zondag 18 juni 2017

8e Nacht van de Vluchteling

Ik moet even graven in m'n geheugen om te bedenken wanneer ik me aanmeldde om deel te nemen aan de Nacht van de Vluchteling. Het was zaterdag 22 april om 11:28 uur . Maar goed ... een aanmelding voor een nachtelijke wandeltocht van veertig kilometer met als insteek dat iedere wandelaar zich laat sponsoren om zo geld op te halen om vluchtelingen in hun eigen regio van noodhulp te voorzien. Het klinkt zo eenvoudig; nachtje lopen in plaats van slapen, maar is dat ook zo eenvoudig. 

Vooraf kan je hier natuurlijk verschillende theorieën op loslaten, maar ik besloot alles maar voor kennisgeving aan te nemen. Ik had me aangemeld om de Nacht van de Vluchteling te gaan lopen in en rond Amsterdam. Deze stad was dit jaar voor het eerst startlocatie naast Nijmegen (naar Arnhem, in 2016 voor het eerst) en Rotterdam (naar Den Haag). Waarom dan Amsterdam ? De route van Rotterdam naar Den Haag wordt door velen gezien als de 'enige echte route' omdat hier de Nacht van de Vluchteling ooit als eerste werd georganiseerd. Deze route was al vol op het moment dat ik me inschreef. Alternatief was een Gelderse wandeling en nog relatief dicht bij huis, maar voor mijn gevoel door een iet-wat heuvelachtige omgeving; hier wilde ik me niet direct aan bloot stellen, dus werd het een wandeling in "Mokum'.




Goed, de inschrijving was een fluitje van een cent, maar iedereen die zich had ingeschreven conformeerde zich aan het doen van een geldelijke tegenprestatie: het zoeken van sponsoren. Dat is me gelukt. Ik haalde € 75.- op. Een bedrag waar ik dik tevreden mee ben; ook al heb ik verhalen gehoord en gelezen van personen en teams die honderden of zelfs duizenden euro's wisten op te halen.

Op 16 mei leek een trainingswandeling van ruim 41 kilometer in de regio flink roet in het eten te gooien. Ik liep deze wandeling op simpele sportschoenen en mocht na afloop blaren prikken. Goed ... zo'n afstand op m'n sportschoenen was dus geen succes en ook niet het beste idee om op zo'n manier een nachtelijke tocht van 40 kilometer te lopen. Heel snel moest er een oplossing worden gevonden en tegelijkertijd moesten ook mijn voeten herstellen van de opgelopen blaren. Een race tegen de klok; zou het allemaal wel gaan lukken ?

Nieuwe schoenen dus ...
Na aankoop werd het tijd om de schoenen goed in te lopen, maar dat had ik zelf in de hand. De schoenen lopen heerlijk en wellicht moet ik maar een tweede paar aanschaffen zodat ik de komende jaren voorzien ben van goed schoeisel.

De dagen werden afgeteld en toen was het zaterdagavond en de hoogste tijd om de trein naar Amsterdam te nemen. Na een voorspoedige rit met een overstap op station Driebergen-Zeist kon ik (na enig zoekwerk) de stadsbus richting Westergasfabriek pakken. 




Ik was er eigenlijk veel te vroeg want zo'n anderhalf uur voor vertrek resulteert in veel slenteren en rondhangen. De tijd wist ik de doden door o.a. even met Art Rooijakkers op de foto te gaan en me te verbazen over het schoeisel waarop veel wandelaars deze barre tocht willen gaan lopen.





Nadat Johnny de Mol en minister Lilianne Ploumen het startschot hadden gelost was ik vlot weg; liep even op kop maar zag ook dat er behoorlijk veel deelnemers al veel eerder waren gestart. Ondanks dat deze wandeling geen wedstrijd is, is eerder vertrekken natuurlijk niet zo netjes. Na enig oponthoud bij het veer over het IJ kon ik vlot doorstappen richting eerste pauzepunt. Een knip in m'n kaart en ik kon weer verder. Vanaf dat moment liep ik alleen voor de hele meute uit. Amsterdam liet ik achter me en verdween in de duisternis van het 'Waterland'. Omhuld door wat nevel en vocaal ondersteund door veel kwakende kikkers stapte ik onder een heldere sterrenhemel stevig door. Het ging voorspoedig en van vermoeidheid was totaal geen sprake. De route was goed aangeduid met vele pijlen en dat maakte het lopen makkelijk. 

Bij aankomst in Broek in Waterland hield ik een korte pauze. Een paar slokken thee waren niet echt mijn ding. Op m'n gemak zocht ik een fijne soundtrack uit om te beluisteren gedurende de route naar het volgende rustpunt in Durgerdam. Terwijl ik hier mee bezig was, zag ik de nodige wandelaars alweer op pad gaan. Ik besloot ook weer op pad te gaan en werd bij een tunneltje behoed voor het verkeerd lopen. Er was bij het verlaten van de tunnel geen pijl zichtbaar, maar dankzij twee andere wandelaars liep ik na 20 foute meters toch de goede kant op.




Inmiddels was het tegen half vier in de nacht en passeerde ik het '20 KM-bord' wat gewoon betekende dat ik op de helft was. WOW ! Het ging echt heel voorspoedig en dat wilde ik graag volhouden. Ergens in de middle of nowhere passeerde ik twee wandelaars die ik af en toe een stukje zag rennen. Ik zag ze uren later pas weer bij de finish in Amsterdam.




Langzaam maar zeker werd het licht; prachtig om Nederland zo te zien ontwaken. Natuurlijk zijn dit soort momenten waarop de wereld de kleur van de dag krijgt, ook uitermate geschikt om foto's te maken. Ik maakte er ook dankbaar gebruik van, maar wilde niet te vaak stil gaan staan om te fotograferen.




Tegen de tijd dat ik in de buurt van Durgerdam liep, was het al behoorlijk licht geworden. Het uitzicht over het water met de skyline van Amsterdam aan de overkant, beiden badend in het ochtendgloren was fenomenaal. Een schilderij !




Na een korte pauze om 04.48 uur bij het voetbalveld in Durgerdam ging ik verder; nog 12 kilometer te gaan om de 40 vol te maken. Ik was op de hoogte van het plan dat m'n gezin me in Amsterdam wilde opwachten bij de aankomst, maar omdat ik niet lang na zeven uur al zou gaan finishen leek het me handiger dat ze niet naar Amsterdam zouden afreizen. Een appje was zo gestuurd.




Vanuit Durgerdam richting Amsterdam liep ik over een vaag voetpad. Veel zand en losse stenen. Met zo'n 28 nachtelijke kilometers reeds achter de rug is het geen zegen om over zo'n pad te moeten wandelen. Ik passeerde de A10 op de plaats waar de snelweg  in de Zeeburgertunnel verdwijnt. Nog een klein stukje verder en ik kon het water oversteken via de Schellingwouderbrug. Midden op de brug stond het  '30 km-punt' te stralen in de ochtendzon.




In de verte liepen twee wandelaars [filmpje van hun aankomst] maar ik liep steeds meer op ze in. Op de Zuiderzeedijk haalde ik ze in en nam al snel flink afstand. Via de Amsterdamsebrug stak ik het Amsterdam-Rijn-kanaal over en liep de bebouwde kom van Amsterdam binnen. Op dat moment had ik nog zo'n acht kilometer te gaan ... dacht ik.




Na een controlepost van Pension Homeland liep ik door voor de laatste kilometers. Het waren er 4 in plaats van de verwachte 3 kilometer. Niet grappig ! Twee jongens hadden in het laatste stuk van de wandeling het tempo fors verhoogd (of gewoon nergens pauze gehouden) en passeerden mij vlak voordat ik bij Amsterdam Centraal was. Ik wachtte even, maakte een foto en liet ze van me weg lopen. Ze hadden via een telefoon wat muziek aan en dat irriteerde me. 




De laatste kilometers gingen goed. Zo goed zelfs dat de 40ste kilometer de snelste van de hele wandeling was. Helaas was het niet de laatste kilometer want pas na een passage van het Westerpark, inclusief daklozen, kwam de finish in zicht. 




Bijna 41.5 kilometer heb ik gelopen. Gestart om twee minuten over twaalf in de nacht en de finish gepasseerd om precies kwart over zeven in de ochtend. Als ik de pauzetijden en de tijd op de veerpont niet meetel, dan heb ik er 6 uur en 38 minuten overgedaan; gewoon in minder dan 400 minuten deze afstand afgelegd !




Moe. Voldaan en SUPER TROTS !!

Op maandag 19 juni ben ik naar Den Haag gereden en heb daar bij de Stichting Vluchteling een stempel in mijn wandelboekje laten zetten.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten