zaterdag 28 oktober 2017

34e Pegasus Wandeltocht

Datum: 28-10-2017
Tocht: 34e Pegasus Wandeltocht
Plaats: Wekerom
Organisatie: Stichting Recreatie Veluwe en Vallei
Afstand: 10 km

Inschrijfgeld: € 5,00
Deelname: 1e keer

Wandelen in de regio waar ik ook woonachtig ben betekent dat er weinig reistijd is en dat ik bovendien de omgeving en de wandelpaden redelijk goed ken. Vandaag ging de reis naar Wekerom, een dorp ten noorden van Ede want daar startte de 34e editie (begonnen in 1984) van de Pegasus Wandeltocht.



Om 07:42 uur zou ik met de trein vanaf station Veenendaal-De Klomp naar station Ede-Wageningen reizen, maar dat werd tien minuten later door een vertraging, omdat er wild langs de spoorbaan zou hebben gelopen. In de trein was het rustig. Op enkele wandelaars na was de coupé verder leeg.

Bij aankomst in Ede volgde ik de borden waarop werd vermeld dat vervoer naar de startlocatie vanaf het stationsplein zou vertrekken. Dit vervoer was zeer bijzonder want 'Keep Them Rolling' fungeerde als taxi. Alle wandelaars die met het openbaar vervoer naar Ede waren gekomen werden met oude militaire voertuigen naar 's-Heeren Loo gebracht.
Hiervoor moest wel een vervoersbewijs worden aangeschaft voor € 2,-; even kreeg ik het benauwd want ik had slechts 7 euro meegenomen en hield nu nog maar 5 euro over terwijl het inschrijfgeld voor de wandeltocht was vastgesteld op 6 euro ... op hoop van zegen dan maar.




Ik klom in een oude vrachtauto en nam plaats op een bankje. Met mij waren er nog 9 andere passagiers. Nadat de bestuurder de laadklep had gesloten kwam het voertuig hobbelend in beweging. Omdat ik precies naast de laadklep zat, kon ik heerlijk kijken wat er allemaal onderweg gebeurde.



Bij aankomst op 's Heeren Loo herkende ik in de verte klimbos Simia; in 2013 was ik hier eens met een klas op schoolreisje geweest. Het staat nog steeds op m'n lijstje om hier nog een keertje naar terug te keren. Bij inschrijving voor deze wandeltocht kreeg ik één euro korting omdat ik lid ben van de wandelbond; hierdoor had ik precies genoeg geld bij me om het inschrijfgeld te kunnen voldoen.



Nadat ik de routebeschrijving in ontvangst had genomen was het tijd voor een korte sanitaire stop, maar aangezien men daar € 0,30 voor vroeg (en ik dus geen geld meer bij me had), ging ik toch maar op pad. Achter andere wandelaars aan ging ik door een hek van het terrein van 's Heeren Loo af en liep over een breed bospad; aan het eind moest ik naar rechts en kwam op een fietspad van betonplaten te lopen. Aan de linkerkant was een zandbaan voor (waarschijnlijk) militaire voertuigen en tractoren.



Na een flink stuk rechtdoor te hebben gewandeld, moest ik naar links. Hier kwam ik op bekend terrein, want ergens in mei heb ik hier ook een keer gewandeld. De route was verder weinig verrassend of enerverend. De vele lange rechte stukken maakten het erg saai. Na een kleine zeven kilometer besloot ik om het vandaag bij 10 kilometer te houden. Thuis was nog genoeg te doen en daar was nu wat meer tijd voor.



Nadat ik bij het enige controlepunt van de route zelf maar een stempel op m'n wandelkaart had gezet, moest ik de Edese heide op. Het waaide flink waardoor ik mijn tempo kwijt raakte. Ook hier was het weer hetzelfde liedje: lange, lange rechte stukken. Toen mijn navigatie meldde dat ik 10 kilometer had gelopen was er nog geen finish in zicht; sterker nog: ik liep nog midden op de heide.



Uiteindelijk bereikte ik het eindpunt van deze lijnwandeling na 12,5 kilometer. Ik ontving een vaantje, een stempel in mijn wandelboekje en een stempel in  'Wandelpaspoort Veluwe-Vallei'. Terwijl ik mijn boterhammen op at ging iets verder een man onderuit. Omstanders alarmeerden direct 112. Toen ik wegging was de man bij kennis.



Eenmaal buiten werd ik door een prachtig militair voertuig terug naar het station Ede-Wageningen gebracht. Hier kon ik om 11:11 uur de trein pakken en was ik ruim voor het middaguur weer thuis.



zaterdag 21 oktober 2017

WS78 - Haagse parken en duinentocht

Datum: 21-10-2017
Tocht: Haagse parken en duinentocht
Plaats: Voorburg
Organisatie: WS78
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 4,50
Deelname: 1e keer WS78

Vorige week wilde ik graag 40 kilometer uit m'n kuiten persen op een zwaar parcours in het gebied achter Nijmegen. Helaas viel dit letterlijk en figuurlijk in duigen waardoor ik na 7 kilometer wandelen, klimmen en dalen het voor gezien moest houden. Midweeks ging ik op eigen houtje voor een tochtje van ruim 20 kilometer waardoor ik een mijlpaal van 2.500 gelopen kilometers sinds 1 augustus 2016 aan mijn statistieken mocht toevoegen.

En toen werd het zaterdag. Gedurende de voorafgaande week werd ik in gedachten heen en weer geslingerd tussen drie aantrekkelijke wandeltochten. De eerste viel af omdat het veel te ver weg was en het starttarief ook vrij hoog was. Geen wandeling 'op Ameland' dus. Daarna was er twijfel om in Maasdam deel te gaan nemen aan de Bruinebonensoeptocht. Qua maximale afstand ging men tot 25 kilometer. Door het uitvallen van afgelopen zaterdag bleef het toch knagen; graag wilde ik een tocht van 40 kilometer lopen. In Staphorst was een kleurentocht uitgezet maar ik vermoedde dat dit 40 kilometer struinen door de bossen zou betekenen. Daar had ik niet veel trek in. 



Dus ging ik deze morgen op tijd richting de Noordzeekust. Voorburg om precies te zijn. Hier vandaan had wandelvereniging WS78 (WS staat voor 'Winter Serie' en 78 refereert aan het jaar van oprichting) een heuse Haagse parken en duinentocht uitgezet met keuze uit een parcours van 20 of 40 kilometer. Ik ging vandaag voor het maximale.



Bij aankomst in Voorburg bleek dat het parkeerterrein bij sporthal Essesteijn al helemaal vol stond. Ook in de omringende straten was er geen plekje meer te vinden dus parkeerde ik de auto maar op privéterrein bij een groot appartementencomplex. Vervolgens was het nog zo'n 200 meter lopen naar de entree van de sporthal. De kantine zat al helemaal vol en het geluid van al die pratende mensen was hard en irritant. De inschrijftafels stonden om het hoekje, net in de sporthal. Ik was snel aan de beurt, betaalde het inschrijfgeld en kreeg een korte uitleg hoe men bij een winterserie te werk gaat. Drie consumptiebonnen en een geel briefje met een startnummer kreeg ik uitgereikt. Ook een papier met allerlei informatie over de bezienswaardigheden mocht ik de rest van de dag bij me houden.



Ik wachtte buiten op het startsein en raakte nog even aan de praat met Roland en met een wandelaar uit Zoetermeer die mij herkende van een wandeling in Santpoort. Daarna dromde iedereen samen en mochten we vertrekken. De route voerde langs veel hoogbouw. Bij het passeren van een speelplaats ontdekte de meute wandelaars een hele grote groep ooievaars. De vogels sloegen direct op de vlucht. Geef ze eens ongelijk.



Daarna liep ik door veel parkjes en bossages en werd er veel geklommen en weer afgedaald. Er zaten een paar echte kuitenbijters tussen. Op landgoed Clingendael liep ik eerst langs een Japanse tuin, een enorm landhuis en ten slotte was de Oud-Hollandse tuin aan de beurt met een prachtige bordestrap. Overigens liep ik inmiddels op Wassenaars grondgebied. Via bosgebied was het nog ruim 2 kilometer wandelen tot het eerste rustpunt van de dag. Een kantine van een manege.



Na een bekertje champignonsoep en een handje pepernoten was het alweer tijd om de tocht te vervolgen. Qua oriëntatie was ik alles helemaal kwijt. Ik had geen idee waar ik ergens in Den Haag of omgeving was. Dat maakte het lastig om een beeld te krijgen van alles wat nog zou gaan komen. Ik liet het dus maar op me af komen. Na ongeveer één kilometer wandelen passeerde ik een ambassade. De teksten die ik zag waren in het cyrillisch en even dacht ik aan de Russische ambassade. Eenmaal het gebouw voorbij bleek om om de ambassade van Bulgarije te gaan. 



Via een klim-klauter-parcours door de Scheveningse Bosjes kwam niet veel later daadwerkelijk Scheveningen in zicht. Het luxe Kurhaus kon ik mooi fotograferen om vervolgens de boulevard op te gaan en richting de pier te wandelen. Fotomomenten genoeg.



Na het passeren van de pier liep ik tot het einde van de boulevard waarna de tocht verder ging over het strand. Ik koos er voor om dicht langs de kustlijn te lopen omdat het zand daar relatief stevig is en dus makkelijker te belopen is. De wind waaide lekker in m'n rug en het uitzicht over zee was geweldig.



Na een kilometer over het strand ging het langzaam richting een grote trap die daarna moest worden beklommen. De laatste driehonderd meter door het zand waren pittig. Voortdurend dacht ik enige vaste grond onder m'n voeten te hebben, maar bij elke stap zakte ik enkele centimeters weg. Het lopen was zwaar en daardoor was het fijn om bovenaan de trap even op adem te kunnen komen.



Toen werd het tijd voor duinen. Over een betegeld pad ging de tocht door een glooiend landschap. Er zouden schapen zijn die alles zouden begrazen, maar deze mekkerende maatjes heb ik nergens gezien. 



Aan het eind van het pad moest ik een hekje openen om in een volgend duingebied te komen. Hier zouden paarden en runderen lopen. Het begin van dit pad was nog goed te bewandelen. Het pad was smal en de ondergrond behoorlijk stevig, maar daar kwam al snel verandering in. Het veranderde in los zand. Heuveltje op en heuveltje af. Zand, zand en nog eens zand. Tijdens mijn eerder geïmproviseerde rust bovenaan de trap bij het strand  passeerden een aantal mensen mij, maar tijdens deze zandtour wist ik ze weer voorbij te lopen. Ondanks dat het erg zwaar was, was mijn tempo in vergelijking met andere wandelaars nog redelijk hoog. Op mijn navigatie zag ik wel dat ik met minder dan vijf kilometer per uur door de duinen ploegde.



Na een schelpenpad en een ronde door een onduidelijk bos kwam ik na ruim negentien kilometer aan bij Pannenkoekenhuis 'Boerderij Meyendel'. Ik was van plan om wat lekkers te bestellen, maar het was heel erg druk. Na een sanitaire stop  en het bijvullen van mijn watervoorraad voor onderweg, streek ik neer op het terras. Mijn twee meegenomen boterhammen smaakten prima.

Na deze rust was ik gereed om weer op pad te gaan. Nog iets meer dan 20 kilometer tot aan de finish. Ik hoopte vurig dat het meeste zand nu wel achter de rug zou zijn, maar ik kwam bedrogen uit. Het leek zelfs nog wat erger te worden.



Door een (nog steeds) volledig gebrek aan oriëntatie en een totaal afwezig richtingsgevoel door het vele zig-zaggen door duin en bos was het bijna niet te doen om in te schatten waar ik ergens liep. Het bereik van m'n mobiele internetverbinding was in dit gebied ook nihil dus een blik op Google Maps was al bij voorbaat kansloos. Het enige wat restte was gewoon doorlopen. Ik haalde een dame van respectabele leeftijd in. Ze stond even bij te komen van een klim door het zand. Nadat ik haar voorbij was gelopen stapte ze stevig door en na zo'n honderd meter liepen we samen verder. Ze was al begin 70 en liep al tig jaren. Mooi om haar verhalen te horen. Lopen in gezelschap met hetzelfde tempo is prima. De tijd en de kilometers vliegen voorbij. Toch kan je zelf nog gewoon gaan en staan waar je maar wilt. Na zo'n twintig minuten ging ik alleen verder. Mijn wandelgezelschap moest haar schoeisel verzorgen en pauzeerde even op een bankje bij een vennetje.


We waren toen al voorbij de Waalsdorpervlakte gelopen waar het nationaal monument staat met de grote Bourdonklok. Bekend van de dodenherdenking. De klok zelf was niet te bereiken omdat er een hekwerk omheen was gezet, maar het monument echter wel.



Na dit stukje geschiedenis ging het nog steeds verder over bospaden, zandpaden, schelpenpaden en stukken gras, maar ik wist gevoelsmatig dat de bebouwde kom van Den Haag niet ver meer kon zijn. De hoogbouw die een poosje eerder alleen nog maar in de verte zichtbaar was, was nu verheugend dichtbij. Tijdens het wandelen was al geruime tijd geknal te horen geweest, maar pas na het passeren van onderstaand bord wist ik wat er aan de hand was ...



Via een voetpad van een paar honderd meter ging het nu echt naar de bebouwde kom. Ik liep langs het Internationaal Straf Hof. Een enorm groot gebouw. De beveiliging was goed zichtbaar. Overal camera's en hekken. 



Na het oversteken van de Van Alkemadelaan liep ik rechtdoor achter veel andere wandelaars aan, maar na een paar honderd meter kwam de voorhoede er achter dat ze verkeerd waren gelopen. Ze gingen terug richting verkeerslichten om daar een pad langs de geasfalteerde weg te volgen. Een blik op de routebeschrijving was echter vrij duidelijk. Terug en de oorspronkelijke route volgen zou net zo ver zijn als gewoon doorlopen naar het volgende rustpunt. Samen met een andere wandelaar besloot ik gewoon door te lopen en na niet al te lange tijd bereikten we de manege waar we al eerder te gast waren geweest.

Ik kreeg een paar dropjes en dronk een bekertje yoghurtdrank waarna ik nog maar elf kilometer hoefde te overbruggen naar de sporthal waar vandaan ik om negen uur was gestart. Van het zand was ik inmiddels verlost. Het grootste gedeelte van de route ging nu over normale bestrating, soms een schelpenpad of een bospad, maar dat was een makkie vergeleken met de zandbak van eerder op de route.



Na een kleine twee kilometer passeerde ik Madurodam om niet veel later, na het Hubertusviaduct, weer richting de Scheveningse bosjes te wandelen. Hier liep ik nog even verkeerd. Een dame op een bankje was precies voor een bordje gaan zitten waarop stond aangegeven dat ik naar links moest. Ik liep echter naar rechts omdat ik daar wat wandelaars zag lopen. Gelukkig werd ik op tijd gewaarschuwd door mensen die achter me liepen en kon ik nog snel bij deze groep aansluiten om zo richting het Vredespaleis te wandelen.



Via de Laan van Meerdervoort, Anna Paulownastraat en de Hogewal kwam ik op het bekende Noordeinde, waarna ik richting de Grote Kerk wandelde. Regelmatig koos ik ervoor om niet op de stoep te lopen omdat het daar wemelde van de toeristen. Gewoon op straat kon ik lekker doorstappen. Wel was het goed kijken naar pijlen, linten en aantekeningen op de straat. Wonder boven wonder lukte dit allemaal uitstekend. Op de Zeestraat passeerde ik Panorama Mesdag.



Al snel was ik via het Spui op het Binnenhof beland. Voor de toegang van de Tweede Kamer stond bewaking en een eindje verder stond een ijsverkoper zijn lekkernij aan te prijzen. Ik liet ze links liggen want een foto van de Ridderzaal mocht natuurlijk niet ontbreken.



Direct na het binnenhof passeerde ik het Mauritshuis ...



Hierna liep ik terug richting Voorburg. Ik passeerde de A12 (Utrechtsebaan) en raakte aan de praat met iemand uit Voorschoten. Voor ik het wist was de finish bereikt.



Hier liet ik mijn wandelboekje stempelen en werd ook mijn IVV-kaart van een stempel voorzien. Wat ik met die kaart kan doen is mij nog niet duidelijk maar ja, als er een stempel kan worden ontvangen, dan laat ik die kans niet aan me voorbij gaan.



Eenmaal onderweg naar huis kwam ik al snel in een file terecht, bovendien begon het hard te regenen. Ik was blij dat ik deze bui niet tijdens de wandeling over me heen had gekregen, maar wandelaars die nu nog onderweg waren zouden met een nat pak de finish bereiken.
Met 40 pittige kilometers achter de rug reed ik terug naar huis.





zaterdag 14 oktober 2017

11e Herfstdagtocht Berg en Dal

Datum: 14-10-2017
Tocht: 11e Herfstdagtocht Berg en Dal
Plaats: Berg en Dal
Organisatie: s.v. De Lat
Afstand: 40 km  10 km

Inschrijfgeld: € 7,00
Deelname: 1e keer 

Het is al vele maanden geleden dat ik voor het eerst las over de Amsterdam City Walk en ik me ook voor deze wandeltocht inschreef. Ik had destijds nog geen flauw benul dat er wekelijks vele wandeltochten werden georganiseerd op vele locaties in het land. Toen ik eenmaal had ervaren dat massale wandeltochten niet echt mijn ding zijn, besloot ik mijn startbewijs voor Amsterdam door te verkopen.

Hierdoor kwam er een gaatje in mijn agenda en kon ik me gaan oriënteren waar ik dan zou gaan wandelen nu ik niet naar Amsterdam zou gaan. Ik had twee wandelingen van 40 kilometer gevonden; ééntje onder de rook van Rotterdam en een andere tocht in de buurt van Nijmegen. Mijn keuze viel op deze laatste wandeltocht. De organisatie lag in handen van de Amsterdamse wandelvereniging 'De L.A.T.'. Ik had vernomen dat het een pittige tocht zou zijn en dat zag ik wel zitten.



Om half zeven in de ochtend vertrok ik naar de kantine van de tennisvereniging van Berg en Dal om me daar in te gaan schrijven voor 40 kilometer door een heuvelachtige gebied. Er waren ook trajecten van 25 en 60 kilometer uitgezet, maar 40 vond ik meer dan genoeg.

Bij aankomst werd ik onder de voet gelopen door enkele wandelaars die stipt om half acht waren vertrokken en voorzien van oogkleppen het parcours op denderden. In de kantine stond nog een behoorlijke rij wandelaars te wachten bij de inschrijftafel. Het duurde allemaal erg lang en daardoor kon ik pas na een kwartier vertrekken. 



Voorzien van een uitgebreide routebeschrijving maar in de wetenschap dat er ook pijlen waren ophangen ging ik het terrein af en boog naar links. De eerste 375 meter gingen nog over normale bestrating maar daarna was het direct klimmen en dalen geblazen. 



Dit ging vrijwel de gehele route zo door; ik vond het erg zwaar. Het terrein waar ik op liep behoorde tot Heerlijkheid Beek en was rijkelijk voorzien van forse stuwwallen die beklommen moesten worden. Na een paar kilometer bleef ik maar net op de been toen ik weggleed over een boomwortel, maar na circa 7 kilometer was het dan toch raak. 



Op de Duivelsberg gleed ik weg en kwam ten val. Mijn rechter knie voelde direct pijnlijk aan. Ik liep nog een stukje verder maar besloot al vlot dat ik de wandeling niet zou gaan voltooien. Om iets over negenen verliet ik het parcours en zocht de kortste en makkelijkste weg terug naar de tennisclub.



Hier aangekomen liet ik 10 kilometer afstempelen in mijn wandelboekje en vertrok naar huis. Jammer. Geen 40 kilometer vandaag. Misschien een volgende keer ... 



zondag 8 oktober 2017

66e Spac Sport Herfstkleurentocht

Datum: 08-10-2017
Tocht: 66e Spac Sport Herfstkleurentocht
Plaats: Nijmegen
Organisatie: Wandelvereniging Gelderland
Afstand: 20 km

Inschrijfgeld: € 3,00
Deelname: 1e keer


Het was zaterdagavond en ik struinde wat rond in 'Wandel Wonderland'; op zoek naar een mogelijke wandeling voor vanmorgen. Niet om echt de deur uit te gaan, maar 'just in case'. Een verre rit met de auto was ook geen optie want, ik had alleen het openbaar vervoer ter beschikking. Mijn oog viel op een wandeltocht in Austerlitz; een dorpje tussen Woudenberg en Zeist. Lekker in de buurt en ook de verbinding met het openbaar vervoer zat wel snor. 

Redelijk onverwacht ging ik vanmorgen toch op pad. Ik stond tijdig op het station om de trein naar Driebergen-Zeist te nemen. Het was verdacht stil en dat was geen wonder. Om 07:21 uur rijdt er op zondag geen trein. Toch nog maar eens de app van '9292' gestart en daar zag ik het probleem. Ik had een reisadvies voor vandaag aangevraagd maar kreeg een reisadvies voor morgen, maandag, voorgeschoteld. Wat ik ook deed, er viel geen speld tussen te krijgen. Geen trein tot acht uur. Weer thuis aangekomen bleek dat er op zondag geen enkele bus is met bestemming Austerlitz. Daar gingen m'n fraaie plannen. Met een baalgevoel volgde ik vervolgens de verrichtingen van Max Verstappen in Japan.



Na afloop van de Grand Prix keek ik nog maar eens een keertje in het overzicht met wandeltochten. Nijmegen bleek ook een tocht te hebben en deze was met het openbaar vervoer wél bereikbaar. Vlot verzamelde ik al m'n spullen en kreeg twee boterhammen aangereikt voor onderweg. Linda en Robin brachten me naar station Veenendaal-De Klomp en daar vandaan nam ik de intercity naar Nijmegen. Hier wachtte lijn 5 op me en na een uitstekende reis stond ik een uurtje na vertrek uit Veenendaal al bij het startbureau van de 66e Spac Sport Herfstkleurentocht. Het startbureau was gesitueerd in de kantine van speeltuin De Leemkuil.



Inschrijven ging lekker vlot en met een uitgebreide routebeschrijving kon ik op pad. De wandeltocht was voorzien van pijlen zodat ik me de komende 20 kilometer nergens zorgen over hoefde te maken.



Al kort na de start ging de route door een bebost gebied en dit zette direct de toon voor de rest van de dag. Onverharde paden, blubber en veel paddenstoelen. Kodakmomentjes in overvloed. Na een eerste stuk bos voerde de route via de Cenakelkerk naar Oriëntalis; een museumpark in 'Heilig Landstichting'. Een fijn stuk over bestrating en asfalt; dat loopt altijd lekker. 



Niet veel later was het weer gedaan met de vaste ondergrond en ging de tocht verder over bospaden richting de eerste rust van de dag. Deze werd verzorgd door wandelsportvereniging WIOS. Ik pauzeerde even en kocht wat lekkers. 



Na deze pauze ging ik verder. De paden waren soms goed begaanbaar, soms veel modder en plassen. Dit werd nog eens verergerd door een fikse regenbui die losbarstte boven de regio. Met een behoorlijk nat pak liep ik gewoon door. Schuilen had weinig zin en bovendien hoopte ik dat de regen maar van tijdelijke aard zou zijn.



Onderweg was het een genot om rond te kijken. Veel paddenstoelen en herfstkleuren op zijn mooist. De regen hield al vrij snel weer op en ik kon beginnen met opdrogen. Tussendoor maakte ik de nodige foto's van al het natuurschoon.



Bij aankomst in Groesbeek had ik zo'n 12 kilometer gelopen en passeerde ik hotel De Oude Molen. Hier was de tweede rust van de dag gesitueerd. Ik maakte er geen gebruik van, want in gedachten was ik nieuwsgierig geworden naar de Zevenheuvelenweg die ik iets eerder was gepasseerd. Deze weg is beroemd en berucht onder de wandelaars van de Nijmeegse Vierdaagse. Na een 'rondje Groesbeek' via de Wylerbaan, 'Kamp'  en 'Siep'(waar een hond vrolijk met de wandelaars mee holde en zijn baasje totaal vergat) mocht ik kortstondig het asfalt van de Zevenheuvelenweg onder mijn schoenzolen voelen, want deze weg moest worden overgestoken om bij een flinke golfbaan uit te komen.



Tussen de kouwe kak van de regio baande ik mij een weg naar veiliger oorden, want op de kwaliteiten van de aanwezige golfspelers durfde ik niet te vertrouwen. De route was inmiddels wat eenzijdig geworden. Gewoon rechtdoor blijven lopen. Nadat ik het Afrika Museum was gepasseerd hield ik even stil langs de Meerwijkselaan. Hier stonden geweldig mooie paddenstoelen die ik absoluut van dichtbij wilde bewonderen !



De finish kwam in zicht en vlot ontving ik een stempel én een sticker in mijn wandelboekje. Een medaille kocht ik niet want dat doe ik alleen nog maar bij lange(re) tochten of als deze bij het startgeld zit inbegrepen.

De terugreis naar huis duurde circa 2 uur. Eerst nam ik de bus naar het centraal station van Nijmegen. Hier wachtte de intercity naar Driebergen-Zeist (langs Veenendaal). Hier moest ik overstappen op de de sprinter naar Veenendaal-West. Het was bijna half vijf toen ik thuis mijn wandelschoenen uittrok.