zaterdag 21 oktober 2017

WS78 - Haagse parken en duinentocht

Datum: 21-10-2017
Tocht: Haagse parken en duinentocht
Plaats: Voorburg
Organisatie: WS78
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 4,50
Deelname: 1e keer WS78

Vorige week wilde ik graag 40 kilometer uit m'n kuiten persen op een zwaar parcours in het gebied achter Nijmegen. Helaas viel dit letterlijk en figuurlijk in duigen waardoor ik na 7 kilometer wandelen, klimmen en dalen het voor gezien moest houden. Midweeks ging ik op eigen houtje voor een tochtje van ruim 20 kilometer waardoor ik een mijlpaal van 2.500 gelopen kilometers sinds 1 augustus 2016 aan mijn statistieken mocht toevoegen.

En toen werd het zaterdag. Gedurende de voorafgaande week werd ik in gedachten heen en weer geslingerd tussen drie aantrekkelijke wandeltochten. De eerste viel af omdat het veel te ver weg was en het starttarief ook vrij hoog was. Geen wandeling 'op Ameland' dus. Daarna was er twijfel om in Maasdam deel te gaan nemen aan de Bruinebonensoeptocht. Qua maximale afstand ging men tot 25 kilometer. Door het uitvallen van afgelopen zaterdag bleef het toch knagen; graag wilde ik een tocht van 40 kilometer lopen. In Staphorst was een kleurentocht uitgezet maar ik vermoedde dat dit 40 kilometer struinen door de bossen zou betekenen. Daar had ik niet veel trek in. 



Dus ging ik deze morgen op tijd richting de Noordzeekust. Voorburg om precies te zijn. Hier vandaan had wandelvereniging WS78 (WS staat voor 'Winter Serie' en 78 refereert aan het jaar van oprichting) een heuse Haagse parken en duinentocht uitgezet met keuze uit een parcours van 20 of 40 kilometer. Ik ging vandaag voor het maximale.



Bij aankomst in Voorburg bleek dat het parkeerterrein bij sporthal Essesteijn al helemaal vol stond. Ook in de omringende straten was er geen plekje meer te vinden dus parkeerde ik de auto maar op privéterrein bij een groot appartementencomplex. Vervolgens was het nog zo'n 200 meter lopen naar de entree van de sporthal. De kantine zat al helemaal vol en het geluid van al die pratende mensen was hard en irritant. De inschrijftafels stonden om het hoekje, net in de sporthal. Ik was snel aan de beurt, betaalde het inschrijfgeld en kreeg een korte uitleg hoe men bij een winterserie te werk gaat. Drie consumptiebonnen en een geel briefje met een startnummer kreeg ik uitgereikt. Ook een papier met allerlei informatie over de bezienswaardigheden mocht ik de rest van de dag bij me houden.



Ik wachtte buiten op het startsein en raakte nog even aan de praat met Roland en met een wandelaar uit Zoetermeer die mij herkende van een wandeling in Santpoort. Daarna dromde iedereen samen en mochten we vertrekken. De route voerde langs veel hoogbouw. Bij het passeren van een speelplaats ontdekte de meute wandelaars een hele grote groep ooievaars. De vogels sloegen direct op de vlucht. Geef ze eens ongelijk.



Daarna liep ik door veel parkjes en bossages en werd er veel geklommen en weer afgedaald. Er zaten een paar echte kuitenbijters tussen. Op landgoed Clingendael liep ik eerst langs een Japanse tuin, een enorm landhuis en ten slotte was de Oud-Hollandse tuin aan de beurt met een prachtige bordestrap. Overigens liep ik inmiddels op Wassenaars grondgebied. Via bosgebied was het nog ruim 2 kilometer wandelen tot het eerste rustpunt van de dag. Een kantine van een manege.



Na een bekertje champignonsoep en een handje pepernoten was het alweer tijd om de tocht te vervolgen. Qua oriëntatie was ik alles helemaal kwijt. Ik had geen idee waar ik ergens in Den Haag of omgeving was. Dat maakte het lastig om een beeld te krijgen van alles wat nog zou gaan komen. Ik liet het dus maar op me af komen. Na ongeveer één kilometer wandelen passeerde ik een ambassade. De teksten die ik zag waren in het cyrillisch en even dacht ik aan de Russische ambassade. Eenmaal het gebouw voorbij bleek om om de ambassade van Bulgarije te gaan. 



Via een klim-klauter-parcours door de Scheveningse Bosjes kwam niet veel later daadwerkelijk Scheveningen in zicht. Het luxe Kurhaus kon ik mooi fotograferen om vervolgens de boulevard op te gaan en richting de pier te wandelen. Fotomomenten genoeg.



Na het passeren van de pier liep ik tot het einde van de boulevard waarna de tocht verder ging over het strand. Ik koos er voor om dicht langs de kustlijn te lopen omdat het zand daar relatief stevig is en dus makkelijker te belopen is. De wind waaide lekker in m'n rug en het uitzicht over zee was geweldig.



Na een kilometer over het strand ging het langzaam richting een grote trap die daarna moest worden beklommen. De laatste driehonderd meter door het zand waren pittig. Voortdurend dacht ik enige vaste grond onder m'n voeten te hebben, maar bij elke stap zakte ik enkele centimeters weg. Het lopen was zwaar en daardoor was het fijn om bovenaan de trap even op adem te kunnen komen.



Toen werd het tijd voor duinen. Over een betegeld pad ging de tocht door een glooiend landschap. Er zouden schapen zijn die alles zouden begrazen, maar deze mekkerende maatjes heb ik nergens gezien. 



Aan het eind van het pad moest ik een hekje openen om in een volgend duingebied te komen. Hier zouden paarden en runderen lopen. Het begin van dit pad was nog goed te bewandelen. Het pad was smal en de ondergrond behoorlijk stevig, maar daar kwam al snel verandering in. Het veranderde in los zand. Heuveltje op en heuveltje af. Zand, zand en nog eens zand. Tijdens mijn eerder geïmproviseerde rust bovenaan de trap bij het strand  passeerden een aantal mensen mij, maar tijdens deze zandtour wist ik ze weer voorbij te lopen. Ondanks dat het erg zwaar was, was mijn tempo in vergelijking met andere wandelaars nog redelijk hoog. Op mijn navigatie zag ik wel dat ik met minder dan vijf kilometer per uur door de duinen ploegde.



Na een schelpenpad en een ronde door een onduidelijk bos kwam ik na ruim negentien kilometer aan bij Pannenkoekenhuis 'Boerderij Meyendel'. Ik was van plan om wat lekkers te bestellen, maar het was heel erg druk. Na een sanitaire stop  en het bijvullen van mijn watervoorraad voor onderweg, streek ik neer op het terras. Mijn twee meegenomen boterhammen smaakten prima.

Na deze rust was ik gereed om weer op pad te gaan. Nog iets meer dan 20 kilometer tot aan de finish. Ik hoopte vurig dat het meeste zand nu wel achter de rug zou zijn, maar ik kwam bedrogen uit. Het leek zelfs nog wat erger te worden.



Door een (nog steeds) volledig gebrek aan oriëntatie en een totaal afwezig richtingsgevoel door het vele zig-zaggen door duin en bos was het bijna niet te doen om in te schatten waar ik ergens liep. Het bereik van m'n mobiele internetverbinding was in dit gebied ook nihil dus een blik op Google Maps was al bij voorbaat kansloos. Het enige wat restte was gewoon doorlopen. Ik haalde een dame van respectabele leeftijd in. Ze stond even bij te komen van een klim door het zand. Nadat ik haar voorbij was gelopen stapte ze stevig door en na zo'n honderd meter liepen we samen verder. Ze was al begin 70 en liep al tig jaren. Mooi om haar verhalen te horen. Lopen in gezelschap met hetzelfde tempo is prima. De tijd en de kilometers vliegen voorbij. Toch kan je zelf nog gewoon gaan en staan waar je maar wilt. Na zo'n twintig minuten ging ik alleen verder. Mijn wandelgezelschap moest haar schoeisel verzorgen en pauzeerde even op een bankje bij een vennetje.


We waren toen al voorbij de Waalsdorpervlakte gelopen waar het nationaal monument staat met de grote Bourdonklok. Bekend van de dodenherdenking. De klok zelf was niet te bereiken omdat er een hekwerk omheen was gezet, maar het monument echter wel.



Na dit stukje geschiedenis ging het nog steeds verder over bospaden, zandpaden, schelpenpaden en stukken gras, maar ik wist gevoelsmatig dat de bebouwde kom van Den Haag niet ver meer kon zijn. De hoogbouw die een poosje eerder alleen nog maar in de verte zichtbaar was, was nu verheugend dichtbij. Tijdens het wandelen was al geruime tijd geknal te horen geweest, maar pas na het passeren van onderstaand bord wist ik wat er aan de hand was ...



Via een voetpad van een paar honderd meter ging het nu echt naar de bebouwde kom. Ik liep langs het Internationaal Straf Hof. Een enorm groot gebouw. De beveiliging was goed zichtbaar. Overal camera's en hekken. 



Na het oversteken van de Van Alkemadelaan liep ik rechtdoor achter veel andere wandelaars aan, maar na een paar honderd meter kwam de voorhoede er achter dat ze verkeerd waren gelopen. Ze gingen terug richting verkeerslichten om daar een pad langs de geasfalteerde weg te volgen. Een blik op de routebeschrijving was echter vrij duidelijk. Terug en de oorspronkelijke route volgen zou net zo ver zijn als gewoon doorlopen naar het volgende rustpunt. Samen met een andere wandelaar besloot ik gewoon door te lopen en na niet al te lange tijd bereikten we de manege waar we al eerder te gast waren geweest.

Ik kreeg een paar dropjes en dronk een bekertje yoghurtdrank waarna ik nog maar elf kilometer hoefde te overbruggen naar de sporthal waar vandaan ik om negen uur was gestart. Van het zand was ik inmiddels verlost. Het grootste gedeelte van de route ging nu over normale bestrating, soms een schelpenpad of een bospad, maar dat was een makkie vergeleken met de zandbak van eerder op de route.



Na een kleine twee kilometer passeerde ik Madurodam om niet veel later, na het Hubertusviaduct, weer richting de Scheveningse bosjes te wandelen. Hier liep ik nog even verkeerd. Een dame op een bankje was precies voor een bordje gaan zitten waarop stond aangegeven dat ik naar links moest. Ik liep echter naar rechts omdat ik daar wat wandelaars zag lopen. Gelukkig werd ik op tijd gewaarschuwd door mensen die achter me liepen en kon ik nog snel bij deze groep aansluiten om zo richting het Vredespaleis te wandelen.



Via de Laan van Meerdervoort, Anna Paulownastraat en de Hogewal kwam ik op het bekende Noordeinde, waarna ik richting de Grote Kerk wandelde. Regelmatig koos ik ervoor om niet op de stoep te lopen omdat het daar wemelde van de toeristen. Gewoon op straat kon ik lekker doorstappen. Wel was het goed kijken naar pijlen, linten en aantekeningen op de straat. Wonder boven wonder lukte dit allemaal uitstekend. Op de Zeestraat passeerde ik Panorama Mesdag.



Al snel was ik via het Spui op het Binnenhof beland. Voor de toegang van de Tweede Kamer stond bewaking en een eindje verder stond een ijsverkoper zijn lekkernij aan te prijzen. Ik liet ze links liggen want een foto van de Ridderzaal mocht natuurlijk niet ontbreken.



Direct na het binnenhof passeerde ik het Mauritshuis ...



Hierna liep ik terug richting Voorburg. Ik passeerde de A12 (Utrechtsebaan) en raakte aan de praat met iemand uit Voorschoten. Voor ik het wist was de finish bereikt.



Hier liet ik mijn wandelboekje stempelen en werd ook mijn IVV-kaart van een stempel voorzien. Wat ik met die kaart kan doen is mij nog niet duidelijk maar ja, als er een stempel kan worden ontvangen, dan laat ik die kans niet aan me voorbij gaan.



Eenmaal onderweg naar huis kwam ik al snel in een file terecht, bovendien begon het hard te regenen. Ik was blij dat ik deze bui niet tijdens de wandeling over me heen had gekregen, maar wandelaars die nu nog onderweg waren zouden met een nat pak de finish bereiken.
Met 40 pittige kilometers achter de rug reed ik terug naar huis.





Geen opmerkingen:

Een reactie posten