zondag 5 november 2017

28e Snerttocht

Datum: 05-11-2017
Tocht: 28e Snerttocht
Plaats: Utrecht
Organisatie: w.s.v. Jong en Vrolijk
Afstand: 30 km

Inschrijfgeld: € 2,50
Deelname: 1e keer

Het jaar 2017 nadert haar slotfase en de weekenden waarin gewandeld kan worden zijn nog maar zeer beperkt. Ondanks dat er voor dit weekend geen plannen waren om op pad te gaan, werd er toch een plan gesmeed. Mijn oog was gevallen op de 28e Snerttocht van wandelsportvereniging 'Jong en Vrolijk'. De aangeboden tocht van 30 kilometer leek me wel wat.

Om tien voor acht in de morgen liep ik rustig naar het station en checkte daar netjes in. Enkele momenten later ontdekte ik dat m'n telefoon nog thuis lag. Ik liep vlot naar huis om de telefoon op te halen en had me er al bij neergelegd dat ik de trein van drie minuten over acht zou gaan missen. Om 1 minuut over acht sprintte ik weer naar het station en was precies op tijd om de trein te zien arriveren. Fijn, nog net gehaald.

Nog flink na hijgend van het rennen en vliegen sloten de deuren van de trein en was ik onderweg. Het moet ergens ter hoogte van station Driebergen-Zeist zijn geweest dat ik me in een helder moment bedacht dat deze trein ook zou stoppen op station Utrecht Zuilen. Ik bekeek de afstand tussen het station en de startlocatie en besloot om maar niet op Utrecht CS over te stappen op de stadsbus. 



Om precies kwart voor negen stapte ik uit en liep naar het startbureau. Hier meldde ik me aan en betaalde € 2.50. Het moest nog negen uur worden en ik was al onderweg voor 30 kilometer wandelen in een gebied waar ik nog geen wandelkilometers had gemaakt.



Via een lang wandelpad langs de Vecht en een onderdoorgang  van de Marnixbrug, kwam de Munck Keizerbrug in zicht. Deze moest ik over om zo aan de andere kant van de Vecht terecht te komen. 



Vervolgens rechtdoor richting de wijk Overvecht, maar vlak voor een bedrijventerrein boog de route af naar links. Een fiets- en wandelpad zorgde er voor dat ik de Vechtsebanen voor het eerst zag. Niet veel verder sloeg ik een rustpost over en ging een klein bos in.



Het was tijd geworden voor de onverharde paden die me om een groot stuk grasland heen leidden. Aan het einde van het stuk passeerde ik kasteel "Slot Zuilen'.



Het prachtige dorpje Oud-Zuilen was het volgende punt op de route. Veel mooie oude gebouwen zorgden voor wandelgenot. Het dorp was niet groot en al snel liet ik de bebouwde kom weer achter me en passeerde de restanten van de afgebrande Buitenwegse Molen. De kleinste molen van de provincie Utrecht wordt momenteel gerestaureerd.



Via een tunneltje kwam ik veilig aan de noordkant van de N230 terecht. Beter bekend als 'De Zuilense Ring'; van deze weg heb ik maar weinig meegekregen want na een volktuintjescomplex stond ik bij de Maarseveense Plassen.



Hier werd de ondergrond weer onverhard en dat was een prettige afwisseling. Ik liep een flinke ronde om de "Kleine plas' om dan, na een groot kruispunt en een fietspad, op een grote parkeerplaats uit te komen. 


Dit was de parkeerplaats voor de recreanten van de Maarseveense Plassen. De echte grote plas lag hier niet ver vandaan en de horeca was dan ook goed vertegenwoordigd. De route leidde me helemaal om de parkeerplaats heen met als bedoeling dat ik een pauze zou gaan nemen bij de Pannekoekenbakker na amper 10 kilometer wandelen. 

Leuk geprobeerd, maar ik liep lekker door. Nu een ronde om de grote plas. Helemaal vlekkeloos ging deze ronde niet want ik werd overvallen door een korte maar hevige hagelbui. Al snel was ik doorweekt, maar aangezien ik slechts proviand bij me had voor onderweg, had ik geen kans om droge kleren aan te trekken. Die heb ik overigens ook nooit bij me; enkel bij een Kennedymars is dat namelijk het geval.



Na een poosje liet ik de plassen achter me en zette koers richting de lintbebouwing van Molenpolder. Ik wist dat een voormalig collega hier ergens bij een kruispunt moest wonen, maar ik had geen idee welk kruispunt. Van een korte pauze aldaar kwam dus niets terecht en dus vervolgde ik m'n route richting Westbroek. In de verte zag ik de televisietoren van Hilversum (196 meter hoog)



Tegenover de grote kerk van dit plaatsje besloot ik een pauze te nemen. Ik had toen al ruim 18 kilometer afgelegd. Bij Cafetaria Coen smikkelde ik wat lekkers en dronk een blikje frisdrank. Enkele wandelaars die al eerder waren gearriveerd vertrokken toen ik nog zat te genieten. Met mijn eigen batterij weer lekker opgeladen en ook de batterij van m'n telefoon weer op volle sterkte groette ik de bediening en vervolgde mijn wandeltocht.



Langs het korfbalveld van DOS en via een fietspad langs de Burgemeester Huydencoperweg kwam ik op de Kooijdijk terecht. Achter me pakten donkere wolken zich samen en ik vreesde voor een tweede douche tijdens deze wandeling. Twee wandelaars die ik passeerde hoopten op beter: 'Nee hoor, daar krijgen we geen last van; we lopen de goede kant op.' Enfin ... drie keer raden ...



Een paar honderd meter verder sloeg ik rechtsaf het Kikkerpad in. Terwijl ik daar wandelde barstte de wolkbreuk in alle hevigheid los. Regen, hagel, wind. Alles kwam onder een hoek van 45 graden naar beneden. De hagel deed zeer in m'n gezicht. M'n shirt was binnen de kortste keren volledig doorweekt. Nog voor ik het einde van dit pad had bereikt concludeerde ik dat er geen droog draadje meer om m'n lichaam zat. Erger kon het dus niet meer worden en natter ook niet.



Nadat ik 'Fort Ruigenhoeksedijk' was gepasseerd, liep ik op de Kanonsdijk met enkele oorlogsbunkers in het zicht. Hier liet Moeder Natuur zich van haar mooiste kant zien. Een prachtige regenboog verscheen helder aan de hemel.



Via een verhard pad bereikte ik de bebouwde kom van Utrecht. De wijk Overvecht lag recht voor me en 'Fort de Gagel' lag inmiddels achter me. Ik liep verder om weer aan de oevers van de Vecht uit te komen. Een kort stukje van de route liep ik hierdoor voor de tweede keer op deze dag. Donkere wolken pakten zich weer samen en ik hoopte droog aan de finish te komen. Dit was zeker mogelijk geweest als de route echt 30 kilometer lang was geweest. 



De routebouwers hadden echter andere plannen. 'Fort de Klop' moest nog van alle kant worden bewonderd en daardoor werd ik op de Rio de Janeirodreef niet verrast op de 'Copacabana' maar op de derde regenbui van de dag. Vlot stak ik de via de Einsteindreef de Marnixbrug over en meldde me niet veel later weer bij het startbureau. 



Een nette stempel en een plaatje voor in mijn wandelboekje werden zorgvuldig aan dit document toegevoegd. Hierna zette ik weer koers richting station Utrecht Zuilen. Met de trein van 14:44 uur vertrok ik weer richting huis.



32 kilometer wandelen had ik weg gestampt in 4 uur en 57 minuten. Met een gemiddelde snelheid van 6,47 kilometer per uur was het een snelle wandeling. Ik kon 'm noteren op de achtste plaats van snelle wandelingen tussen de 20 en 44 kilometer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten