zondag 27 augustus 2017

6e Leientocht

Datum: 27-08-2017
Tocht: 6e Leientocht
Plaats: Werkhoven
Organisatie: Dak van Werkhoven
Afstand: 30 km

Inschrijfgeld: € 3,00
Deelname: 1e keer

Niet ver van Bunnik ligt het dorpje Werkhoven. Ergens ver weggestopt lijkt een herinnering te zitten dat ik hier ooit wel eens ben geweest, maar de bijbehorende context is een groot raadsel. Vandaag zette ik dat recht en ging ik op pad om aldaar de Leientocht te gaan lopen. Een tocht door de uitgestrekte regio met zes verschillende afstanden. Vooraf dacht ik nog aan de maximale 40 kilometer, later kwam een gedachte aan 20 kilometer, maar uiteindelijk belandde ik dus op het traject van 'de 30'.



De rit naar Werkhoven ging door (soms) zeer dichte mist. Op de snelweg was het daarom spelen met de mistverlichting van de auto. Ondertussen was ik erg blij met deze weersomstandigheden, want tijdens het wandelen zou dat prachtige plaatjes op gaan leveren. Bij aankomst stonden twee parkeerregelaars al klaar om alle bezoekers naar een plekje op het veld voor de kerk te leiden. Het was nog niet druk en ik kon vlot naar de inschrijftafels welke waren gesitueerd in de pastorie. Nadat ik € 3,- had voldaan en een routebeschrijving in ontvangst had genomen ging ik weer naar buiten; startte Runkeeper op en begon aan mijn wandeling. Na een kleine slinger door het dorpje kwam ik bij een tunneltje waardoor ik veilig aan de andere kant van de provinciale weg kon komen. Hier vandaan kreeg ik direct waar ik zo op hoopte ....


Al vroeg op de route werd Kasteel Beverweerd aangedaan. Speciaal voor de wandelaars aan de zondagse editie van deze wandeltocht was het terrein van het kasteel geopend. Behalve veel rommel voor de ramen en een afgebroken lantaarnpaal was er niet veel te zien; vergane glorie, al zag het kasteel er van een afstandje prachtig uit.


Na het verlaten van het kasteelperceel merkte ik dat het me maar niet lukte om m'n gewenste tempo te vinden. Ik kwam niet op gang en had enige twijfel of ik de route wel moest vervolgen of dat ik zou terugkeren naar het startbureau. Eerst maar eens wat brandstof tot me nemen. Een Sultana en een boterham met pindakaas gingen er goed in. Qua tempo vertraagde ik een beetje en liep op m'n gemak over het Aderwinkelpad richting Huize Broekbergen en vervolgens naar het eerste rustpunt van de dag.



Normaal gesproken rust ik zelden tot nooit na amper 7 kilometer wandelen maar vandaag was het even nodig. Enthousiast werd ik begroet door vele biggetjes. In een ruimte achter de boerderij was een rustpunt ingericht. Ik kocht een plakje cake en raakte aan de praat met wandelaars uit mijn geboorteplaats Leerdam. Voor mij stond deze rust in het teken van het resetten. Nog 23 kilometer wandelen zoals de afgelopen 7 kilometer zou geen succes zijn, dus de knop moest om. 



Het lukte. Ik kon spoedig mijn weg weer vervolgen en zette koers richting Doorn. Ondanks dat Doorn niet ver van Veenendaal verwijderd ligt, wist ik niet dat het zo'n aangenaam plaatsje was om in te wandelen. Erg leuk om op het terrein van Bartimeus te kunnen wandelen.


Via de Woestduinlaan en de Pittesteeg kwam ik op een punt dat ik het spoor even kwijt was. Samen met twee andere wandelaars zochten we de juiste route. Beiden waren we via een ander pad op dit punt aangekomen en beiden wisten we niet meer waar naar toe. Door logisch nadenken en een blik op de kaart én de routebeschrijving konden we onze weg vervolgen al zal het niet geheel volgens de plannen van de routebouwers zijn geweest.
Na een korte rust (18 km gelopen) bij hetzelfde rustpunt als de vorige keer, liep ik weer verder voor de afsluitende twee uur van deze wandeltocht. Na een lang stuk over een heerlijke asfaltweg kwam ik aan bij Landgoed Sterkenburg met een prachtig kasteel aan de rechterzijde.


De temperatuur begon inmiddels al op te lopen en het was warm onderweg. De laatste kilometers kenden weinig beschutting. Het rustpunt na circa 20 kilometer liet ik voor wat het was. Enkele woest blaffende waakhonden (achter een hek) waren niet echt uitnodigend. Niet veel later kon ik eindelijk gebruik maken van een opstapje om over een afrastering van een weiland te klauteren. Ik had deze dingen al vaker gezien, maar nog niet eerder gebruikt.


Na dit opstapje ging de tocht verder door een weiland met schapen en een verlaten ooievaarsnest. Aan het einde van het pad was een lage onderdoorgang van de provinciale weg richting Wijk bij Duurstede en Cothen. Gebukt ging ik eronderdoor. Na een volgend stuk door grasland en nadat ik een brug was overgestoken kwam het bordje "Werkhoven - 2 km' in zicht. De routebouwers hadden echter bedacht dat we de andere kant op zouden gaan. Even twijfelde ik ... zou ik de route inkorten of de originele tocht uitlopen ? 


Ik koos voor optie 2 en kwam via een weiland en verschillende boomgaarden (peren, appels) bij een schattig ijswinkeltje terecht. Ondanks dat ik geen pauze had gepland was dit niet te negeren. Ik kocht een heerlijk ijsje bij 'Merels IJs' aan de 'Hollendewagenweg' en raakte aan de praat met een andere wandelaar.


Nadat ik van het ijsje had genoten liep ik de laatste kilometers terug naar Werkhoven. Exact 5 uur was ik in beweging geweest. Niet slecht voor een zondagmorgen. Volgende week wacht de Airborne Wandeltocht in Oosterbeek. Met meer dan 35.000 wandelaars is dat toch heel iets anders dan de tocht van vandaag. Overigens ... deze Leientocht was een juweeltje. Veel afwisseling in ondergrond én landschap, veel keuze in afstanden en bovendien niet al te ver van huis. 




zaterdag 19 augustus 2017

Heidetocht

Datum: 19-08-2017
Tocht: Heidetocht
Plaats: Ede
Organisatie: w.s.v. Blauw-Wit Ede
Afstand: 20 km

Inschrijfgeld: onbekend
Deelname: 1e keer

In het laatste weekend van de zomervakantie zag ik de kans schoon om nog een keertje op pad te gaan. In het wandelboekje zag ik een tocht in Ede. Lekker dicht in de buurt. Afstanden varieerden van 5 tot 20 kilometer. Liever was ik een stapje verder gegaan; 30 of 40 kilometer. Helaas was deze afstand niet beschikbaar in Ede. Wel op enkele andere plaatsen maar dan was de reistijd weer een stuk langer. Het werd dus Ede.



Omstreeks half acht vertrok ik richting startbureau aan de Thomaslaan. Parkeren kan gewoon in de woonwijk, al is het wel even zoeken naar een plekje. Bij binnenkomst was het clubgebouwtje al goed gevuld. Veel wandelaars zaten aan de koffie en een kleine twintig personen stonden te wachten bij de inschrijftafels. Deze waren nog onbemand. Pas om precies acht uur kwam er leven in de brouwerij. Ik was vlot aan de beurt; betaalde het inschrijfgeld en nam een routebeschrijving in ontvangst. Zorgvuldig borg ik alles op en nadat ik Runkeeper had opgestart was het tijd om op pad te gaan.



In de stromende regen wandelde ik de straat uit en vervolgde mijn weg richting het centrum van Ede. Ik passeerde de markt op het plein voor de MediaMarkt en ging via de Raadhuisstraat verder. Hier zag ik een pijl over 't hoofd maar kon een stukje verder de route weer oppakken op de Arnhemseweg. 



Ter hoogte van een pannenkoekenhuis was het gedaan met de verharde ondergrond. Het bos en de heide lagen op de wandelaars te wachten. Alles drijfnat met de bijbehorende grote plassen op de paden. 



Vlot bereikte ik de uitgestrekte heide. Deze stond in bloei en het was een genot om tussendoor te wandelen. In de voorafgaande nacht (of wellicht zelfs in de vroege ochtend) hadden de wilde zwijnen hun sporen in dit gebied achtergelaten. Veel gras was omgewoeld en afdrukken van de poten van deze dieren waren overal zichtbaar.



Na circa 7 kilometer nam ik de tijd om het vertrek van een grote schaapskudde te bekijken. De herder opende een groot hek en drie honden wisten vervolgens precies hoe ze alle schapen de juiste richting op moesten drijven. Een lust voor het oog. 



Door dit oponthoud was ik inmiddels ingehaald door twee wandelaars die al een tijdje achter me liepen. Het bood mij een mooi richtpunt om me weer op te focussen. Langzaam maar zeker kon ik het wandeltempo gaan opvoeren. Na precies tien kilometer stuitte ik op een rustpunt. Een kraam met eten en drinken werd door een aantal wandelaars gebruikt om eventjes te gaan zitten. Zelf besloot ik niet te pauzeren en de tocht van 20 kilometer zonder pauze uit te lopen. 



De tocht ging voorspoedig en de routepijlen waren eenvoudig te vinden. Tot aan 17 kilometer ging het allemaal prima, maar op dat punt was geen pijl meer te bekennen. Ik twijfelde en liep een stukje terug en stuitte op andere wandelaars. Samen liepen we weer terug naar het punt waar een pijl zou horen te hangen. Niets te vinden, niets te zien.
Na kort overleg besloten we zelf de route naar de finish te bepalen. Via enkele lange geasfalteerde wegen zou ik de bebouwde kom van Ede weer bereiken, maar ineens merkte ik de Doolhoflaan op. Een weg die in de routebeschrijving was opgenomen na het punt waarop ik geen pijl meer kon vinden.



Een mooi moment om voor de laatste anderhalve kilometer de officiële route weer op te pakken en zo terug te lopen naar het clubgebouw van de wandelvereniging. Door het omlopen kwam de totale afstand ruim boven de 20 kilometer uit, maar desondanks was ik nog mooi op tijd binnen.



Deze wandeling liep ik in een fors tempo. 20 kilometer (precies) wist ik binnen drie uur te overbruggen. Een gemiddelde van circa 6.68 km/u; dat haal ik niet vaak. Volgende week wandel ik geen georganiseerde tocht, maar daarna staan twee klappers op het programma. Allereerst de Airborne Wandeltocht van 40 kilometer en een week later de 80 kilometer van de Kennedymars van Waalwijk !

zaterdag 12 augustus 2017

Weekendwandeltocht Oostvaardersplassen

Datum: 12-08-2017
Tocht: Weekendwandeltocht Oostvaardersplassen
Plaats: Almere
Organisatie: Almeerdaagse
Afstand: 25 km

Inschrijfgeld: onbekend
Deelname: 1e keer

Afgelopen zondag wilde ik een blokje om in de buurt, maar na zo'n 6 kilometer was ik genoodzaakt om hulptroepen in te schakelen om tape te brengen zodat ik mijn rechter hiel kon afplakken. Het afplakken hielp uitstekend en ik kon zonder problemen verder wandelen.

Gisteren (vrijdag) trok ik m'n wandelschoenen weer aan en ging wederom op pad. Een rolletje tape dit maal wel meegenomen. Ik wandelde 11 kilometer zonder problemen. Een mooie opsteker om vandaag dus op pad te kunnen gaan.

De keuze was beperkt: een tocht in het Gelderse Warnsveld, een tocht in Zeeland of een wandeling in Almere. Ik besloot voor de laatste optie te kiezen omdat de route de Oostvaardersplassen aan zou doen. Ik ken de film 'De Nieuwe Wildernis' en dat wilde ik zelf ook wel eens van dichtbij bekijken. 





