zaterdag 2 februari 2019

43e Winterserie - 3e tocht - cwsv Prinses Marijke

Datum: 02-02-2019
Tocht: 43e Winterserie - 3e tocht
Plaats: Geldermalsen
Organisatie: cwsv Prinses Marijke
Afstand: 42,9
 km
Inschrijfgeld:  € 3,- 
Deelname: 3e keer
Birdview: Klik hier

Nadat ik vorig maand weer eens in Geldermalsen aan de winterserie had deelgenomen en dit mij uitermate goed was bevallen, besloot ik om ook vandaag weer die kant op te gaan. Sterker nog, ik had me voorgenomen om de vier tochten in deze serie in mijn jaarlijkse wandelplanning op te gaan nemen.

Op vrijdagavond had ik alle spullen al klaargelegd zodat ik de volgende morgen niet de helft zou vergeten mee te nemen. Een regenponcho (wegwerp) had ik al laatste gepakt. Dat bleek achteraf niet eens zo'n slecht idee. Telefoon, gps-horloge en draadloze oordopjes aan de oplader en boterhammen alvast uit de diepvries.

Na een goede, maar ook iets te korte nachtrust, stond ik om 06:45 uur op het station. Ik had nog vijf minuten tot de trein naar Utrecht zich zou melden. Vorige keer was ik de enige reiziger, vandaag stonden er nog vier andere mensen op het perron. Bij het arriveren van de trein zocht ik een rustig plekje in de coupé om daar mijn boterhammen op te eten. 



Op station Utrecht Vaartsche Rijn stapte ik over op de stoptrein naar 's-Hertogenbosch om vervolgens na een aantal haltes uit te stappen op het station van Geldermalsen. De trein stopte op spoor 4a en dat is de plek waar ook de stoptrein richting Dordrecht altijd halt houdt. De trein langs mijn geboorteplaats Leerdam. Och, wat heb ik vaak in dat boemeltje gezeten. Maar nu stapte ik dus op die plaats uit om eerst uit te checken, want de vorige keer was dat niet helemaal goed gegaan. 

Na een wandeling over de loopbrug meldde ik me bij de voorste van de drie gereedstaande auto's van de wandelsportvereniging. Er was al iemand ingestapt en zodra ik de deur had dichtgetrokken, vertrokken we naar het clubhuis. Lopen was een optie geweest, maar in de wetenschap dat het pendelvervoer hier altijd subliem is geregeld, besloot ik daar dankbaar gebruik van te maken.

Bij aankomst was men net bezig met het verstrekken van extra informatie over de route van 40 kilometer. Ik verstond niet alles, maar had al snel in de gaten dat er onderweg keuzemogelijkheden waren. Wel of niet door de blubber. Niet door de blubber zou zo'n 1,5 kilometer extra wandelen betekenen.



Ik schreef me in, maakte mijn uitrusting in orde en stapte naar buiten. Het begon zachtjes te regenen, maar de poncho liet ik lekker in mijn tas. Mijn jack weerstond de nattigheid prima. Via een pad langs de rand van het dorpje Meteren liep ik het landelijk gebied in, Ik stak de spoorlijn Utrecht -  Eindhoven over en zag dat ik vlakbij de lus naar de Betuweroute was. Een lus die slechts bij hoge uitzondering door treinverkeer wordt gebruikt.



Rechts van mij zag ik de provinciale weg van Geldermalsen naar Leerdam en wist dat aan de overzijde het dorpje Deil moest liggen. Naar alle waarschijnlijkheid zou ik daar later op de dag nog wel terecht gaan komen. Nu dus eerst over polderweg richting Enspijk. Omdat ik het dorp nu vanuit het zuiden naderde, liep ik over paden die ik nog niet kende. Een stuk langs snelweg A2 en langs het voormalig openluchtzwembad 'De Rotonde', maar tegenwoordig onderdeel van een camping van Ardoer. De grote gele M van de Amerikaanse vreetschuur torende hoog boven alles uit.



Het regende nog steeds en ik deed mijn poncho aan toen ik Enspijk binnen liep. Al vlot was daar de eerste rust. Gesitueerd in een gebouw bij de kerk. Ik had toen 8,8 kilometer gelopen en aan enige rust of zelfs een uitgebreide pauze had ik nog geen behoefte. Via de Kampsedijk (voor de locals ;-) ) stak ik via een fietspad naast de brug van de snelweg A2 de Linge over om daarna richting Mariënwaerdt te lopen. Richting, dus niet langs de gebouwen op het Heerlijkheid Mariënwaerdt zelf. 



Toen ik richting de poort liep om bij de Stapelbakker uit te komen, was een sanitaire stop hard nodig. Bomen genoeg. Daarna langs station Beesd en Volvo Cars richting het Betuwestrand waar ik vroeger regelmatig te vinden was. Daarna het veld in om na omzwervingen in de stromende regen te constateren dat ik al ruim 15 kilometer had gelopen.



Ik liet het geraas van de A2 ver achter me en ging richting het Kooise Meer, maar eerst moest ik nog een lading modder overwinnen. Gek genoeg lukt het me op dat soort terrein altijd weer om het tempo op te voeren.



Bij het Kooise Meer was ook een rustpunt gesitueerd, maar ook hier liep ik lekker door. Mijn voeten voelden goed en ik was bang dat een moment van rust ook kou op m'n spieren zou opleveren met alle gevolgen van dien. Na een stuk grasland kwam ik aan bij het eerste keuzepunt van deze dag. Ik koos om via het asfalt te blijven lopen en zodoende wat extra kilometers te lopen.



De regen was nog steeds aanwezig, maar last had ik daar niet van. De poncho hield me redelijk droog en dat voorkwam dat ik het koud zou krijgen. Aan het eind van de omleiding kwam ik onderaan de Diefdijk uit en zag in de verte de watertoren van Leerdam. 



Ik volgde het pad onderaan de dijk en kwam terecht op de dijk richting Enspijk. Aan de overkant van de Linge zag ik Asperen. Ook hier even een stuk van het asfalt af en onderaan de dijk over een graspad. Daarna de dijk oversteken en linea recta richting Acqouy. Langs de scheve toren en het graf van mevrouw Pisa. Hier passeerde ik ook de volgende rustpost bij Tapperij Lingezicht. Ik maakte er echter opnieuw geen gebruik van, want ik was inmiddels al bijna 27 kilometer onderweg. Onder normale omstandigheden zou ik dan nog iets meer dan 2 uur nodig hebben om de eindstreep te bereiken. Vandaag was de route dus wat langer; zo'n 43 kilometer. 

Via het tunneltje onder de provinciale weg bereikte ik het fietspad richting Rhenoy. Ik had hier ook voor een ander pad kunnen kiezen, maar het asfalt beviel me vandaag uitstekend. Rhenoy passeerde ik zonder het dorp aan te doen. Ik stak de Linge over en boog af naar links, richting Rumpt. 



Via de Roodseweg en de Rijsakkerweg kwam ik op de dijk terecht. De dorpsslager zat er niet meer. Door het midden van het dorp kwam ik helaas niet, wel liep ik de dijk uit zoals ik dat ook tijdens de Kennedymars van Leerdam al had gedaan. In Beesd liep ik over de Voorstraat en boog na Wakkermans Electra af naar links om later voorbij uitspanning De Notenboom te komen. Een rustpunt, maar ik liep gewoon lekker door; nu weer richting de A2 om daar via hetzelfde pad als eerder op de dag de Linge over te steken. Via Enspijk en Deil kwam ik weer in Geldermalsen terecht. 



Bij de brug over het spoor, bij het station, had ik precies 40 kilometer afgelegd, De trein naar Utrecht stond er nog, maar ik liep door naar het eindpunt. Nog zo'n kleine drie kilometer te gaan. Deze liep ik probleemloos uit om zo na bijna 43 kilometer deze wandeltocht af te sluiten. De natte poncho verdween in de afvalbak en later liet ik mijn wandelboekje stempelen in het clubgebouw. Een lift naar het station was zo geregeld en daardoor had ik om 15:12 uur alweer de trein naar Utrecht. 







zondag 27 januari 2019

14e Winterwandelweekend

Datum: 27-01-2019
Tocht: 14e Winterwandelweekend
Plaats: Aalten
Organisatie: wsv De Wandelvriend
Afstand: 30,15
 km
Inschrijfgeld:  € 2,-  +  € 1,50 voor een medaille
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Op de laatste zondag van januari besloot ik te gaan wandelen in de Achterhoek. Aalten om precies te zijn. De weersverwachtingen waren niet best, want er was veel neerslag voorspeld. De regenponcho had ik meegenomen en dat was geen overbodige luxe.


