zaterdag 29 juli 2017

9e Nacht van Santpoort

Datum: 29-07-2017
Tocht: 9e Nacht van Santpoort
Plaats: Driehuis
Organisatie: Harddraverijvereniging Santpoort en Omstreken
Afstand: 60 km

Inschrijfgeld: € 20,00
Deelname: 1e keer

Tijdens onze zomervakantie meldde ik me aan om op 9 september aanstaande mijn grootste uitdaging tot nu toe aan te gaan; deelname aan een Kennedymars in Waalwijk. 80 kilometer wandelen binnen 20 uur. Zo'n tocht vergt natuurlijk wel enige voorbereiding en training. Voelen en ervaren hoe het is om hele lange afstanden te voet af te leggen. Begin juli liep ik al 50 kilometer in Zeeland, maar ik was ondertussen op zoek naar een wandeltocht van meer dan 50 kilometer. De spoeling was uitermate dun, mede door de zomervakantie in Nederland werden er niet veel wandeltochten georganiseerd. De enige wandeltocht die er echt uit sprong was 'De nacht van Santpoort' waarbij kon worden gekozen tussen 60, 100 en 110 kilometer. De laatste twee afstanden zijn leuk voor de 'Long Distance Walkers', maar voor iemand die nog geen eens één jaar aan het wandelen is, is dat toch wat te ver. Ik schreef me dus in voor 60 kilometer. 




Voor de start maakte ik kennis met enkele andere wandelaars; twee heren die ook voor het eerst 60 kilometer tijdens deze tocht zouden wandelen maakten zich gereed. Ik pakte mijn heuptas zorgvuldig in met alle spullen voor onderweg. Ondertussen werd de rij bij de inschrijftafel steeds langer


Foto: Facebook Dorpsfeest Santpoort
De start was om 20:00 uur stipt. De afstand tot de eerste rust zou in groepsverband in vrij hoog tempo worden gewandeld; circa 7 kilometer per uur. Samen met 10 andere wandelaars mocht ik een half uur eerder starten om zodoende op mijn eigen tempo naar het eerste rustpunt te wandelen. De route voerde langs Haarlem en ging onder de aanvliegroute naar Schiphol door. Mooie afleiding. Vliegtuigen vind ik toch al fascinerend.



Ondertussen viel de regen al met bakken uit de lucht. Veel eerder dan voorspeld, want de verwachting was dat pas na middernacht de regen zich zou melden. Mijn nieuwe jack hield de nattigheid goed tegen en relatief droog arriveerde ik bij de veerpont over het Noordzeekanaal. Hier was de eerste rust en werd er gewacht op de groep wandelaars die om stipt 20:00 uur waren vertrokken. Om 21:50 uur werd koers gezet naar de overkant van het kanaal.



Na de oversteek gingen een aantal wandelaars er in hoog tempo vandoor en al snel verdwenen ze uit het zicht. Ik liep met enkele wandelaars een beetje in de achterhoede, maar wilde absoluut niet achteraan komen te lopen. Het was lastig in te schatten welk tempo de wandelaars om mij heen zouden gaan lopen. Liepen ze relatief langzaam om hun krachten te sparen voor later of was dít gewoon hun eigen tempo. Ik keek het even aan en na drie kilometer besloot ik te versnellen. Een gemiddeld tempo van 6 kilometer per uur is voor mij net iets te traag; bovendien zou de hele tocht dan ook wel heel erg lang gaan duren, zeker als ik op de rustpunten ook daadwerkelijk even mijn rust wilde pakken. Ter hoogte van de nieuwe gevangenis bij Westzaan had ik al een flink aantal wandelaars ingehaald, ook al liepen zij niet heel veel langzamer dan ik. Het tempo voelde goed aan en was makkelijk vol te houden zonder dat het mij uit zou gaan putten.

Gevangenis Westzaan

Al vlot kwam het tweede rustpunt in zicht. Het clubgebouw van ijsclub 'Lambert Melisz' was al behoorlijk vol toen ik mijn controlekaart liet afstempelen en een glas limonade dronk. Ik sloot mijn iPhone aan op m'n powerbank en constateerde tevreden dat de eerste 16,5 kilometer er al op zaten. Ruim 25% al afgelegd. Op naar het volgende rustpunt dat wel gelijk 14 kilometer verderop lag. Het ging verder richting het centrum van Westzaan; met op een straathoek een puber in een Thunderome-jack en een 'gemene blik' in zijn ogen. Hij voelde zich heel wat; ik kon een lach niet onderdrukken. De wegen waren lang en ééntonig en direct na het vertrek bij de ijsclub begon het hard te regenen. Na zo'n 22 kilometer werd ik bijgehaald door een andere wandelaar ('Delft'). We raakten aan de praat en bleven de rest van de tocht gezamenlijk lopen. We liepen langs Assendelft en in Krommenie langs het Zijkanaal D (niet C). In de verte liep al geruime tijd een lange wandelaar, maar we kwamen maar niet dichterbij. Ter hoogte van het voetpont 'Molletjesveer' liet ik 'Delft' gaan; zijn tempo lang net iets te hoog; Zodoende liep ik alleen over de lange rechte weg door het plaatsje Krommeniedijk; ik passeerde basisschool 'De Overhaal' en buurthuis 'De Horn'. 

Ondertussen had "Delft' de wandelaar voor ons bijgehaald en kwam ik weer bij deze twee heren in de buurt. We vormen een drietal en liepen door. Even twijfelde ik of we bij Fort Krommenie de juiste richting op gingen. Het was aardedonker en de pijlen waren niet verlicht en ook niet al te groot. Ik vertrouwde maar op mijn gezelschap voorzien van een zaklamp en liep met hen mee de duisternis in. Bij het passeren van Minicamping 'De Swaenebloem' was mijn wandeltocht over de helft; 30 kilometer afgelegd en nog 30 te gaan. Het volgende rustpunt was nabij; gelegen in de buurt van 'Jachthaven Zwaansmeerpolder' en niet heel ver van  het Uitgeestermeer. Hier stond een partytent opgebouwd en werden de wandelaars voorzien van proviand en natuurlijk werd mijn controlekaart weer afgestempeld.

Foto: Faceboek Dorpsfeest Santpoort
Ik vervolgde mijn weg alleen want mijn gezelschap was al vertrokken toen ik nog een boterham zat te eten. Na het bijvullen van mijn flesje water ging ik verder. Het was even zoeken naar de juiste route en, zeker nu ik alleen liep, extra goed op de pijlen letten. Voor mij en achter mij was het uitgestorven. Geen enkele andere wandelaar te bekennen.
Halverwege de Castricummerweg in Uitgeest zag ik ineens mijn gezelschap van eerder op deze tocht aankomen lopen. Ze hadden een pijl gemist en sloten zich weer bij mij aan. We raakten aan de praat en al spoedig bleek dat de 'onbekende wandelaar' ook uit Veenendaal kwam en in de buurt woonde. Nadat we gedrieën nog een keer een pijl hadden gemist liepen we richting Heemskerk. De route door deze plaats was behoorlijk ééntonig. Lange wegen, alleen maar rechtdoor en overduidelijk bedoeld om gewoon kilometers te maken. Zestig kilometer zigzaggen is immers ook niet handig. Op een industrieterrein was het volgende rustpunt. Hier werden we voorzien van een kop soep en was er water en limonade beschikbaar. 'Rooie Gerrit' (ik weet zijn echte naam niet, maar velen noemden hem zo) zat hier uitgeblust aan tafel. Bij de oversteek van het Noordzeekanaal was hij er als een speer vandoor gegaan, maar had nu dus zijn kruit verschoten. Achteraf hoorde ik dat hij hier was uitgevallen.



Vanuit Heemskerk liepen we naar Beverwijk. Hier liet ik 'Delft' en 'Veenendaal' weer gaan. Hun tempo was net iets te snel. Ik trok m'n jack aan want het begon weer te regenen. Alleen, maar mét andere wandelaars in het zicht, liep ik langs de bazaar van Beverwijk en ging het door een donker stukje bos naar het volgende rustpunt. Hier deed ik mijn schoenen uit; na ruim 48 kilometer wilde ik mijn voeten even de ruimte geven. Na een pauze van zo'n twintig minuten brak de laatste etappe van deze wandeltocht aan. Het was het zwaarste en meest barre stuk van de hele wandeltocht. Via Velsen-Noord liep de route naar de sluizen van IJmuiden. De wind was erg hard en de regen liet zich gelden. Het was loodzwaar. Na het vertrek bij het laatste rustpunt was ik weer in gezelschap van 'Delft' en 'Veenendaal', maar met de sluizen in zicht liet ik ze achter me. Ondanks de heftige weersomstandigheden kon ik iets versnellen. Het passeren van de sluizen was een reusachtige slalom om zo het hele kanaal over te kunnen steken. Soms in de luwte van gebouwen, dan weer als speelbal van de wind bereikte ik de overkant. Ik had goede hoop om tussen de bebouwing van IJmuiden te kunnen gaan lopen, maar dit bleek niet het geval. Een geestdodend stuk (met de wind in de rug) ging parallel langs het water. Ik voelde de vermoeidheid en ook mijn voeten begonnen te protesteren. Wandelaars voor me verdwenen uit zicht en 'Delft' en 'Veenendaal' zag ik ook niet meer achter me. Ik volgde een omleidingsroute en zag dat het nog maar twee kilometer naar de finish was; ik liep ze op karakter. Door deze omleiding was de totale afstand net iets minder dan 60 kilometer; ondanks een zelfbedacht rondje rondom een trapveldje om nog 200 meter extra te lopen.



Bij binnenkomst zaten al veel wandelaars al aan een bordje macaroni; velen hadden hun schoenen even uit gedaan want van de 90 wandelaars waren er zo'n 60 die nog verder gingen ... zijn hadden nog 40 of 50 kilometer voor de boeg om zodoende 100 of 110 kilometer te lopen. Ik meldde mij af bij de organisatie en kreeg wat later een prachtige oorkonde uitgereikt en kon een medaille aan mijn collectie toevoegen. Nadat ook mijn wandelboekje was afgestempeld werd het tijd om alle spullen in te pakken en naar huis te gaan.




zaterdag 8 juli 2017

29e Zevendorpentocht Tholen

Datum: 08-07-2017
Tocht: 29e Zevendorpentocht Tholen
Plaats: Oud-Vossemeer
Organisatie: Wandelsportclub Vosmeer
Afstand: 50 km

Inschrijfgeld: Onbekend
Deelname: 1e keer

De wekker stond op half vijf in de ochtend maar al om vier uur stond ik naast m'n bed. In huis nog een diepe rust. Het was de dag waarop ik mijn eigen grens zou gaan verleggen door 50 kilometer te gaan wandelen. Een rot eind. Twee keer liep ik 40 kilometer en met een mogelijke deelname aan een Kennedymars van 80 kilometer in m'n achterhoofd moest ik natuurlijk wel een keertje over die 40 heen. Vandaag dus ! 50 kilometer in de provincie Zeeland.




Om vijf uur reed ik de straat uit en kwam alleen de krantenjongen tegen. Oud-Vossemeer ligt niet om de hoek; ruim 145 kilometer moest ik overbruggen om me aan de start te kunnen melden. De rit ging voorspoedig en een parkeerplekje op geringe loopafstand van het startbureau vond ik  bij de RK-kerk.

Na inschrijving voor de wandeltocht vulde ik m'n deelnamekaart in en gaf ik mijn wandelboekje af bij de 'stempeltafel'. Met een paperclip werd nummer '941' aan het boekje bevestigd en ik kreeg zelf de andere helft van het briefje mee. Bij terugkomst was mijn logboekje dus snel te vinden.




Het was nog bijna twintig minuten tot de start maar 'Bentje Betoetert' blies het hele dorp al wakker. Leuk, lekker vrolijk ! Tussendoor sprak ik verschillende mensen over de tocht van vandaag. Sommige lopers vertelden over hun deelname aan de Nijmeegse vierdaagse, anderen hadden andere wandelverhalen. Leuk om van verschillende mensen tips uit eigen ervaring te krijgen voor als ik (ooit) 80 km zou gaan lopen.




Iets voor zevenen volgde een toespraak van de burgemeester en om stipt zeven uur werden we weggestuurd. Het startpistool weigerde dienst, maar dat mocht de pret niet drukken. Enkele lopers gingen er in een hoog tempo vandoor. Snelwandelen zoals ik het nog nooit had gezien bij een wandeltocht. 




De eerste kilometers liepen de wandelaars van de 30, 40 en 50 kilometer nog gezamenlijk, maar na zo'n zes kilometer kwam er een splitsing en liepen alleen de lopers van de 50 kilometer nog gezamenlijk. Alhoewel ... het was een lang gerekt lint van wandelaars; velen alleen, soms in een tweetal, maar zelden in een groepje. Raar volk hoor, die lopers van 50 kilometer.




Voor de splitsing was er al een rustpunt gepasseerd; een wagenrust met ontbijtkoek en water. Dit was na een kleine vijf kilometer. Vrijwel niemand ging hier even zitten, de meeste lopers namen een plak koek en spoelden deze weg met water. De koek was vrij droog, ik had toch maar de gesmeerde versie met Zeeuwse boter kunnen pakken.




Na een (overgeslagen) rust bij Café 'An de Sloôve in Sint-Annaland ging het de dijk op, een lange dijk langs het 'Mastgat'. Het water stond erg laag en veel vogels waren er op zoek naar voedsel. Een stukje verder lag het pad bezaaid met gesneuvelde schaaldieren die door de vogels van hoogte op het pad waren gegooid om zodoende het beestje in de schaal /  schelp op te kunnen eten. Ik vond nog een stukje van een krab.




In de verte was de Zeelandbrug al een tijdje zichtbaar, maar gedurende meer dan één uur 'dijklopen' kwam de brug maar niet dichterbij. Onderweg was de volgende wagenrust en tevens controlepost. De eerst van vandaag. Een bekertje water en een (niet meegenomen) appel. De verzorging was echt uitstekend.




Rond kwart voor tien arriveerde ik in het tweede dorp van de dag: Stavenisse. Hier besloot ik dat een pauze wel op zijn plaats was. M'n rechter hiel irriteerde een beetje en daar wilde ik toch even aandacht aan schenken. Dorpshuis 'de Stove' was daar een prima plekje voor. Een behandeling door de EHBO vond ik nog niet nodig. Na een pauze van tien minuten ging ik weer op stap en kwam midden in de voorbereidingen van een braderie terecht. Allerlei handelswaar werd uitgestald in verschillende kraampjes. Het zou er later op de dag vast en zeker gezellig worden, maar ik wachtte er vanzelfsprekend maar niet op.




Na Stavenisse ging het richting het derde dorp van de dag: Sint Maartensdijk. Een flink stuk, maar met op een aantal plaatsen wel rustpunten. Qua vermoeidheid had ik die helemaal nog niet nodig. Bij een restaurantje in Sint Maartensdijk vulde ik mijn waterflesje en liep verder door het dorp. Bij Partycentrum Haestinge op circa 25 kilometer liet ik mijn hiel even bekijken door een EHBO'er, maar besloot toch nog even door te lopen. 




Een paar kilometer verder, na een tocht over een schelpenpad, trok ik bij camping de Pluimpot m'n schoen maar uit en liet een EHBO'er mijn hiel netjes afplakken; uit voorzorg. Doorlopen zonder afplakken zou een blaar opleveren en daar had ik geen trek ik. Na een liefdevolle verzorging van m'n voet kon ik na een kwartiertje mijn weg vervolgen. De iPhone had ik ondertussen aan de powerbank aangesloten en besloot ik van muziek te gaan genieten. Het liep lekker door; totaal geen enkele last meer van m'n hiel. Dat was een wijs besluit geweest, al moest ik me wel over een denkbeeldige drempel zetten om medische hulp te vragen.




Inmiddels was ik al ruim over de helft van deze tocht. Een mooi moment want het aantal nog te lopen kilometers tel je letterlijk stuk voor stuk af. Dan onderweg naar Scherpenisse. Het vierde dorp op deze route. De watertoren was al van verre zichtbaar. Bij 'Café het Centrum' werd ik getrakteerd op een Zeeuwse bolus. Mega plakkerige bedoeling, maar wel lekker. Druk was het ondertussen wel want de wandelaars van de 30 en 40 kilometer waren ook weer op het parcours gekomen. Leuk om weer andere mensen tegen te komen.



Dan door naar het dorpje Poortvliet en daarna een saai en lang stuk naar Tholen. Om precies 14:00 uur had ik 40 kilometer gelopen met een gemiddelde snelheid van ruim 6.3 km/u; dat is sneller dan mijn gemiddelde tempo bij de Nacht van de Vluchteling. Nog tien kilometer te gaan en het stadje Tholen was het eerst volgende doel. Veel recht-toe recht-aan wegen en een stukje over een erf waar de tuinslangen waren uitgerold om waterflesjes weer te kunnen vullen. Erg leuk en bovendien ook handig. In Tholen was de volgende rust bij de lokale voetbalclub. Ook hier weer een tuinslang om flesjes te vullen en een grote bak water met bekertjes. Mooi moment om een beker water om m'n hoofd te kieperen. Dat was lekker fris. Via de tribune langs het voetbalveld ging de tocht verder richting centrum van dit stadje. Hier miste ik een pijl en sneed daardoor de route met enkele honderden meters af.




Volgende stop was ook direct de finish in Oud-Vossemeer. Op de kaart was het echter nog een flink stuk lopen, maar doordat de route door een grote perenboomgaard ging werd er aardig ingekort en liep ik een half uur later Oud-Vossemeer alweer binnen.




Iets over half vier passeerde ik het finishdoek. Vijftig kilometer voltooid. Voor het eerst in m'n leven. Wat een overwinning op mezelf. Minder dan een jaar geleden liep ik met moeite een afstand van vijf kilometer en nu zonder grote problemen dus gewoon VIJFTIG !










zondag 2 juli 2017

35e Dorpentocht Ewijk

Datum: 02-07-2017
Tocht: 35e Dorpentocht Ewijk
Plaats: Ewijk
Organisatie: EHBO Vereniging Ewijk-Winssen
Afstand: 15 km

Inschrijfgeld: Onbekend
Deelname: 1e keer

Na een interview met een bekende journalist van de Veenendaalse Krant over mijn wandelingen, moest ik de afgelopen dagen toch vaak terug denken aan het idee dat ik met de gedachte speel om een keer een heuse Kennedymars te gaan lopen. 80 kilometer wandelen binnen 20 uur. Zowaar een hele opgave, maar om eerlijk te zijn denk ik dat ik wel voldoende trainingskilometers heb gemaakt om zo'n lange tocht te kunnen voltooien. Het enige wat er eigenlijk nog aan ontbreekt is dat ik nog geen wandeltochten heb gelopen die langer dan 40 kilometer waren. Dat moet dus nog maar eens in de planning worden opgenomen. Een tocht van zo'n 60 kilometer (oef ... klinkt al heel veel) zou een mooie graadmeter zijn. Vandaag zat dat er echter niet in en beperkte ik me tot een tocht van een kleine 15 kilometer in de buurt van het Gelderse Ewijk; onder andere bekend van 'De Brug bij ...'




Om tien over half twaalf in de ochtend had ik mijn inschrijving voltooid en het inschrijfgeld van maar liefst € 3.00 euro, inclusief medaille, voldaan in Zalencentrum 'De ouwe Deeg' aan de Hoogstraat in het brugdorp. Bij het verlaten van het gebouw raakte ik nog in gesprek met een oudere heer die de tocht van 25 kilometer er al op had zitten. Op mijn voornemen om volgend weekend ergens 40 kilometer te gaan lopen kwam hij met prachtige ideeën voor de dag. Ik luisterde geamuseerd maar wilde ook graag vertrekken voor mijn wandeling. 




Maar goed ... linksaf en dan gewoon de groene pijlen volgen. Niet moeilijk dus en met een routebeschrijving in de hand zou het helemaal goed gaan komen. Door mijn late start liep ik in een soort Niemandsland. Leuk, maar het is soms ook wel prettig om gewoon gedachteloos achter iemand aan te kunnen stappen. Het ging links, rechts en weer links en toen arriveerde ik op de Brugstraat. Ik was me op dat moment niet bewust van het feit dat de grote brug over de A50 zo dichtbij was. Bij het verlaten van het dorp Ewijk had ik een prachtig zicht op het enorme bouwwerk over de rivier.




Via een tunneltje onder de brug liep ik verder richting het dorpje Winssen alwaar in ontmoetingscentrum 'De Paulus' een controlepost was ingericht. Alhoewel ... buiten stonden twee mensen met een kniptangetje en dat was het dan wel. In het ontmoetingscentrum was alles klaar voor een feestelijke bijeenkomst want Mijnheer Pastoor vierde vandaag in de parochie zijn 50-jarig ambstjubileum en tevens zijn 75e verjaardag. Voor de deur van de kerk stond de lokale harmonie opgesteld en wachtten enkele dansmariekes op de komst van de geestelijke vader.




Ik wachtte er niet op en liep door want er was pas amper 6 kilometer afgelegd en in de verte waarschuwden enkele donkere wolken mij voor een naderende regenbui. Bij het verlaten van het dorp en via de Deijnsestraat onderweg naar de Dijk begon het ietwat te spetteren. Lekker, verfrissend. Helaas duurde het niet lang en voordat ik via de Uiterwaarden (ja, het is met een hoofdletter want een straatnaam) weer richting Winssen liep was het asfalt alweer kurkdroog. 




Van het feestje van Mijnheer Pastoor heb ik, toen ik het kerkdorpje voor de tweede maal doorkruiste, niets meer meegekregen. Via enkele lange saaie wegen langs de A50 en later middels een viaduct over de A50 kwam Ewijk weer in zicht. Na iets minder dan 15 kilometer liet ik mijn wandelboekje afstempelen en kreeg ik van de organisatie 1 euro terug omdat ik toch maar af zag van een medaille. Het lopen van 15 kilometer voelt voor mij nou niet als een geweldige prestatie die met een medaille beloont hoeft te worden; laten we dat maar voorbehouden op de 'ekte ekte ekte' lange tochten van minimaal 40 kilometer .... volgende week dus, want als er niets tussen komt, dan ga ik zaterdag zeker op pad !