zaterdag 30 september 2017

4e Torentocht

Datum: 30-09-2017
Tocht: 4e Torentocht
Plaats: Erichem
Organisatie: Stichting Oude Gelderse Kerken
Afstand: 21 km

Inschrijfgeld:  € 5,00
Deelname: 1e keer

Het was alweer drie weken geleden dat ik voor 't laatst wandelde in georganiseerd verband. Toen was het 80 kilometer buffelen in Waalwijk. Een tocht waar ik nog steeds met bijzonder veel genoegen aan terug denk. Een Kennedymars is een uitputtingsslag voor lichaam en geest, maar o-zo gaaf om te doen, te ervaren, te beleven. Dat maakt het afzien (herstellen) in de dagen die volgen tot peanuts. Voor 2018 heb ik me inmiddels voor twee Kennedymarsen ingeschreven (1 en 2); grote kans dat er nog wel één of twee of ... zullen gaan volgen.


De afgelopen weken heb ik regelmatig gewandeld in en om Veenendaal. Stukjes variërend van 6 tot 11 kilometer. Wandelingen om mijn spieren te laten herstellen van 'Waalwijk' en ook wandelingen om mijn tweede paar wandelschoenen in te lopen. Vandaag was het echter tijd om weer echt op pad te gaan. Qua georganiseerde tochten was mijn oog gevallen op de Torentocht. Qua afstand was deze voor iedereen passend te maken.



Tussen vijf dorpen (Buren, Zoelen, Erichem, Kerk-Avezaath en Kapel-Avezaath) kon naar hartenlust en naar eigen inzicht worden gewandeld. Iedereen kon op die manier zijn of haar eigen wandeltocht configureren. Ik zag dit helemaal zitten en puzzelde een tocht van circa 40 kilometer bij elkaar. Start in Buren en een dubbele passage van Erichem.

Toen ik aanstalten maakte om op pad te gaan wijzigde ik mijn startpunt naar Erichem. De weersverwachtingen waren niet heel positief en dit dorpje was vanuit alle andere dorpen direct te bereiken; iets wat met Buren niet het geval was.

Bij aankomst in Erichem was het stil, heel stil. Geen enkele andere wandelaar was aanwezig en ik twijfelde of ik wel goed zat. Voor de zekerheid controleerde ik het adres van de kerk waar ik zou starten en ik zat goed. Auto parkeren, wandelsloffen aan en op naar het startbureau. Ik was de eerste, maar de dames achter de tafel hadden er al helemaal zin in. Inschrijven ging vlot en ik ontving al direct mijn eerste stempel op m'n controlekaart. Met een a4-tje in de hand met daarop alle routes die vanaf Erichem naar de omliggende dorpen voerden verliet ik het Protestants Christelijke gebedshuis en begon aan mijn eerste etappe van vandaag. Buren.



Via een schelpenpad verliet ik Erichem en sloeg aan het einde rechtsaf. Hier kwam ik direct de aangekondigde omleidingsroute tegen. Een paar honderd meter verder rechtdoor lopen en dan naar links in plaats van via de Burensewal en het Betuws Wijndomein. Na een poosje kon ik de oorspronkelijke route weer vervolgen. Op veel belangrijke punten waren routepijlen geplaatst, maar het grootste gedeelte van deze tocht moest gebruik worden gemaakt van de papieren routebeschrijving. Deze klopte als een bus.



De route naar Buren voerde via een klompenpad waar mijn schoenen op waterdichtheid werden getest. Het gras stond hoog en was drijfnat maar m'n schoenen weerstonden de test glansrijk. Al struinend door het hoge gras bereikte ik Camping De Karekiet. Een verzameling bouwvallen bij elkaar, dat was de indruk die ik kreeg toen ik over het terrein liep en de camping bij de Erichemse Kade weer verliet.



Buren was niet ver meer want al snel doemde het prachtige dorpsaanzicht op. Nadat ik de Tielseweg was overgestoken kon een fotomomentje niet uitblijven. Nadat ik het aanblik had vereeuwigd kon ik eigenlijk direct opnieuw afdrukken want nadat ik de pannenkoekenbakker was gepasseerd stond ik voor de prachtige Buitenhuizenpoort met daarachter de toren van de Sint Lambertuskerk. Mooi, m'n eerste etappe zat er alweer op. 



Vlot stempelen, toilet bezoeken, nieuwe routebeschrijving ophalen en door naar Zoelen.
Amper vertrokken en nog niet eens voorbij het Marechausseemuseum op de Weeshuiswal en daar kwamen de eerste regendruppels al naar beneden. Ik had goede hoop dat het niet ernstig nat zou gaan worden en ik liep lekker door. Dit bleek echter een flinke natte misser te zijn. Het was 't begin van veel, heel veel, regen. 



Onderweg naar Zoelen voerde de route over veel geasfalteerde wegen met weinig beschutting. De weergoden wisten hier wel raad mee. Wandelend op de Akkerstraat, Meentstraat en de Avezaathsesteeg was er geen houden meer aan. Een nat pak was een feit en dan had ik amper tien kilometer van de geplande 40 gelopen. 



Na veel asfalt mocht ik een boomgaard door. De appels hingen te wachten om geplukt te worden. In deze boomgaard passeerde ik drie wandelaars waarvan ik vermoedde dat ze een appeltje zouden pikken. Het verse fruit aan de bomen kreeg wel heel specifieke aandacht en dat terwijl er bij de entree van de boomgaard appels werden aangeboden door de fruitteler. Ach ... ik liep door en via een nieuwbouwwijk kwam de Stefanuskerk in Zoelen vlot in zicht.



Ik had inmiddels 17 kilometer gewandeld en nam mijn pauze. Dit was een goed moment om een besluit te nemen over de rest van de route. Aan de ene kant wilde ik graag de geplande 40 kilometer voltooien, maar voor het idee om nog 23 kilometer in de regen te gaan lopen kreeg ik de handen niet op elkaar. Dan een stukje inkorten zodat er nog maar 17 kilometer zou resteren. Eenmaal buiten constateerde ik dat het niet meer droog zou gaan worden. Ik besloot de kortste route naar Erichem te nemen. Hierdoor zou ik de dorpen Kerk-Avezaath en Kapel-Avezaath helaas niet bezoeken. 



Al lopend naar Erichem nam de intensiteit van de buien alleen maar toe. M'n natte shirt plakte aan m'n lijf. Lekker is anders. Bij het oversteken van de Tielseweg koos ik eieren voor m'n geld en ging linea-recta naar de Sint Joriskerk. De routebeschrijving liet ik voor wat het was. Omdat ik bij de start al een controlestempeltje van Erichem had gekregen dook ik direct de auto in. Daar eindigde de Torentocht 2017 voor mij. Geen 40 kilometer maar 21; gezien de omstandigheden ben ik er dik tevreden mee.


zondag 10 september 2017

37e 80 van de Langstraat

Datum: 09+10-09-2017
Tocht: 37e  80 van de Langstraat
Plaats: Waalwijk
Organisatie: Stichting 80 van de Langstraat
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld:  onbekend
Deelname: 1e keer

Ruim één jaar en één maand geleden begon ik voorzichtig met wandelen. Inmiddels dus ruim dertien maanden geleden en ik had destijds nooit durven vermoeden wat ik inmiddels achter de rug heb. Een Kennedymars voltooien in een verbazingwekkend vlotte tijd. Zo, dat is er uit. Nu m'n verhaal van deze belevenis ...

Begin juli wandelde ik een wandeltocht van 50 kilometer in Zeeland [klik] en sprak daar voorafgaand aan de start met enkele wandelaars over 'nog grotere afstanden' dan de 50 kilometer van die dag. Kennedymarsen. Het leek me wel wat en ik had ontdekt dat in mijn geboorteplaats Leerdam zo'n tocht van 80 kilometer zou worden georganiseerd. In Zeeland werd mij die tocht vooralsnog afgeraden. De tocht in Waalwijk, enkele weken vóór 'Leerdam' zou een betere gelegenheid zijn om een Kennedymars te lopen. Veel deelnemers en een geweldig ambiance in de dorpen onderweg. Na 50 kilometer te hebben afgelegd over de vlakke Zeeuwse wegen wist ik het niet zo goed. Plan dus maar parkeren en lekker op vakantie gaan.

