zaterdag 2 september 2017

71e Airborne Wandeltocht

Enige tijd geleden besloot ik me in te schrijven voor de 71e Airborne Wandeltocht in Oosterbeek. Een wandeltocht met een historisch tintje want het geheel staat in het teken van de herdenking van de 'Slag om Arnhem' in de Tweede Wereldoorlog. Traditioneel zijn onderweg de nodige militairen te zien en zijn Britse en Poolse veteranen als gast aanwezig om het defilé af te nemen.

Bij de inschrijving kon ik kiezen uit verschillende afstanden. Vorig jaar startte ik aan een tocht van tien kilometer. Wandelen deed ik destijds pas een maandje, dus tien kilometer was meer dan genoeg. Destijds had ik me niet gerealiseerd hoe druk het op het parcours is als er ruim 30.000 wandelaars overheen moeten. Na één kilometer hield ik het toen voor gezien.

Dit jaar dus een nieuwe kans en ik wist dat de afstand die ik zou gaan lopen ook een vroege starttijd moest hebben. Het werd een tocht van 40 kilometer. Helaas werkte de online ticketshop niet naar behoren waardoor mijn lidmaatschapsnummer van de wandelbond niet werd herkend. Een korting van 50 cent kon ik daardoor op m'n buik schrijven. Jammer.

Om 07.12 uur vertrok ik met de trein vanaf station Veenendaal -  De Klomp richting Oosterbeek. M'n gezin had me met de auto bij dit vertrekpunt afgezet. Ik kon comfortabel reizen in de eerste klas dankzij een 'Treinpakker' van de NS; een bon waarmee ik mijn treinkaartje gratis kon voorzien van een upgrade van de 2e naar de 1e klas. Ik nam 't er maar van.



Bij aankomst in Oosterbeek wachtte eerst nog een wandeling naar het startterrein. In tegenstelling tot vorig jaar was het op het startterrein nog heerlijk rustig waardoor ik op m'n gemak nog even rond kon kijken. Veel marktkraampjes werden nog opgebouwd, andere waren al in vol bedrijf. Ik zag bij de kraam van de wandelbond dat 'wandelprestatiekruizen' ook verkrijgbaar waren. Dit moest ik niet vergeten want binnen één week zou ik de grens van 500 gelopen kilometers bij georganiseerde wandeltochten passeren. Eens zien of ze op voorhand de medaille voor deze 500 km al wilden toekennen.



Om 07.46 uur startte ik mijn wandeling en ging onder de boog door '... opdat wij niet vergeten'. Het was rustig onderweg; zeker in vergelijking met vorig jaar. Wat een verademing en bovenal een enorme opluchting. Nog een keer zo'n drukke toestand was niet wat ik voor ogen had, al hield ik er wel rekening mee dat het aan het einde van de wandeling weleens druk zou kunnen worden.  Vooralsnog was hier geen sprake van en kon ik soepel de eerste kilometers afleggen. 



Ik raakte aan de praat met wandelaars uit Wijk bij Duurstede nadat ik eerder al een echtpaar uit Veenendaal had gesproken. Als kletsend gingen de eerste kilometers vlot onder m'n voeten door. Na een uurtje wandelen merkte ik dat het tempo wel iets omhoog kon. Ik groette de mensen uit 'Wijk' en ging m'n eigen gang.

Na een passage door Wolfheze ging het richting de heide bij Ede. De strakke asfaltbodem maakte plaatst voor zand, grond en dus bospaden. Voorzien van blubber en de nodige regenplassen als herinnering aan de neerslag van 24 uur eerder. Het deerde mij niet en ik kon goed doorlopen. Omdat mijn tempo hoger lag dan dat van de meeste wandelaars haalde ik ook vaak in. Hierdoor kreeg ik steeds andere mensen in het vizier en kon ik daar naar toe wandelen.




Na 18 kilometer was het eerste rustpunt van de dag. Hier werd mijn startbewijs gestempeld en kocht ik een nieuw flesje water en wat lekkers een bakje friet. Het was nog vroeg, maar het smaakte prima. 



Na een kwartiertje pauzeren sloot ik m'n oordopjes aan en liep verder met fijne muziek als ondersteuning. Het lopen ging soepel op de betonplaten die me van Ede richting Renkum leidden. Na een poosje ging dit even over in bospaden maar toen Renkum in de verte in zicht kwam werd de ondergrond weer stabiel.



Lopend door Renkum waren er verschillende mensen langs de route die allerlei lekkers aanboden. Ik hapte een mini stroopwafeltje weg en kreeg snoepjes van kinderen die met bakken lekkers vol op de stoep voor hun huis stonden.

De wandeling ging voorspoedig en de laatste tien kilometer waren in zicht toen ik Heelsum binnen wandelde. Hier stond een fraai bord langs de route dat het nog maar veertien kilometer tot de finish was. Veertien ? Elf zal je bedoelen, want dan zou ik op circa veertig kilometer uitkomen. Een tocht van 43 kilometer ... nee, daar had ik geen zin in want het betekende zeker een half uur extra wandelen. 




Veel tijd om me hier druk om te maken had ik niet want in de verte klonk muziek van een blaaskapel en niet veel verder voegden de wandelaars van de 25 kilometer zich bij 'ons'; de 40-km-lopers. Het werd hierdoor wat drukker op de route maar nog steeds was er meer dan voldoende ruimte om mijn eigen tempo te kunnen lopen.



Na Heelsum ging het richting Doorwerth. Hier passeerde ik een parkeerplaats en pakte ik mijn rustmoment. Zittend op de vangrail van de provinciale weg at ik een boterham en gaf ik m'n voeten even rust. Dat hadden ze wel verdiend want inmiddels had ik al 31 kilometer afgelegd. Toen ik weer verder wilde lopen voelde ik direct een irritatie. Ik deed m'n schoen aan-en-uit maar dit bood geen oplossing. Dan maar even een stukje sporttape plakken. Dit hielp uitstekend en zonder problemen kon ik m'n route vervolgen. Op blaren of andere ongemakken zat ik niet te wachten want volgende week staat immers 80 kilometer op het programma.



Toen langzaam maar zeker het DUNO-plateau in zicht kwam voegde ook de stoet van de 15 kilometer zich bij 'ons'. Het werd druk. Gewoon op m'n eigen tempo lopen betekende ook veel slalommen tussen de vele tragere lopers. Vaak koos ik de berm om te passeren. Eenmaal aangekomen op het DUNO-plateau zag ik een mierenhoop aan mensen. Snel maakte ik een foto van het mooie uitzicht en liep weer verder.



Bij het binnenlopen van Oosterbeek was ik blij dat de tocht er bijna op zat. De drukte van de afgelopen kilometers beviel me niet. Het werd echter nog erger want er kwamen nog veel meer wandelaars bij de route; de mensen die 10 kilometer liepen. Voorzien van kinderwagens, bolderwagens, honden, rennende en jengelende kinderen, mensen met brandende sigarettenpeuken en ook veel mensen met een zure zweetlucht om zich heen.



Toen ik ontdekte dat er al iets eerder een weggetje naar de finish was, was de keuze snel gemaakt. Ik verliet de menigte en was vlot bij het eindpunt. Ruim 40.5 kilometer had ik afgelegd. Een prima generale repetitie voor mijn eerste Kennedymars van volgend weekend, want het tempo was ver boven mijn verwachting. Inclusief pauzes ben ik 6 uur en 50 minuten onderweg geweest; exclusief pauze 6 uur en 18 minuten. Gemiddelde snelheid (excl. pauze) was 6.41 km per uur.



Ik haalde mijn medaille op en kon even later ook mijn wandelpresatiekruis voor 500 kilometer in ontvangst nemen. Dat scheelde in ieder geval weer een besparing op de verzendkosten.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten