zaterdag 29 juli 2017

9e Nacht van Santpoort

Tijdens onze zomervakantie meldde ik me aan om op 9 september aanstaande mijn grootste uitdaging tot nu toe aan te gaan; deelname aan een Kennedymars in Waalwijk. 80 kilometer wandelen binnen 20 uur. Zo'n tocht vergt natuurlijk wel enige voorbereiding en training. Voelen en ervaren hoe het is om hele lange afstanden te voet af te leggen. Begin juli liep ik al 50 kilometer in Zeeland, maar ik was ondertussen op zoek naar een wandeltocht van meer dan 50 kilometer. De spoeling was uitermate dun, mede door de zomervakantie in Nederland werden er niet veel wandeltochten georganiseerd. De enige wandeltocht die er echt uit sprong was 'De nacht van Santpoort' waarbij kon worden gekozen tussen 60, 100 en 110 kilometer. De laatste twee afstanden zijn leuk voor de 'Long Distance Walkers', maar voor iemand die nog geen eens één jaar aan het wandelen is, is dat toch wat te ver. Ik schreef me dus in voor 60 kilometer. 




Voor de start maakte ik kennis met enkele andere wandelaars; twee heren die ook voor het eerst 60 kilometer tijdens deze tocht zouden wandelen maakten zich gereed. Ik pakte mijn heuptas zorgvuldig in met alle spullen voor onderweg. Ondertussen werd de rij bij de inschrijftafel steeds langer


Foto: Facebook Dorpsfeest Santpoort
De start was om 20:00 uur stipt. De afstand tot de eerste rust zou in groepsverband in vrij hoog tempo worden gewandeld; circa 7 kilometer per uur. Samen met 10 andere wandelaars mocht ik een half uur eerder starten om zodoende op mijn eigen tempo naar het eerste rustpunt te wandelen. De route voerde langs Haarlem en ging onder de aanvliegroute naar Schiphol door. Mooie afleiding. Vliegtuigen vind ik toch al fascinerend.



Ondertussen viel de regen al met bakken uit de lucht. Veel eerder dan voorspeld, want de verwachting was dat pas na middernacht de regen zich zou melden. Mijn nieuwe jack hield de nattigheid goed tegen en relatief droog arriveerde ik bij de veerpont over het Noordzeekanaal. Hier was de eerste rust en werd er gewacht op de groep wandelaars die om stipt 20:00 uur waren vertrokken. Om 21:50 uur werd koers gezet naar de overkant van het kanaal.



Na de oversteek gingen een aantal wandelaars er in hoog tempo vandoor en al snel verdwenen ze uit het zicht. Ik liep met enkele wandelaars een beetje in de achterhoede, maar wilde absoluut niet achteraan komen te lopen. Het was lastig in te schatten welk tempo de wandelaars om mij heen zouden gaan lopen. Liepen ze relatief langzaam om hun krachten te sparen voor later of was dít gewoon hun eigen tempo. Ik keek het even aan en na drie kilometer besloot ik te versnellen. Een gemiddeld tempo van 6 kilometer per uur is voor mij net iets te traag; bovendien zou de hele tocht dan ook wel heel erg lang gaan duren, zeker als ik op de rustpunten ook daadwerkelijk even mijn rust wilde pakken. Ter hoogte van de nieuwe gevangenis bij Westzaan had ik al een flink aantal wandelaars ingehaald, ook al liepen zij niet heel veel langzamer dan ik. Het tempo voelde goed aan en was makkelijk vol te houden zonder dat het mij uit zou gaan putten.

Gevangenis Westzaan

Al vlot kwam het tweede rustpunt in zicht. Het clubgebouw van ijsclub 'Lambert Melisz' was al behoorlijk vol toen ik mijn controlekaart liet afstempelen en een glas limonade dronk. Ik sloot mijn iPhone aan op m'n powerbank en constateerde tevreden dat de eerste 16,5 kilometer er al op zaten. Ruim 25% al afgelegd. Op naar het volgende rustpunt dat wel gelijk 14 kilometer verderop lag. Het ging verder richting het centrum van Westzaan; met op een straathoek een puber in een Thunderome-jack en een 'gemene blik' in zijn ogen. Hij voelde zich heel wat; ik kon een lach niet onderdrukken. De wegen waren lang en ééntonig en direct na het vertrek bij de ijsclub begon het hard te regenen. Na zo'n 22 kilometer werd ik bijgehaald door een andere wandelaar ('Delft'). We raakten aan de praat en bleven de rest van de tocht gezamenlijk lopen. We liepen langs Assendelft en in Krommenie langs het Zijkanaal D (niet C). In de verte liep al geruime tijd een lange wandelaar, maar we kwamen maar niet dichterbij. Ter hoogte van het voetpont 'Molletjesveer' liet ik 'Delft' gaan; zijn tempo lang net iets te hoog; Zodoende liep ik alleen over de lange rechte weg door het plaatsje Krommeniedijk; ik passeerde basisschool 'De Overhaal' en buurthuis 'De Horn'. 

Ondertussen had "Delft' de wandelaar voor ons bijgehaald en kwam ik weer bij deze twee heren in de buurt. We vormen een drietal en liepen door. Even twijfelde ik of we bij Fort Krommenie de juiste richting op gingen. Het was aardedonker en de pijlen waren niet verlicht en ook niet al te groot. Ik vertrouwde maar op mijn gezelschap voorzien van een zaklamp en liep met hen mee de duisternis in. Bij het passeren van Minicamping 'De Swaenebloem' was mijn wandeltocht over de helft; 30 kilometer afgelegd en nog 30 te gaan. Het volgende rustpunt was nabij; gelegen in de buurt van 'Jachthaven Zwaansmeerpolder' en niet heel ver van  het Uitgeestermeer. Hier stond een partytent opgebouwd en werden de wandelaars voorzien van proviand en natuurlijk werd mijn controlekaart weer afgestempeld.

Foto: Faceboek Dorpsfeest Santpoort
Ik vervolgde mijn weg alleen want mijn gezelschap was al vertrokken toen ik nog een boterham zat te eten. Na het bijvullen van mijn flesje water ging ik verder. Het was even zoeken naar de juiste route en, zeker nu ik alleen liep, extra goed op de pijlen letten. Voor mij en achter mij was het uitgestorven. Geen enkele andere wandelaar te bekennen.
Halverwege de Castricummerweg in Uitgeest zag ik ineens mijn gezelschap van eerder op deze tocht aankomen lopen. Ze hadden een pijl gemist en sloten zich weer bij mij aan. We raakten aan de praat en al spoedig bleek dat de 'onbekende wandelaar' ook uit Veenendaal kwam en in de buurt woonde. Nadat we gedrieën nog een keer een pijl hadden gemist liepen we richting Heemskerk. De route door deze plaats was behoorlijk ééntonig. Lange wegen, alleen maar rechtdoor en overduidelijk bedoeld om gewoon kilometers te maken. Zestig kilometer zigzaggen is immers ook niet handig. Op een industrieterrein was het volgende rustpunt. Hier werden we voorzien van een kop soep en was er water en limonade beschikbaar. 'Rooie Gerrit' (ik weet zijn echte naam niet, maar velen noemden hem zo) zat hier uitgeblust aan tafel. Bij de oversteek van het Noordzeekanaal was hij er als een speer vandoor gegaan, maar had nu dus zijn kruit verschoten. Achteraf hoorde ik dat hij hier was uitgevallen.



Vanuit Heemskerk liepen we naar Beverwijk. Hier liet ik 'Delft' en 'Veenendaal' weer gaan. Hun tempo was net iets te snel. Ik trok m'n jack aan want het begon weer te regenen. Alleen, maar mét andere wandelaars in het zicht, liep ik langs de bazaar van Beverwijk en ging het door een donker stukje bos naar het volgende rustpunt. Hier deed ik mijn schoenen uit; na ruim 48 kilometer wilde ik mijn voeten even de ruimte geven. Na een pauze van zo'n twintig minuten brak de laatste etappe van deze wandeltocht aan. Het was het zwaarste en meest barre stuk van de hele wandeltocht. Via Velsen-Noord liep de route naar de sluizen van IJmuiden. De wind was erg hard en de regen liet zich gelden. Het was loodzwaar. Na het vertrek bij het laatste rustpunt was ik weer in gezelschap van 'Delft' en 'Veenendaal', maar met de sluizen in zicht liet ik ze achter me. Ondanks de heftige weersomstandigheden kon ik iets versnellen. Het passeren van de sluizen was een reusachtige slalom om zo het hele kanaal over te kunnen steken. Soms in de luwte van gebouwen, dan weer als speelbal van de wind bereikte ik de overkant. Ik had goede hoop om tussen de bebouwing van IJmuiden te kunnen gaan lopen, maar dit bleek niet het geval. Een geestdodend stuk (met de wind in de rug) ging parallel langs het water. Ik voelde de vermoeidheid en ook mijn voeten begonnen te protesteren. Wandelaars voor me verdwenen uit zicht en 'Delft' en 'Veenendaal' zag ik ook niet meer achter me. Ik volgde een omleidingsroute en zag dat het nog maar twee kilometer naar de finish was; ik liep ze op karakter. Door deze omleiding was de totale afstand net iets minder dan 60 kilometer; ondanks een zelfbedacht rondje rondom een trapveldje om nog 200 meter extra te lopen.



Bij binnenkomst zaten al veel wandelaars al aan een bordje macaroni; velen hadden hun schoenen even uit gedaan want van de 90 wandelaars waren er zo'n 60 die nog verder gingen ... zijn hadden nog 40 of 50 kilometer voor de boeg om zodoende 100 of 110 kilometer te lopen. Ik meldde mij af bij de organisatie en kreeg wat later een prachtige oorkonde uitgereikt en kon een medaille aan mijn collectie toevoegen. Nadat ook mijn wandelboekje was afgestempeld werd het tijd om alle spullen in te pakken en naar huis te gaan.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten