zaterdag 25 november 2017

WS78 - Tussen Rug en Rijntocht

Datum: 25-11-2017
Tocht: Tussen Rug en Rijntocht
Plaats: Veenendaal
Organisatie: WS78
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld:  € 4,50
Deelname: 2e keer WS78

Op 21 oktober j.l. maakte ik voor de eerste keer kennis met de wandeltochten van de 'Winterserie 78'. Toen was het een hele pittige wandeltocht van 40 kilometer in de regio Den Haag met veel zandpaden. Dit was toen behoorlijk zwaar en een stevig tempo zat er toen niet in. Vandaag startte de WS78 letterlijk om de hoek. De kantine van de lokale voetbalvereniging G.V.V.V. zou dienst doen als start- en finishlocatie.



Vanmorgen ging ik dus lopend naar het sportpark en zag onderweg de eerste routemarkeringen al op de stoep staan. De route zou direct langs huis komen en achteraf bleek dat maar goed ook. 



Na aankomst bij GVVV puilde de kantine al uit zijn voegen. Het zat vol met wandelaars en wellicht ook een verdwaalde voetbalouder. Ik betaalde het inschrijfgeld en wachtte buiten op het vertreksein. Bij de WS78 zijn ze hier erg precies in; 09:00 uur en geen minuut eerder.
Op de parkeerplaats kregen we van de organisatie de laatste mededelingen te horen en direct daarna viel het denkbeeldige startschot.




Vanaf het sportpark liep ik de route die ik een kwartiertje eerder ook in tegengestelde richting had gelopen. Na 200 meter kwam ik er achter dat ik m'n flesje water was vergeten. Omdat de route langs huis kwam, kon Tim voor reddende engel spelen. Linda en Robin stonden voor het slaapkamerraam te zwaaien.



Via enkele straten in Veenendaal-West ging ik richting de bossen tussen Veenendaal, Elst en Amerongen. Vooral in het begin liep ik veel paden die ik al eerder had gelopen, maar naar mate de wandeling vorderde bleek dat de routebouwers nog veel verborgen paden hadden gevonden.



Het was best koud. Hooguit 3 graden. De zon scheen waterig over de kruinen van de bomen. Dit leverde weer mooie foto's op.



Met een flinke lus door het bos zette ik koers richting Elst. Hier was na circa tien kilometer de eerste rust. Bij de WS78 is dat altijd een soeppost. Een consumptiebon leverde ik in en ontving een bekertje met soep; althans ... iets wat daar voor door moest gaan. Het smaakte overigens wel goed.



Na een korte onderbreking ging ik verder op het parcours van de 40 kilometer, al was er even een lichte twijfel om verder te gaan op het parcours van de 20 kilometer. Lekker op tijd thuis zijn na een drukke week leek me ook wel wat. Na een kort twijfelmomentje koos ik toch voor de 40 kilometer en zette ik koers richting Amerongen.
De route voerde langs de sportparken van de beide Elster voetbalverenigingen en boog daarna af naar het noorden. Hier kruiste ik het Let de Stigterpad; een lang fietspad door het bos van Veenendaal naar Amerongen. Even naar links en ik zou al bijna in Amerongen zijn, maar de parcoursbouwers hadden anders besloten.


Op een open plek in het bos had ik een prachtig uitzicht. In de verte stroomde de Nederrijn en ook de waterkrachtcentrale, halverwege Amerongen en Wijk bij Duurstede, was zichtbaar in de verte.



Na zo'n dertien kilometer lopen stopte ik even om een stukje Fixomull om mijn hak te plakken; ik voelde (zoals gewoonlijk bij die hak) een lichte irritatie. Toen ik mijn sok uitdeed en op één been balanceerde om niet in de modder te vallen, zag ik dat er een mini blaartje was ontstaan. Mijn vertrouwde sporttape had ik thuisgelaten. Deze tape zorgde, na verwijdering, altijd voor een jeukende en geïrriteerde huid. Nu dus Fixomull, een strechtape. Tijd om uit te proberen met nog 27 kilometer wandelen voor de boeg.



De route was pittig. Door de regen van de voorafgaande dagen waren er veel plaatsen met modderplassen; vaak verborgen onder een hoop herfstbladeren. Het was dus opletten waar ik m'n schoenen neerzette. Soms glibberen, soms ongenadig hard door stampen. De modder spatte op en ik voelde geen vermoeidheid meer nadat ik rond kilometer 13 wel even kapot was gegaan toen ik vlakbij de 'eenzame eik' was. Deze benaderde ik nu eens via een ander pad dan ik normaal gesproken doe.



Omdat ik op een bepaald punt koos om op een talud verder te lopen in plaats van het modderpad iets lager, zag ik in de verte  de 'Maallust' liggen; een molen in de bebouwde kom van Amerongen. De 386 wandelaars die vandaag met de WS78 op pad waren gegaan vormden een lang gerekt lint aan wandelaars door het Amerongse bos. Soms had ik gezelschap onderweg, dan weer een poosje 'lekker alleen'. Zo is wandelen, hoe zwaar een parcours ook is, echt genieten.



Een kwartiertje later bereikte ik de zogenaamde 'grote rust'. Deze was gelegen bij Vakantieoord De Bosrand. Hier pauzeerde ik mijn Runkeeper en nam plaats aan een tafeltje. Een dame met een accordeon speelde allerlei deuntjes ter verhoging van de sfeer. Het overstemde het stemgeluid van de vele wandelaars. Best prettig.



Nadat ik een kwartiertje had gepauzeerd, stapte ik weer op. Via een weiland ging de route naar het Zuilensteinse bos tot de Rijksstraatweg (N225) moest worden overgestoken. Een prachtige poort, behorende bij het Landgoed Zuylenstein (inderdaad, met een Y in plaats van een i) gaf ons toegang tot het vervolg van de route.



Via dit landgoed liep ik met een bocht richting de bebouwde kom van Amerongen. De paden waren nog steeds vol met plassen en modder, maar uit de routebeschrijving kon ik opmaken dat dit niet lang meer zou duren.



Via de Zuilensteinse weg en de Kersweg liep ik verder naar Kasteel Amerongen. Een oud bord van de ANWB was fotomomentje waard.



Eenmaal aangekomen bij het kasteel, liep ik een verwacht rondje over de paden rondom het kasteelcomplex. De herfstkleuren combineerden prachtig met het bouwwerk.



Ik verliet Amerongen nadat ik eerst nog een lokaal rondje langs de grote kerk had gelopen. Op naar Elst, maar natuurlijk niet over een normaal fietspad, maar over een bospad / modderpad dat, enigszins verscholen, parallel liep aan de provinciale weg en bovendien deel uit maakt van de Amerongse Bovenpolder.



Eenmaal terug in Elst liep ik langs de molen 't Wissel en kwam niet veel later langs een oude schoorsteen van een voormalige steenfabriek. Het was het begin van een enorm drassig en modderig pad met uitzicht op de Nederrijn.



Voortdurend moest ik opletten waar ik m'n voeten neerzette om niet tot m'n enkels in de modder weg te zakken. Dit stuk van de route zou niet misstaan in de 'Bossche 100'; al zou ik die tocht nooit willen lopen. Niet echt mijn ding om honderd kilometer door de bagger te ploeteren.



Nadat ik het modderbad achter me had gelaten, kon ik door de bebouwde kom van Elst weer richting de rust lopen. Hier was allerlei drinken beschikbaar. Ik dronk wat yoghurtdrank en kocht een blikje frisdrank voor onderweg.

Na de oversteek van de N416 richting Veenendaal kwam ik uit bij een voormalig munitiedepot van defensie. De hekken, gebouwen én waarschuwingsborden waren nog aanwezig al wordt dit depot inmiddels niet meer gebruikt.



Vlak voordat ik Zwijnsbergen (straatnaam ;-) bereikte boog ik weer haaks af en liep verder door natuurgebied 'Plantage Willem III'. Hier liepen (vooral in de verte) veel Gallowayrunderen en Koninkspaarden. Van reeën en damherten was geen spoor te bekennen. De weidsheid van de omgeving was indrukwekkend.




Al eerder zag ik donkere wolken dreigend mijn kant op komen. Ik kon alleen maar hopen dat de neerslag beperkt zou blijven en ik niet met een nat pak thuis zou komen. Na ruim 31 kilometer wandelen, nog steeds in het natuurgebied, begon het zachtjes te regenen. Reden om een capuchon op te zetten was er niet, want de meeste regen viel immers toch naast me.



Inmiddels kwam de voormalige zandafgraving Kwintelooyen in zicht. Bovenaan een enorme trap had ik een fenomenaal uitzicht. De overbrugging van een hoogteverschil van meer dan 50 meter ging via een onregelmatig trap. Eenmaal beneden aangekomen kon ik direct weer een heuveltje op. Dit was erg steil en glibberig. Heelhuids kwam ik boven, maar na 50 meter ging het nog veel steiler weer naar beneden. Achteraf bleek dat er ook een paadje om dit heuveltje heen liep. Maar goed ... dit heuveltje heb ik toch maar aan mijn oeuvre toegevoegd. 



Via een ruiterpad bereikte ik de bebouwde kom van Veenendaal en liep via het "Franse gat' en het zwembad weer terug naar de finish bij GVVV. 












zondag 12 november 2017

Winterserie wsv D.E.W. Escharen

Datum: 12-11-2017
Tocht: 1e tocht winterserie 2017-2018
Plaats: Grave
Organisatie: De Esterse Wandelaars
Afstand: 20 km

Inschrijfgeld: € 2,00
Deelname: 1e keer

Uitslapen op zondag of wandelen op zondag. Beide opties waren voor mij zeer aantrekkelijk, maar omdat er volgend weekend niet gewandeld gaat worden was de keuze voor vandaag niet moeilijk. De wandelschoenen werden gepakt en rond zeven uur in de ochtend reed ik richting het Brabantse Grave.



Mooi op tijd arriveerde ik bij het clubgebouw van de wandelsportvereniging D.E.W. Escharen; gelegen aan een schoolplein in Grave. De parkeerplaats was vol en dus werden de wandelaars verwezen naar het schoolplein, want daar was nog plaats genoeg. Mijn boterhammen en mijn wandelboekje liet ik achter in de auto zodat ik deze onderweg niet mee hoefde te sjouwen.



De weersverwachtingen beloofden weinig goeds. Er was een 'code geel' voorspeld. Regen, hagel, onweer, windstoten. Eerst zien en dan geloven. Ik schreef me in en betaalde 2 euro om een wandeltocht van 20 kilometer te 'mogen' gaan lopen. Nadat ik Runkeeper had ingeschakeld vertrok ik vol goede moed.

De eerste honderden meters gingen door de aangrenzende straten, maar op de Stoofweg sloeg ik rechtsaf en werd de ondergrond onverhard. Het was modderig, veel plassen regenwater en dus drassig als ik over een stukje gras moest lopen.



Ik liep achter het Merletcollege langs, stak de provinciale weg N324 over en vervolgde mijn route langs de Graafse Raam; een aftakking van de Maas, om vervolgens aan de andere zijde van het riviertje weer terug te lopen. 



Hier had de organisatie twee routemarkeringen verkeerd opgehangen waardoor er even wat verwarring was, maar al vrij snel kon ik mijn weg vervolgen via een woonwijk en stuk lintbebouwing.

Ik kwam op een splitsing van de Bronkhorstweg met de Basillius van Bruggelaan die ik vervolgens ook bewandelde. Aan de linkerkant bevond zich de muur en de voorgevel van het voormalige klooster van de Rooie Nonnen.



... en aan het eind van deze weg was het Kapucijnenklooster.



Vlak voor dit klooster moest ik op een kruising naar rechts en liep ik richting de Mars en Wijthdijk. Eenmaal op deze dijk begon het stevig te regenen. Mijn jas hield me gelukkig behoorlijk droog al was m'n jas wel drijfnat. Halverwege de dijk liepen koeien los; even huiverde ik, want deze beesten keken niet al te vriendelijk. Iets sneller dan gebruikelijk liep ik door en tot mijn geluk bleven de koeien waar ze waren.



Via de Pannestaartweg (nog steeds in de regen) liep ik richting de dorpskern van Velp. Hier was ook een rust in het gebouw van Basisschool St. Jozef. Ik pauzeerde en hing mijn jas te drogen. Na een kwartiertje werd het echter weer tijd om verder te gaan om zodoende niet al te laat thuis te komen. Ik moest nog ruim 10 kilometer overbruggen tot de finish.



De route ging verder via een zinloos bochtje langs een kinderboerderij en daarna liep ik een heel stuk langs de Bossche Baan (N324). Verschillende wegen tussen landerijen volgden elkaar op. Erg veel afwisseling zat er niet in. 



Leuk werd het pas toen ik de Riekweg had uitgelopen en rechtsaf moest. Hier was een smal modderpad langs het riviertje Graafse Raam waar ik eerder ook al een stukje van had gezien. Het was modderstampen zoals het ook echt bedoeld was. In de meest pure vorm. Lekker glibberen en glijden, plassen ontwijken toch tempo houden. 



Aan het eind van dit pad liep ik via de Karweg en Beerschemaasweg naar het dorp Escharen. Het was vervolgens niet ver meer naar de finish. 20 kilometer gelopen waarmee ik nu op 800 geregistreerde kilometers sta; gelopen in officiële wandeltochten. Als ik alle overige kilometers er ook nog bij optel, dan staat de teller al op 2.617 km in minder dan 16 maanden tijd.



zondag 5 november 2017

28e Snerttocht

Datum: 05-11-2017
Tocht: 28e Snerttocht
Plaats: Utrecht
Organisatie: w.s.v. Jong en Vrolijk
Afstand: 30 km

Inschrijfgeld: € 2,50
Deelname: 1e keer

Het jaar 2017 nadert haar slotfase en de weekenden waarin gewandeld kan worden zijn nog maar zeer beperkt. Ondanks dat er voor dit weekend geen plannen waren om op pad te gaan, werd er toch een plan gesmeed. Mijn oog was gevallen op de 28e Snerttocht van wandelsportvereniging 'Jong en Vrolijk'. De aangeboden tocht van 30 kilometer leek me wel wat.

Om tien voor acht in de morgen liep ik rustig naar het station en checkte daar netjes in. Enkele momenten later ontdekte ik dat m'n telefoon nog thuis lag. Ik liep vlot naar huis om de telefoon op te halen en had me er al bij neergelegd dat ik de trein van drie minuten over acht zou gaan missen. Om 1 minuut over acht sprintte ik weer naar het station en was precies op tijd om de trein te zien arriveren. Fijn, nog net gehaald.

Nog flink na hijgend van het rennen en vliegen sloten de deuren van de trein en was ik onderweg. Het moet ergens ter hoogte van station Driebergen-Zeist zijn geweest dat ik me in een helder moment bedacht dat deze trein ook zou stoppen op station Utrecht Zuilen. Ik bekeek de afstand tussen het station en de startlocatie en besloot om maar niet op Utrecht CS over te stappen op de stadsbus. 



Om precies kwart voor negen stapte ik uit en liep naar het startbureau. Hier meldde ik me aan en betaalde € 2.50. Het moest nog negen uur worden en ik was al onderweg voor 30 kilometer wandelen in een gebied waar ik nog geen wandelkilometers had gemaakt.



Via een lang wandelpad langs de Vecht en een onderdoorgang  van de Marnixbrug, kwam de Munck Keizerbrug in zicht. Deze moest ik over om zo aan de andere kant van de Vecht terecht te komen. 



Vervolgens rechtdoor richting de wijk Overvecht, maar vlak voor een bedrijventerrein boog de route af naar links. Een fiets- en wandelpad zorgde er voor dat ik de Vechtsebanen voor het eerst zag. Niet veel verder sloeg ik een rustpost over en ging een klein bos in.



Het was tijd geworden voor de onverharde paden die me om een groot stuk grasland heen leidden. Aan het einde van het stuk passeerde ik kasteel "Slot Zuilen'.



Het prachtige dorpje Oud-Zuilen was het volgende punt op de route. Veel mooie oude gebouwen zorgden voor wandelgenot. Het dorp was niet groot en al snel liet ik de bebouwde kom weer achter me en passeerde de restanten van de afgebrande Buitenwegse Molen. De kleinste molen van de provincie Utrecht wordt momenteel gerestaureerd.



Via een tunneltje kwam ik veilig aan de noordkant van de N230 terecht. Beter bekend als 'De Zuilense Ring'; van deze weg heb ik maar weinig meegekregen want na een volktuintjescomplex stond ik bij de Maarseveense Plassen.



Hier werd de ondergrond weer onverhard en dat was een prettige afwisseling. Ik liep een flinke ronde om de "Kleine plas' om dan, na een groot kruispunt en een fietspad, op een grote parkeerplaats uit te komen. 


Dit was de parkeerplaats voor de recreanten van de Maarseveense Plassen. De echte grote plas lag hier niet ver vandaan en de horeca was dan ook goed vertegenwoordigd. De route leidde me helemaal om de parkeerplaats heen met als bedoeling dat ik een pauze zou gaan nemen bij de Pannekoekenbakker na amper 10 kilometer wandelen. 

Leuk geprobeerd, maar ik liep lekker door. Nu een ronde om de grote plas. Helemaal vlekkeloos ging deze ronde niet want ik werd overvallen door een korte maar hevige hagelbui. Al snel was ik doorweekt, maar aangezien ik slechts proviand bij me had voor onderweg, had ik geen kans om droge kleren aan te trekken. Die heb ik overigens ook nooit bij me; enkel bij een Kennedymars is dat namelijk het geval.



Na een poosje liet ik de plassen achter me en zette koers richting de lintbebouwing van Molenpolder. Ik wist dat een voormalig collega hier ergens bij een kruispunt moest wonen, maar ik had geen idee welk kruispunt. Van een korte pauze aldaar kwam dus niets terecht en dus vervolgde ik m'n route richting Westbroek. In de verte zag ik de televisietoren van Hilversum (196 meter hoog)



Tegenover de grote kerk van dit plaatsje besloot ik een pauze te nemen. Ik had toen al ruim 18 kilometer afgelegd. Bij Cafetaria Coen smikkelde ik wat lekkers en dronk een blikje frisdrank. Enkele wandelaars die al eerder waren gearriveerd vertrokken toen ik nog zat te genieten. Met mijn eigen batterij weer lekker opgeladen en ook de batterij van m'n telefoon weer op volle sterkte groette ik de bediening en vervolgde mijn wandeltocht.



Langs het korfbalveld van DOS en via een fietspad langs de Burgemeester Huydencoperweg kwam ik op de Kooijdijk terecht. Achter me pakten donkere wolken zich samen en ik vreesde voor een tweede douche tijdens deze wandeling. Twee wandelaars die ik passeerde hoopten op beter: 'Nee hoor, daar krijgen we geen last van; we lopen de goede kant op.' Enfin ... drie keer raden ...



Een paar honderd meter verder sloeg ik rechtsaf het Kikkerpad in. Terwijl ik daar wandelde barstte de wolkbreuk in alle hevigheid los. Regen, hagel, wind. Alles kwam onder een hoek van 45 graden naar beneden. De hagel deed zeer in m'n gezicht. M'n shirt was binnen de kortste keren volledig doorweekt. Nog voor ik het einde van dit pad had bereikt concludeerde ik dat er geen droog draadje meer om m'n lichaam zat. Erger kon het dus niet meer worden en natter ook niet.



Nadat ik 'Fort Ruigenhoeksedijk' was gepasseerd, liep ik op de Kanonsdijk met enkele oorlogsbunkers in het zicht. Hier liet Moeder Natuur zich van haar mooiste kant zien. Een prachtige regenboog verscheen helder aan de hemel.



Via een verhard pad bereikte ik de bebouwde kom van Utrecht. De wijk Overvecht lag recht voor me en 'Fort de Gagel' lag inmiddels achter me. Ik liep verder om weer aan de oevers van de Vecht uit te komen. Een kort stukje van de route liep ik hierdoor voor de tweede keer op deze dag. Donkere wolken pakten zich weer samen en ik hoopte droog aan de finish te komen. Dit was zeker mogelijk geweest als de route echt 30 kilometer lang was geweest. 



De routebouwers hadden echter andere plannen. 'Fort de Klop' moest nog van alle kant worden bewonderd en daardoor werd ik op de Rio de Janeirodreef niet verrast op de 'Copacabana' maar op de derde regenbui van de dag. Vlot stak ik de via de Einsteindreef de Marnixbrug over en meldde me niet veel later weer bij het startbureau. 



Een nette stempel en een plaatje voor in mijn wandelboekje werden zorgvuldig aan dit document toegevoegd. Hierna zette ik weer koers richting station Utrecht Zuilen. Met de trein van 14:44 uur vertrok ik weer richting huis.



32 kilometer wandelen had ik weg gestampt in 4 uur en 57 minuten. Met een gemiddelde snelheid van 6,47 kilometer per uur was het een snelle wandeling. Ik kon 'm noteren op de achtste plaats van snelle wandelingen tussen de 20 en 44 kilometer.