De weersverwachtingen waren helaas niet al te best maar dat weerhield me er niet van om tijdig in Almere aan de start te verschijnen. Na het invullen van het inschrijfformulier werd hier een strookje met een barcode van afgesneden en in een hoesje gedaan welke ik aan een keycord mee kreeg. De routebeschrijving werd voorzien van enige uitleg. Het was een knooppuntenroute waarbij ik het eerste getal van het knooppunt maar moest vergeten. Dat kon nooit moeilijk zijn, zeker omdat ook een kaartje van het wandelnet van Almere werd meegegeven.




De start was eenvoudig en al snel liep ik langs de Hindoeïstische tempel Sri Vishnu Mandir (in aanbouw) richting de rand van de bebouwde kom van Almere Buiten. Hier stak ik een aparte brug over en daar ging de route langzaam maar zeker richting de Oostvaardersplassen. Via een wildrooster voorzien van een waarschuwingsbord werd ik losgelaten in deze omvangrijke wildernis. Althans ... dat dacht ik. In de praktijk was het een kilometers lang voetpad van betonplaten. Veel wildernis was er niet te bekennen of het moeten de honderden naaktslakken zijn die overal op het pad te vinden waren. Inmiddels was het ook flink gaan regenen en het duurde niet lang voordat ik drijfnat was. De routebeschrijving en de wandelkaart hadden het zwaar te verduren. Een geprint A4-tje in combinatie met water is geen succesformule.




Nadat ik dit lange pad had bewandeld ging het linksaf en niet veel later opnieuw linksaf waardoor ik weer terug liep naar waar ik vandaan kwam, alleen nu over een onverhard pad. Het was soms wat glibberig, maar gelukkig geen modderpoel. Aangekomen bij de tiende aanwijzing ging het fout. Ik werd naar links gestuurd en kwam terecht op een punt waar ik al eerder had gelopen. Verdere pijlen om de route te vervolgen ontbraken. Ik liep weer terug en kwam drie andere wandelaars tegen. Gezamenlijk bekeken we de routekaart maar veel wijzer werden we er niet van. Ik besloot de tegenovergestelde richting in te gaan en op de gok de route te vervolgen. Dit was nog niet zo eenvoudig want na tweehonderd meter kwamen enkele wandelaars me tegemoet: 'Nee, hier moeten we ook niet heen, we hebben het hele rondje al gehad.' Dan maar weer een stukje terug lopen en een meet-up met de drie eerdere wandelaars was wederom een feit. Een oudere dame voegde zich bij ons. Na het raadplegen van m'n navigatie besloot ik de kortste weg naar het startbureau te nemen om naar huis terug te keren.




Na een paar honderd meter kwam ik ineens weer bordjes tegen met getallen die ik ook op m'n puzzelblad routebeschrijving had staan. Fijn ! Dus dan toch maar niet naar huis want ik had de bedachte route weer opgepikt. In de laatste vierhonderd meter voor het eerste rustpunt gingen de hemelsluizen weer volledig open en regende ik drijfnat. Eigenlijk is lopen in de regen best lekker, dat moet ik wel bekennen. Bij 'Theehuis De Klomp' liet ik mijn barcode scannen en nam mijn rustpauze. Een klein bekertje met pompoensoep werd me aangeboden maar omdat ik dacht dat het kerriesoep was dronk ik het zonder aarzelen op. Het smaakte niet verkeerd.




Ik liet de pauze niet te lang duren want het was inmiddels weer droog geworden. Vol goede moed vervolgde ik mijn route van 25 kilometer naar het volgende knooppunt. Het tempo voerde ik flink op want door het zoekwerk van eerder op de route was mijn gemiddelde snelheid flink onderuit gegaan. Helaas bleek dat de routebeschrijving weer niet in orde was. Een knooppunt was niet in de beschrijving opgenomen waardoor ik de routekaart moest bekijken waarna ik vlot verder kon lopen richting de Molenbuurt en de Faunabuurt. Ik naderde al vlot het tweede rustpunt van de dag. Erg enerverend was het tweede stuk van de wandeltocht niet geweest. Wandelen door woonwijken kan ik ook in Veenendaal doen.

Gedurende de rust bij sportschool Pro Actief aan de Trekweg sprak ik enkele andere wandelaars. Niet kloppende routebeschrijvingen schijnen bij Almeerdaagse vaker voor te komen; toch wel jammer. Wandelverenigingen die elke route apart met de hand moeten uitpijlen begeven zich op het parcours waardoor foutjes bijna zijn uitgesloten. Ik heb sterk de indruk dat Almeerdaagse de wandeltochten vorm geeft vanachter de computer, want via de website van deze wandelclub kan je eenvoudig knooppunten met elkaar verbinden en zo een wandeltocht in elkaar zetten.




Na vertrek bij de sportschool miste ik een een pijl waardoor ik op een geasfalteerde weg bleef lopen in plaats van over een bospad. Ik kwam hier pas achter toen ik alsnog bij het volgende juiste knooppunt aankwam en hier wandelaars van rechts aan zag komen. Via de Tuibrug over de Lage Vaart ging ik met een gigantische boog om de Regenboogbuurt en de Seizoenenbuurt heen. 




Vervolgens kwam ik in de Oostvaardersbuurt terecht en besloot ter plekke de routebeschrijving op te bergen en via de onderdoorgang bij station Almere Oostvaarders richting de finish te wandelen. Na 26,5 kilometer vond ik het meer dan genoeg. Een stempel in m'n wandelboekje en vlot naar huis. 





vrijdag 4 augustus 2017

34e OLAT Wandeldagen - Dag van Boskant

Datum: 04-08-2017
Tocht: 34e OLAT Wandeldagen - Dag van Boskant
Plaats: Nijnsel
Organisatie: OLAT
Afstand: 35 km

Inschrijfgeld: € 2,50
Deelname: 1e keer

Na de nachtelijke wandeltocht van vorig weekend duurde het even voor mijn spieren weer waren hersteld. Van een midweeks 'rondje om de kerk' (en in Veenendaal heb je heel veel kerken, dus grote rondjes) kwam daardoor niets terecht. Al zoekende kwam ik terecht in Nijnsel, een dorpje bij Sint-Oedenrode. Hier organiseerde wandelsportvereniging OLAT haar 34e editie van de 'Wandeldagen'. Op verschillende websites had ik al de nodige informatie over deze tochten gevonden en dat was overtuigend genoeg om op pad te gaan.




Nadat ik het inschrijfformulier had ingevuld en enkele consumptiemunten voor onderweg had aangeschaft ging ik tegen negen uur op pad. Een keuze over een te lopen afstand had ik nog niet gemaakt want op verschillende plekken waren er punten waar de verschillende afstanden zich opsplitsten. Wel wist ik dat het 25 of 35 kilometer zou worden.




Kort na de start ging het direct de natuur in: het Vresselsbos. Fijne bospaden en een prachtige omgeving; als dat de hele dag zo zou zijn, dan zat ik gebeiteld. Met een tempo van een kleine 6 km per uur stapte ik rustig door en passeerde enkele andere wandelaars. Dit ging zo door tot aan het eerste rustpunt na ruim 6,5 kilometer. Een controlepunt was er niet en behoefte aan pauze had ik ook nog niet, dus stapte ik direct verder richting de poorten van kasteel Henkenshage. Al die wandelaars met hun mobieltjes voor die poort ... we leken wel een stel Japanse toeristen. Maar goed ... foto... en door.




Ik had me nog geen minuut bedacht welke route ik zou gaan lopen, maar plotseling was het verplichte keuzemoment aangebroken. Rechts voor 35 kilometer of links voor 25 kilometer of minder. Iedereen boog linksaf, maar ik ging naar rechts. 35 kilometer. Via het terrein van Ahrend liep ik over de parkeerplaats en daar was het eerste zoekmoment van de dag. Geen pijl te vinden; waar dan naar toe ? Op de routebeschrijving stond enkel 'Linksaf Wandelpad'. Dat zou het zoeken makkelijker moeten maken, maar juist toen ik een stukje terug wilde lopen om te kijken of wellicht een pijl had gemist ontdekte ik tussen het struikgewas de gewenste routeaanduiding. Mooi ! 




Via een natuurpad voorzien van kunstzinnige bankjes en trappetjes langs én over de Dommel liep ik langs aspergevelden (ik dacht even dat het bamboe was) en kwam zowaar even op een stukje asfalt terecht. Dat loopt toch wel heel erg prettig. 




Na een passage van het 'Kinderbos' ging het verder linksaf en daar, vlak voor huisnummer 5, zag ik een jongeman aan de kant van de route staan. Overduidelijk bezig met geocaching. Dat moest haast wel Roland zijn; een wandelaar c/q geocacher waarvan ik wist dat hij waarschijnlijk ook aan de wandeldagen mee zou doen. Ik riep hem en we maakten kort kennis waarna ik weer vlot mijn route vervolgde. Er lagen immers nog meer dan 25 wandelkilometers op me te wachten. Via een verhard fietspad kwam ik na een poosje aan bij de volgende wagenrust. Deze was gesitueerd bij een mooi kapelletje. Hier kocht ik een nieuw flesje water (want aan flesjes bijvullen doet OLAT niet ...) en nam een kwartiertje pauze. 




Vervolgens zette ik koers richting het kerkdorpje Boskant. Deze route ging over vaak moeilijk begaanbare paden waarop ik regelmatig gebukt onder de overhangende takken door moest. Ik begon me meer en meer te ergeren aan de paden die de organisatie had uitgezocht, maar liep wel gewoon door.




Eenmaal aangekomen in Boskant was daar de caférust bij partycentrum De Vriendschap. Hier hield ik een lange pauze en at een lekker broodje. Ondertussen begon het een beetje te regenen en ging ik onder een grote parasol zitten. Mijn iPhone was ondertussen gekoppeld aan m'n powerbank en ik checkte wat social media. Bij het toilet wilde ik mijn waterfles bijvullen, maar het fonteintje aldaar was zo klein dat een flesje bijvullen niet lukt. Met nog twee slokken water als voorraad ging ik weer onderweg.



Terwijl mijn aandacht was bij een overkomend vliegtuig kwam ik twee wandelaars én iemand van de organisatie tegen. Ik moest terug want ik had een pijl gemist en moest al eerder rechtsaf. Deze pijl bleek te zijn verdwenen dus was het niet vreemd dat ik gewoon rechtdoor was gewandeld. Via een modderpoel en een slalom tussen herkauwende koeien belandde ik op het zoveelste graspad waar het gras tot gezichtshoogte in bloei stond en de brandnetels welig tierden. 




Hier vroeg ik me weer hardop af waar ik aan was begonnen. Was het op de andere routes net zo gesteld met de wandelpaden ? Vlak na het passeren van het 25 kilometerpunt raadpleegde ik mijn navigatie om te kijken of er een snellere route naar de finish zou zijn, maar aangezien dat slechts één kilometer zou schelen met de opgegeven route van OLAT, besloot ik de route toch maar te vervolgen.




Via het zoveelste graspad ging het richting het volgende rustpunt, maar eerst moest nog een smal pad met veel overhangend struikgewas worden getrotseerd en maakte ik kennis met de Sonse bossen en het 'Oud Meer'. Hier was het pad één grote zandbak. Het duurde even voordat ik me hier doorheen had geploegd want behalve het rulle zand moest ik ook enkele runderen in de gaten houden die in dit gebied rond liepen.




Bij de rust in Son en Breugel aangekomen goot ik een halve liter water achterover want die twee slokken die nog in mijn flesje zaten waren natuurlijk allang opgedronken. Een tweede flesje ging ook half op waarna ik de laatste etappe van 2,5 kilometer naar de finish begon. In werkelijkheid was het bijna 4 kilometer. Toch een kwartier langer dan verwacht.




Na aankomst liet ik mijn wandelboekje afstempelen en vertrok naar de auto. Op mijn rechter hiel zag ik wat lichte irritatie maar van blaren gelukkig geen enkel spoor. Deze wandeltocht van 'de vrienden van OLAT' was mij niet goed bevallen. Later vernam ik dat OLAT om dit soort routes bekend staat. Dit versterkte mijn gevoel dat het bij een eenmalige kennismaking zou blijven.