelf was niet geweldig en kwam wat vergezocht op me over, bovendien was de route 1,3 kilometer langer dan was aangegeven. Vooral in de eerste tien kilometer waren er voldoende mogelijkheden om de route in te korten, maar hier heeft de organisatie geen gebruik van gemaakt.