Ik schreef me bij het clubgebouw van de lokale tennisvereniging in voor de maximale afstand van 30 kilometer. Op m'n gemak maakte ik daarna mijn spullen gereed om op pad te kunnen gaan. Bij het verlaten van het gebouw begon het juist te regenen. Ik zette de capuchon van de poncho op en liep richting het voetbalveld om daarna door te lopen over een route waarvan ik het fijne op dit moment echt niet meer weet.


De bepijling was prima in orde. Er werd gebruik gemaakt van gekleurde borden maar wel voorzien van extra letters om de wandelaars toch vooral niet de verkeerde kant op te sturen.
Op twee plaatsen waren bordjes verdwenen, maar de uitgereikte routebeschrijving was ruim voldoende om de wandeling zonder problemen te kunnen vervolgen.


De rust was gesitueerd bij speeltuinvereniging De Ossekop in Bredevoort. Na een kleine tien kilometer kwam ik hier voor het eerst langs en hield dan ook even halt. Toen ik er na 21 kilometer voor de tweede keer langs kwam, liep ik gewoon door.


Na afloop liet ik mijn wandelboekje afstempelen en vertrok ik weer naar huis.

zondag 13 januari 2019

45e Winterserie w.s.v. Amicitia - 3e tocht

Datum: 13-01-2019
Tocht: 45e Winterserie - 3e tocht
Plaats: Mill
Organisatie: w.s.c. Amicitia
Afstand: 13
 km
Inschrijfgeld:  € 2,- 
Deelname: 2e keer
Birdview: ---

Tegen beter weten in ging ik vanmorgen in alle vroegte op pad om wederom in Mill een tocht uit de winterserie te gaan lopen. Vorige keer ging dat niet zoals het hoorde, want ik begon daar aan de tweede lus in plaats van te starten met de eerste lus.



Vandaag dus een herkansing en wederom ging het helemaal mis. De eerste lus én de tweede lus gingen na vertrek beiden naar rechts, maar daar waar de eerste lus bij een bocht naar links afboog, daar ging de tweede lus rechtdoor. Pijlen waren er niet, wel bordjes met kleuren. Geel = linksaf en wit = rechtdoor. Prima, maar niet in het donker en in de stromende regen. Zelfs met een zaklamp is daar geen chocola van te maken. Ik stapte dus rechtdoor, want als je met een felle zaklamp op een geel bordje schijnt, dan is dat ding gewoon wit. Aan het eind van de straat kwam ik weer gewoon bordjes tegen, dus ik dacht dat ik op de goede weg zat.


Ik volgde de aanwijzingen netjes op en liep in de stromende regen gewoon lekker mijn tocht. Een wegwerpponcho deed zijn werk prima en ik had geen reden tot klagen. De meegegeven routebeschrijving kon ik niet raadplegen, want in de stromende regen is dat al snel een drijfnat votje. Maar ... ik ging dus goed.



Totdat ik na 8 kilometer een bord zie dat de rust bij Café Libre is, direct om de hoek. Alles is nog donker, de deur nog op slot. Maar ... de eerste rust zou na 11,5 kilometer weer bij het startlokaal zijn. Daar voelde ik nattigheid en toen ontdekte ik dat ik, net als enkele weken geleden, ook nu weer verkeerd zat. Met een enorm baalgevoel liep ik de route uit, al sneed ik de laatste paar honderd meter wel af. Ik had er geen zin meer in. 



Na 13,4 kilometer stapte ik weer in de auto met het voornemen de organisatie een bericht te sturen dat het hout snijdt om bij een splitsing een bord te plaatsen met 'LET OP ... U BEVINDT ZICH OP DE 1 LUS'  of iets soortgelijks voor de 2e lus. 

Een derde poging in Mill zal er wat mij betreft niet meer komen. Er zijn immers genoeg andere tochten waar de bewegwijzering wat beter in orde is.

zaterdag 5 januari 2019

43e Winterserie - 2e tocht

Datum: 05-01-2019
Tocht: 43e Winterserie - 2e tocht
Plaats: Geldermalsen
Organisatie: cwsv Prinses Marijke
Afstand: 40
 km
Inschrijfgeld:  € 3,- 
Deelname: 2e keer
Birdview: Klik hier

Ik wilde het nieuwe jaar 2019 graag goed beginnen met een flinke wandeltocht. Al vrij snel viel mijn oog op twee keuzemogelijkheden. De ene wandeltocht was rondom Nijkerk en werd door de WS78 georganiseerd en de andere wandeltocht was door Prinses Marijke uit Geldermalsen uitgezet. Beide tochten boden de mogelijkheid om 40 kilometer te wandelen, maar in Geldermalsen kon ik eerder starten en bovendien was het met de trein ook sneller te bereiken vanuit Veenendaal.

Vandaag was de laatste dag dat de gratis update van de Nederlandse Spoorwegen kon gebruiken om zodoende zonder bijbetaling in de eerste klas te mogen reizen. Deze mogelijkheid greep ik met beide handen aan.



Op het station van Geldermalsen stond een pendeldienst al klaar om treinreizigers comfortabel naar de startlocatie te brengen. Ik vergat echter wel om op het station uit te checken. Gelukkig lukte dat na afloop van de wandeltocht alsnog.

Iets na acht uur had ik mij ingeschreven en kon ik op pad. Een routebeschrijving kreeg ik keurig uitgereikt, maar deze heb ik de gehele dag niet nodig gehad. De tocht was uitstekend gepijld. Ik kon er blind op vertrouwen.



De route ging eerst een stuk door de bebouwde kom van Geldermalsen en daarna via Erichem. Hierdoor kon ik een eerder gelopen route 'vastmaken' aan de overige wandeltochten die ik al had gelopen. Op één of andere manier wil ik de boel toch met elkaar verbinden. 



Na Erichem liep ik door naar Buren. De rustpost onderweg liet ik voor wat het was. Het was heerlijk wandelweer en aan pauze was nog geen behoefte. Daarom vlot door naar Beusichem. Hier was ook een rustpost voorzien bij een lokaal café. Ik at mijn boterhammen echter op een bankje bij een speeltuintje. 

Na de pauze voelden mijn voeten geïrriteerd aan. Ik moest duidelijk nog wennen aan mijn nieuwe wandelschoenen. Enkele stukken fixomull boden in eerste instantie geen uitkomst, maar naar mate ik weer in m'n ritme kwam, verdwenen de irritaties gelukkig ook weer. 

Het restant van de route kenmerkte zich door veel onverharde en modderige paden. Het was soms flink glibberen geblazen, maar een valpartij was gelukkig niet aan de orde. Zo arriveerde ik na een nieuwe (overgeslagen) pauzeplaats in Buren weer in Buurmalsen om vandaar weer naar de finish in Geldermalsen te lopen. Helaas bleek de accu van mijn draadloze oordopjes al na ruim 5 uur wandelen leeg te zijn, terwijl deze circa 8 uur mee zouden moeten gaan. Het laatste stuk liep ik dus zonder fijne muziek op m'n oordopjes. Jammer.



Onderweg liet ik mijn gedachten gaan over de mogelijkheid om deze winterserie vast in mijn wandelagenda op te nemen. De routes zijn goed bepijld en de bereikbaarheid is ook prima. Qua kosten valt het ook allemaal wel mee, want als ik vooraf inschrijf voor 4 tochten van 40 kilometer, dan hoef ik maar € 9,- te betalen.



Bij thuiskomst zette ik de wandelingen van 2 februari (richting Beesd en Acquoy) en 2 maart (richting Culemborg en Beusichem) alvast in mijn agenda. Daarna heb ik nog tot begin december de tijd om te besluiten of deze winterserie kan worden toegevoegd aan de  'vaste prik'.