Bij terugkomst liep ik een helse tocht van 60 kilometer [klik] en finishte met een grote portie spierpijn. 60 kilometer onder helse omstandigheden weten te voltooien, dat gaf goede moed want tijdens onze vakantie in Duitsland had ik me namelijk ingeschreven voor 'De 80 van de Langstraat'. De Kennedymars in Waalwijk stond dus definitief in m'n agenda. Qua voorbereiding had ik nog zes weken maar helaas werden er in deze periode niet veel wandeltochten met een noemenswaardige afstand georganiseerd. Het was puzzelen om tot een goede voorbereiding te komen. In de twee weekenden voorafgaand aan 'Waalwijk' liep ik eerst 30 kilometer in Werkhoven [klik] en een week later 40 kilometer tijdens de 'Airborne Wandeltocht' [klik]. Beide tochten zonder kleerscheuren doorstaan. Dan midweeks nog twee kleine blokjes in de buurt om de spieren soepel te houden en dan zou ik die 80 kilometer gaan opvreten. Gemotiveerd tot in elke vezel van m'n lichaam. Het eerste blokje in de buurt werd een koude douche, letterlijk en figuurlijk. Na 3 kilometer was elke vezel van m'n kleding doorweekt van de stortregen. Ook m'n schoenen waren drijfnat en hadden veel tijd nodig om goed te drogen. Een wandelingetje op donderdagavond liet ik daarom maar voor wat het was.

Zaterdag 9 september 2017
De dag waarop ik m'n vuurdoop zou beleven. Wandelen tot ik erbij zou neervallen. Tachtig kilometer. Op de fiets al een forse afstand, laat staan als dat wandelend zou moeten worden afgelegd.

Nadat Linda en Tim waren ingecheckt in het hotel was het de hoogste tijd om een hapje te gaan eten. We hadden een tafel gereserveerd bij Restaurant Waalwijk City, gelokaliseerd in de buurt van de start van de wandeltocht. M'n wandelkleding had ik in de hotelkamer achtergelaten zodat ik m'n tas / bagage nog voor het eten bij de organisatie kon inleveren. Bij aankomst bleek de inleverkraam nog niet in bedrijf, dus dan maar terug naar het restaurant waar Linda en Tim al zaten te wachten. Na een heerlijk schnitzel met frieten en een glas limonade waagde ik een tweede poging om van m'n tas af te komen. Dit maal met meer succes. De tas werd gewogen en met vier kilo akkoord bevonden. Het maximale gewicht was vastgesteld op vijf kilo. Vlot terug (op m'n badslippers) naar het restaurant. Linda en Tim ophalen, de rekening voldoen en terug naar het hotel om me om te kleden. Ondertussen legde ik m'n telefoon nog even aan de oplader en checkte ik wat social media, maar om 18:50 uur was het dan toch tijd om me naar de startlocatie te begeven. 



De auto's van de organisatie stonden al opgesteld, voorzien van het bekende logo zouden zij later in nacht en ochtend overal opduiken. In het startvak vond ik mijn plekje en wachtte daar geduldig om alles wat zou gaan komen. Ondertussen raakte ik aan de praat met enkele mensen die bij mij stonden. Ieder had zijn of haar eigen voorstelling van deze tocht; gebaseerd op eerdere ervaringen of op verhalen van derden. Het startvak begon lekker vol te raken en ik was blij met m'n plekje in de voorhoede van het geheel.



In totaal hadden 2613 wandelaars zich ingeschreven waarvan er 2393 daadwerkelijk van start zijn gegaan. Na 50 kilometer waren er al meer dan 250 wandelaars uitgevallen. In totaal haalden 332 mensen de finish niet.

Na een toespraak van Waalwijkse burgervader werden de laatste seconden luid afgeteld en klonk het startschot. De snelwandelaars die vooraan stonden maakte zicht direct uit de voeten. De fietsers, motorrijders en de auto's van de organisatie zorgden voor een waar spektakel voor de duizenden mensen achter de hekken. 



Gedurende de eerste honderden meters was het positioneren; een plek in de groep zoeken waarin het looptempo passend was bij mijn tempo. Het was even zoeken en vaak inhalen, maar daarna kon ik al heel snel m'n tempo vinden. Linda en Tim was ik toen al gepasseerd. Tim gaf ik een high-five. Linda maakte foto's. Ik genoot.



Het eerste kruispunt werd overgestoken. Het kruisende verkeer werd tegengehouden om de wandelaars ruim baan te geven. De straat was versierd met vlaggetjes boven de weg, in de tuinen zag ik mensen genieten in een partytent. Luide muziek klonk overal. Vrienden en bekenden begroetten de vele wandelaars. 



Het eerste stuk van de tocht was een lus door wat landelijk gebied om vervolgens weer terug te keren op dezelfde weg als waar ik een poosje eerder nog naar Linda en Tim had gezwaaid. Hier in de buurt zou ik ze vanavond voor 't laatst zien; de volgende keer zou pas over 73 kilometer zijn.



Het tempo lag erg hoog. De eerste 9 kilometer wist ik af te leggen met een gemiddelde snelheid van 7 kilometer per uur met een uitschieter van 7.26 km per uur tussen kilometer 8 en 9. Nadat ik voor de derde keer door het centrum van Waalwijk had gelopen werd het tijd om richting Drunen te gaan. Ineens vielen er gaten tussen de vele lopers. De ruimte om me heen was fijn want zo kon ik gewoon m'n eigen tempo lopen zonder op te moeten passen iemand te raken.

Onderweg naar Drunen kon ik mijn tempo goed vasthouden. Vooraf was ik gewaarschuwd om niet te snel te beginnen want dat zou ik later moeten bekopen met kramp en spierpijn. Ondanks deze tip kon ik toch stevig doorstappen. Het grote voordeel was dat ik veel ruimte op het parcours had en door voortdurend bij de eerste 250 deelnemers te lopen zou er ook op de vier grote rustposten plaats genoeg zijn om rustig te kunnen zitten. 


Eenmaal in Drunen wist ik niet wat ik meemaakte. Wat een feest; wat een mensen langs de route. Het begon met veel partytenten in tuinen en muziek en gejuich, maar bij het doorkruisen van het lokale centrum om 22:00 uur ging het dak er helemaal van af !



Het overtrof alle verwachtingen, maar veel tijd om hier te blijven feesten was er niet, daarom liep ik door richting Nieuwkuijk en Vlijmen. Ook hier stonden veel mensen langs de route. Ik liep door een splinternieuwe sporthal waar op dat moment werd gesport (rode loper om de nieuwe vloer te beschermen) en knabbelde bij buitenkomst een stroopwafel weg.





Na de doorkomst door Nieuwkuijk was het niet ver meer naar Vlijmen. Hier was de eerste grote hoofdpost van de route gesitueerd in Sporthal 'Die Heygrave'. De weg hier naar toe was versierd met vele waxinelichtjes; zowaar een fotomomentje waard.



Bij aankomst werd de chip op mijn loopnummer automatisch gescand. Binnen vond ik mijn tas eenvoudig. Alles was in groepen neergezet corresponderend met startnummer en een specifieke kleur. Wat een mooi systeem. Nadat ik even was gaan zitten en m'n windjack uit de tas had gehaald vulde ik m'n waterflesje bij en kreeg ik een lekkere eierkoek.



Na een pauze van ruim twaalf minuten was ik alweer onderweg, want met pas 21 kilometer afgelegd zou er nog een enorm eind gelopen moeten worden voordat de finish in zicht zou komen. Niet wetende wat ik nog mocht verwachten koos ik daarom voor een korte pauze om niet al te veel tijd te gaan verliezen. Het volgende grote rustpunt waar ik weer over mijn bagage zou kunnen beschikken was veertien kilometer verderop. Ruim twee uur lopen want ik besloot het tempo van 7 kilometer per uur los te laten.

Na Vlijmen kwam het dorp Haarsteeg aan de beurt waar o.a. een grote versierde boog over de weg stond en waar honderden mensen met feestjes op de oprit van hun woning voor een feestelijke ambiance zorgden. Natuur was er ook  veel jeugd op de been met heel veel alcohol binnen handbereik en muziek van Nederlandstalige zangers. (ik zou echter niet weten welke ...)




Daarna was Elshout aan de beurt om vervolgens via Drunen weer naar Waalwijk terug te keren. In Elshout was het hele dorp op de been. Veel supporters langs de route en in het centrum was een volksfeest aan de gang wat qua licht en geluid overdonderend was.



Maar goed, Elshout voorbij en via Drunen (rondje om het plein met het eerdere feest) richting Waalwijk. In de kantine van een middelbare school was na een kleine 36 kilometer een pauzepunt. Hier wilde ik mijn rechter hiel preventief van een stukje tape laten voorzien, maar na 20 minuten klooien had de betreffende EHBO'er van alles op m'n voeten afgeplakt behalve m'n rechter hiel. Ik bedankte de man voor bewezen diensten, spoedde me terug naar de kantine; verwijderde alle tape en plakte m'n hiel met eigen tape af in 30 seconden. Even andere sokken aan en na een sanitaire stop kon ik mijn weg vervolgen. Ik baalde als een stekker dat ik door dit oponthoud minimaal 20 minuten tijd had verspild. Grrrrr ...



De laatste kilometers van het eerste deel van deze Kennedymars voerden over een lang fietspad door Waalwijk. Ik passeerde het voetbalstadion van RKC Waalwijk. Voorheen ging de route dwars voor het stadion, maar deze keer liepen we er met een boogje omheen. Nadat ik ook stilletjes het hotel was gepasseerd waar Linda en Tim lagen te slapen rondde ik de eerste 50% van de tocht af. 



40 kilometer reeds gelopen, schone sokken aan, tapeje op m'n hiel en van enige vermoeidheid nog geen spoor. Op naar de andere kant van N261 waar achtereenvolgens Sprang-Capelle, Waspik, 's-Gravenmoer, Dongen en Kaatsheuvel zouden worden aangedaan.

Uit vele verhalen die ik over de '80 van de Langstraat' had gelezen had ik onthouden dat er ergens een lang en saai, donker stuk zou zitten. Ik had echter geen vermoeden dat dit stuk al vrij vlot na het passeren van het 40-km-punt zou komen. Met op een enkele plek nog een feestje langs de route werd het wat pittiger. Ineens voelde ik wat slaap opdoemen. Dat was niet de bedoeling. Gelukkig raakte ik aan de praat en al vlot verdween Klaas Vaak als sneeuw voor de zon. 



Na 45 kilometer was er een 'kleine post'. Hier werd weer voorzien in eten (een Glacé-koek) en drinken (cola). De route hier naartoe was dit jaar aangepast door werkzaamheden in het centrum van Sprang-Capelle. Na het saaie stuk naar deze post toe vond ik het nodig om een paar minuten halt te houden om daarna mijn weg weer te vervolgen. Hup ... op weg naar het Sportcentrum in Waspik voor de pitstop na 50 kilometer. Helaas bleef het saaie  fietspad ook voor de komende vijf kilometer het beeld bepalen. Maar zoals aan alles een einde komt, zo eindigt ook dit fietspad. Een kleine slinger richting sporthal en de eerste 50 kilometer zaten er weer op. Snel had ik mijn tas weer gevonden en zocht ik een fijn plekje in de sporthal. 



Ik maakte dankbaar gebruik van de aangeboden bouillon en een bekertje fris. De combinatie was wat vreemd, maar als ik 80 kilometer ga wandelen, dan zullen anderen dat ook wel over mij denken. Enfin ... maakt dus niets uit. Bij deze post besloot ik mijn heuptas achter te laten in mijn tas en met een minimale uitrusting van alleen m'n iPhone en een rolletje tape en natuurlijk mijn flesje water de tocht te vervolgen.



Na een klein stukje lopen, het was inmiddels al kort na half vijf op zondagmorgen, arriveerde ik bij het volgende feest. De jeugd uit Waspik had de volumekraan opengedraaid bij een enorme partytent langs de kant van de weg. Nadat ik Waspik had afgevinkt op m'n lijstje passeerde ik een rustig 's-Gravenmoer nadat ik eerst (wederom) een lang fietspad had bewandeld. Het klinkt wellicht gek, maar na de passage van 's-Gravenmoer kreeg ik steeds meer 't gevoel dat het einde van de tocht in zicht was. Natuurlijk was dit ook echt 't geval, maar met nog 28 kilometer voor de boeg was het natuurlijk geen sinecure. Ondertussen maakte ik een vlotte inschatting over mijn aankomsttijd in Waalwijk. M'n tempo was goed en een finish vóór tien uur moest mogelijk zijn als het me zou lukken de volgende post in Dongen vóór zeven uur weer te verlaten.



De weg naar de volgende grote post bedroeg slechts veertien kilometer, maar het leek toch verder dan ik had gedacht. Wellicht werd dit veroorzaakt door het moment in de tocht en het moment op de dag. Nadat ik Dongen was gepasseerd dacht ik dat de laatste grote post niet ver meer was. Ik moest echter eerst nog een behoorlijk stuk over fietspaden afleggen. Op de routebeschrijving werd vermeld dat er een rustpunt in een sporthal zou zijn, maar deze sporthal was in geen velden of wegen te bekennen. Wel stond er een grote tent opgesteld waar ik weer de beschikking had over mijn tas. Dit was voor de laatste keer tijdens deze Kennedymars. Het was 06:51 uur toen ik arriveerde; m'n worstenbroodje ontving en voor de laatste keer putte uit m'n tas met bagage. Het wandelboekje ging in m'n heuptasje wat die wilde ik graag bij me hebben. Ook een boterham en een rolletje tape gingen weer mee.
Daarna was het voor de laatste keer tijd om m'n tas weer in te leveren en door te lopen naar de finish. Om één minuut voor zeven uur was ik weer onderweg. Mooi op schema om de laatste 17 kilometer af te leggen. 




Qua snelheid had ik wel enige speling en dat was maar goed ook. Officieel had ik een zee van tijd om tijdig mijn tocht te voltooien, want de absolute eindtijd was pas om 16:00 uur en het was nu pas 07:00 uur. Maar ik wilde gewoon een fijne tijd behalen en zette zodoende enige druk op de zaak. Kaatsheuvel was de volgende plaats op de route maar het zou nog meer dan een uur duren voordat ik daar zou arriveren.  Ondertussen was ik al wel het 70 kilometerbord gepasseerd. Het kussentje van m'n voetzool was inmiddels gevoelig geworden. Niet zo heel vreemd natuurlijk, maar wel een goede reden om even een zitpauze te nemen.

Dat hielp voldoende. Ik ging verder en liep samen met een Belgische kilometervreter een heel stuk door Kaatsheuvel. De beste man had voor komend weekend een wandeltocht van 111 kilometer op de planning. Een blaar op zijn kleine teentje deerde hem niet. Het klinkt wellicht gek, maar ondanks mijn ervaren gezelschap én mijn gevoelige voetzool voelde ik dat het tempo dat we liepen wat te traag was, daarom groetten we elkaar en liep ik op mijn eigen tempo verder.

Na een poosje kwam ik in gezelschap van Jan. Jan had al meerdere Kennedymarsen gelopen en wist te vertellen waar de eindtijd zou worden geregistreerd. Dat was een mooi punt om naartoe te lopen. De laatste 2,4 kilometer was één lange en rechte weg. Elke stap kwam de finish dus letterlijk wat dichterbij. De laatste vijf kilometer was het toch al aftellen geblazen en van elk bordje langs de weg maakte ik dankbaar een foto.



Mijn trouwste supporters stonden al op de uitkijk. Via social media had ik ze tijdig geïnformeerd dat ik véél eerder dan 12:00 uur zou finishen, dus waren ze tijdig naar de Markt gekomen. 



Toen ik ze langs de kant zag staan had ik moeite om m'n emoties in bedwang te houden. Tijdens de laatste tien kilometer was ik best diep gegaan. Het gevoel was om de finish te halen was onbeschrijfelijk. 



Wat het voltooien van een Kennedymars met je doet is bizar. Natuurlijk was er de pijn bij m'n voetzolen, maar verder waren er geen klachten. Een stukje tape op m'n hiel had zijn werk goed gedaan. Zonder noemenswaardige kleerscheuren mocht ik de groene loper betreden en schalde mijn naam door Waalwijk. Uiteindelijk ben ik om acht minuten voor tien als 236e over de streep gekomen. 



Direct na de finish kreeg ik mijn certificaat en mijn eerste Kennedymedaille. Een stempel in m'n wandelboekje en een allereerste notitie op m'n Kennedywalker Stempelkaart.




Inclusief pauzes ben ik 13 uur en 52 minuten onderweg geweest. Dit leverde een gemiddelde snelheid op van 5.77 km/u.

Exclusief pauze ben ik 12 uur en 24 aan het wandelen geweest. Dit leverde weer een gemiddelde wandelsnelheid om 6.42 km/u









zaterdag 2 september 2017

71e Airborne Wandeltocht

Datum: 02-09-2017
Tocht: 71e Airborne Wandeltocht
Plaats: Oosterbeek
Organisatie: Poltie Sportvereniging 'Renkum'
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 8,50
Deelname: 1e keer

Enige tijd geleden besloot ik me in te schrijven voor de 71e Airborne Wandeltocht in Oosterbeek. Een wandeltocht met een historisch tintje want het geheel staat in het teken van de herdenking van de 'Slag om Arnhem' in de Tweede Wereldoorlog. Traditioneel zijn onderweg de nodige militairen te zien en zijn Britse en Poolse veteranen als gast aanwezig om het defilé af te nemen.

Bij de inschrijving kon ik kiezen uit verschillende afstanden. Vorig jaar startte ik aan een tocht van tien kilometer. Wandelen deed ik destijds pas een maandje, dus tien kilometer was meer dan genoeg. Destijds had ik me niet gerealiseerd hoe druk het op het parcours is als er ruim 30.000 wandelaars overheen moeten. Na één kilometer hield ik het toen voor gezien.

Dit jaar dus een nieuwe kans en ik wist dat de afstand die ik zou gaan lopen ook een vroege starttijd moest hebben. Het werd een tocht van 40 kilometer. Helaas werkte de online ticketshop niet naar behoren waardoor mijn lidmaatschapsnummer van de wandelbond niet werd herkend. Een korting van 50 cent kon ik daardoor op m'n buik schrijven. Jammer.

Om 07.12 uur vertrok ik met de trein vanaf station Veenendaal -  De Klomp richting Oosterbeek. M'n gezin had me met de auto bij dit vertrekpunt afgezet. Ik kon comfortabel reizen in de eerste klas dankzij een 'Treinpakker' van de NS; een bon waarmee ik mijn treinkaartje gratis kon voorzien van een upgrade van de 2e naar de 1e klas. Ik nam 't er maar van.



Bij aankomst in Oosterbeek wachtte eerst nog een wandeling naar het startterrein. In tegenstelling tot vorig jaar was het op het startterrein nog heerlijk rustig waardoor ik op m'n gemak nog even rond kon kijken. Veel marktkraampjes werden nog opgebouwd, andere waren al in vol bedrijf. Ik zag bij de kraam van de wandelbond dat 'wandelprestatiekruizen' ook verkrijgbaar waren. Dit moest ik niet vergeten want binnen één week zou ik de grens van 500 gelopen kilometers bij georganiseerde wandeltochten passeren. Eens zien of ze op voorhand de medaille voor deze 500 km al wilden toekennen.



Om 07.46 uur startte ik mijn wandeling en ging onder de boog door '... opdat wij niet vergeten'. Het was rustig onderweg; zeker in vergelijking met vorig jaar. Wat een verademing en bovenal een enorme opluchting. Nog een keer zo'n drukke toestand was niet wat ik voor ogen had, al hield ik er wel rekening mee dat het aan het einde van de wandeling weleens druk zou kunnen worden.  Vooralsnog was hier geen sprake van en kon ik soepel de eerste kilometers afleggen. 



Ik raakte aan de praat met wandelaars uit Wijk bij Duurstede nadat ik eerder al een echtpaar uit Veenendaal had gesproken. Als kletsend gingen de eerste kilometers vlot onder m'n voeten door. Na een uurtje wandelen merkte ik dat het tempo wel iets omhoog kon. Ik groette de mensen uit 'Wijk' en ging m'n eigen gang.

Na een passage door Wolfheze ging het richting de heide bij Ede. De strakke asfaltbodem maakte plaatst voor zand, grond en dus bospaden. Voorzien van blubber en de nodige regenplassen als herinnering aan de neerslag van 24 uur eerder. Het deerde mij niet en ik kon goed doorlopen. Omdat mijn tempo hoger lag dan dat van de meeste wandelaars haalde ik ook vaak in. Hierdoor kreeg ik steeds andere mensen in het vizier en kon ik daar naar toe wandelen.




Na 18 kilometer was het eerste rustpunt van de dag. Hier werd mijn startbewijs gestempeld en kocht ik een nieuw flesje water en wat lekkers een bakje friet. Het was nog vroeg, maar het smaakte prima. 



Na een kwartiertje pauzeren sloot ik m'n oordopjes aan en liep verder met fijne muziek als ondersteuning. Het lopen ging soepel op de betonplaten die me van Ede richting Renkum leidden. Na een poosje ging dit even over in bospaden maar toen Renkum in de verte in zicht kwam werd de ondergrond weer stabiel.



Lopend door Renkum waren er verschillende mensen langs de route die allerlei lekkers aanboden. Ik hapte een mini stroopwafeltje weg en kreeg snoepjes van kinderen die met bakken lekkers vol op de stoep voor hun huis stonden.

De wandeling ging voorspoedig en de laatste tien kilometer waren in zicht toen ik Heelsum binnen wandelde. Hier stond een fraai bord langs de route dat het nog maar veertien kilometer tot de finish was. Veertien ? Elf zal je bedoelen, want dan zou ik op circa veertig kilometer uitkomen. Een tocht van 43 kilometer ... nee, daar had ik geen zin in want het betekende zeker een half uur extra wandelen. 




Veel tijd om me hier druk om te maken had ik niet want in de verte klonk muziek van een blaaskapel en niet veel verder voegden de wandelaars van de 25 kilometer zich bij 'ons'; de 40-km-lopers. Het werd hierdoor wat drukker op de route maar nog steeds was er meer dan voldoende ruimte om mijn eigen tempo te kunnen lopen.



Na Heelsum ging het richting Doorwerth. Hier passeerde ik een parkeerplaats en pakte ik mijn rustmoment. Zittend op de vangrail van de provinciale weg at ik een boterham en gaf ik m'n voeten even rust. Dat hadden ze wel verdiend want inmiddels had ik al 31 kilometer afgelegd. Toen ik weer verder wilde lopen voelde ik direct een irritatie. Ik deed m'n schoen aan-en-uit maar dit bood geen oplossing. Dan maar even een stukje sporttape plakken. Dit hielp uitstekend en zonder problemen kon ik m'n route vervolgen. Op blaren of andere ongemakken zat ik niet te wachten want volgende week staat immers 80 kilometer op het programma.



Toen langzaam maar zeker het DUNO-plateau in zicht kwam voegde ook de stoet van de 15 kilometer zich bij 'ons'. Het werd druk. Gewoon op m'n eigen tempo lopen betekende ook veel slalommen tussen de vele tragere lopers. Vaak koos ik de berm om te passeren. Eenmaal aangekomen op het DUNO-plateau zag ik een mierenhoop aan mensen. Snel maakte ik een foto van het mooie uitzicht en liep weer verder.



Bij het binnenlopen van Oosterbeek was ik blij dat de tocht er bijna op zat. De drukte van de afgelopen kilometers beviel me niet. Het werd echter nog erger want er kwamen nog veel meer wandelaars bij de route; de mensen die 10 kilometer liepen. Voorzien van kinderwagens, bolderwagens, honden, rennende en jengelende kinderen, mensen met brandende sigarettenpeuken en ook veel mensen met een zure zweetlucht om zich heen.



Toen ik ontdekte dat er al iets eerder een weggetje naar de finish was, was de keuze snel gemaakt. Ik verliet de menigte en was vlot bij het eindpunt. Ruim 40.5 kilometer had ik afgelegd. Een prima generale repetitie voor mijn eerste Kennedymars van volgend weekend, want het tempo was ver boven mijn verwachting. Inclusief pauzes ben ik 6 uur en 50 minuten onderweg geweest; exclusief pauze 6 uur en 18 minuten. Gemiddelde snelheid (excl. pauze) was 6.41 km per uur.



Ik haalde mijn medaille op en kon even later ook mijn wandelpresatiekruis voor 500 kilometer in ontvangst nemen. Dat scheelde in ieder geval weer een besparing op de verzendkosten.