zaterdag 12 augustus 2017

Weekendwandeltocht Oostvaardersplassen

Afgelopen zondag wilde ik een blokje om in de buurt, maar na zo'n 6 kilometer was ik genoodzaakt om hulptroepen in te schakelen om tape te brengen zodat ik mijn rechter hiel kon afplakken. Het afplakken hielp uitstekend en ik kon zonder problemen verder wandelen.

Gisteren (vrijdag) trok ik m'n wandelschoenen weer aan en ging wederom op pad. Een rolletje tape dit maal wel meegenomen. Ik wandelde 11 kilometer zonder problemen. Een mooie opsteker om vandaag dus op pad te kunnen gaan.

De keuze was beperkt: een tocht in het Gelderse Warnsveld, een tocht in Zeeland of een wandeling in Almere. Ik besloot voor de laatste optie te kiezen omdat de route de Oostvaardersplassen aan zou doen. Ik ken de film 'De Nieuwe Wildernis' en dat wilde ik zelf ook wel eens van dichtbij bekijken. 





De weersverwachtingen waren helaas niet al te best maar dat weerhield me er niet van om tijdig in Almere aan de start te verschijnen. Na het invullen van het inschrijfformulier werd hier een strookje met een barcode van afgesneden en in een hoesje gedaan welke ik aan een keycord mee kreeg. De routebeschrijving werd voorzien van enige uitleg. Het was een knooppuntenroute waarbij ik het eerste getal van het knooppunt maar moest vergeten. Dat kon nooit moeilijk zijn, zeker omdat ook een kaartje van het wandelnet van Almere werd meegegeven.




De start was eenvoudig en al snel liep ik langs de Hindoeïstische tempel Sri Vishnu Mandir (in aanbouw) richting de rand van de bebouwde kom van Almere Buiten. Hier stak ik een aparte brug over en daar ging de route langzaam maar zeker richting de Oostvaardersplassen. Via een wildrooster voorzien van een waarschuwingsbord werd ik losgelaten in deze omvangrijke wildernis. Althans ... dat dacht ik. In de praktijk was het een kilometers lang voetpad van betonplaten. Veel wildernis was er niet te bekennen of het moeten de honderden naaktslakken zijn die overal op het pad te vinden waren. Inmiddels was het ook flink gaan regenen en het duurde niet lang voordat ik drijfnat was. De routebeschrijving en de wandelkaart hadden het zwaar te verduren. Een geprint A4-tje in combinatie met water is geen succesformule.




Nadat ik dit lange pad had bewandeld ging het linksaf en niet veel later opnieuw linksaf waardoor ik weer terug liep naar waar ik vandaan kwam, alleen nu over een onverhard pad. Het was soms wat glibberig, maar gelukkig geen modderpoel. Aangekomen bij de tiende aanwijzing ging het fout. Ik werd naar links gestuurd en kwam terecht op een punt waar ik al eerder had gelopen. Verdere pijlen om de route te vervolgen ontbraken. Ik liep weer terug en kwam drie andere wandelaars tegen. Gezamenlijk bekeken we de routekaart maar veel wijzer werden we er niet van. Ik besloot de tegenovergestelde richting in te gaan en op de gok de route te vervolgen. Dit was nog niet zo eenvoudig want na tweehonderd meter kwamen enkele wandelaars me tegemoet: 'Nee, hier moeten we ook niet heen, we hebben het hele rondje al gehad.' Dan maar weer een stukje terug lopen en een meet-up met de drie eerdere wandelaars was wederom een feit. Een oudere dame voegde zich bij ons. Na het raadplegen van m'n navigatie besloot ik de kortste weg naar het startbureau te nemen om naar huis terug te keren.




Na een paar honderd meter kwam ik ineens weer bordjes tegen met getallen die ik ook op m'n puzzelblad routebeschrijving had staan. Fijn ! Dus dan toch maar niet naar huis want ik had de bedachte route weer opgepikt. In de laatste vierhonderd meter voor het eerste rustpunt gingen de hemelsluizen weer volledig open en regende ik drijfnat. Eigenlijk is lopen in de regen best lekker, dat moet ik wel bekennen. Bij 'Theehuis De Klomp' liet ik mijn barcode scannen en nam mijn rustpauze. Een klein bekertje met pompoensoep werd me aangeboden maar omdat ik dacht dat het kerriesoep was dronk ik het zonder aarzelen op. Het smaakte niet verkeerd.




Ik liet de pauze niet te lang duren want het was inmiddels weer droog geworden. Vol goede moed vervolgde ik mijn route van 25 kilometer naar het volgende knooppunt. Het tempo voerde ik flink op want door het zoekwerk van eerder op de route was mijn gemiddelde snelheid flink onderuit gegaan. Helaas bleek dat de routebeschrijving weer niet in orde was. Een knooppunt was niet in de beschrijving opgenomen waardoor ik de routekaart moest bekijken waarna ik vlot verder kon lopen richting de Molenbuurt en de Faunabuurt. Ik naderde al vlot het tweede rustpunt van de dag. Erg enerverend was het tweede stuk van de wandeltocht niet geweest. Wandelen door woonwijken kan ik ook in Veenendaal doen.

Gedurende de rust bij sportschool Pro Actief aan de Trekweg sprak ik enkele andere wandelaars. Niet kloppende routebeschrijvingen schijnen bij Almeerdaagse vaker voor te komen; toch wel jammer. Wandelverenigingen die elke route apart met de hand moeten uitpijlen begeven zich op het parcours waardoor foutjes bijna zijn uitgesloten. Ik heb sterk de indruk dat Almeerdaagse de wandeltochten vorm geeft vanachter de computer, want via de website van deze wandelclub kan je eenvoudig knooppunten met elkaar verbinden en zo een wandeltocht in elkaar zetten.




Na vertrek bij de sportschool miste ik een een pijl waardoor ik op een geasfalteerde weg bleef lopen in plaats van over een bospad. Ik kwam hier pas achter toen ik alsnog bij het volgende juiste knooppunt aankwam en hier wandelaars van rechts aan zag komen. Via de Tuibrug over de Lage Vaart ging ik met een gigantische boog om de Regenboogbuurt en de Seizoenenbuurt heen. 




Vervolgens kwam ik in de Oostvaardersbuurt terecht en besloot ter plekke de routebeschrijving op te bergen en via de onderdoorgang bij station Almere Oostvaarders richting de finish te wandelen. Na 26,5 kilometer vond ik het meer dan genoeg. Een stempel in m'n wandelboekje en vlot naar huis. 





1 opmerking: