zaterdag 25 november 2017

WS78 - Tussen Rug en Rijntocht

Datum: 25-11-2017
Tocht: Tussen Rug en Rijntocht
Plaats: Veenendaal
Organisatie: WS78
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld:  € 4,50
Deelname: 2e keer WS78
Route: Klik hier

Op 21 oktober j.l. maakte ik voor de eerste keer kennis met de wandeltochten van de 'Winterserie 78'. Toen was het een hele pittige wandeltocht van 40 kilometer in de regio Den Haag met veel zandpaden. Dit was toen behoorlijk zwaar en een stevig tempo zat er toen niet in. Vandaag startte de WS78 letterlijk om de hoek. De kantine van de lokale voetbalvereniging G.V.V.V. zou dienst doen als start- en finishlocatie.



Vanmorgen ging ik dus lopend naar het sportpark en zag onderweg de eerste routemarkeringen al op de stoep staan. De route zou direct langs huis komen en achteraf bleek dat maar goed ook. 



Na aankomst bij GVVV puilde de kantine al uit zijn voegen. Het zat vol met wandelaars en wellicht ook een verdwaalde voetbalouder. Ik betaalde het inschrijfgeld en wachtte buiten op het vertreksein. Bij de WS78 zijn ze hier erg precies in; 09:00 uur en geen minuut eerder.
Op de parkeerplaats kregen we van de organisatie de laatste mededelingen te horen en direct daarna viel het denkbeeldige startschot.




Vanaf het sportpark liep ik de route die ik een kwartiertje eerder ook in tegengestelde richting had gelopen. Na 200 meter kwam ik er achter dat ik m'n flesje water was vergeten. Omdat de route langs huis kwam, kon Tim voor reddende engel spelen. Linda en Robin stonden voor het slaapkamerraam te zwaaien.



Via enkele straten in Veenendaal-West ging ik richting de bossen tussen Veenendaal, Elst en Amerongen. Vooral in het begin liep ik veel paden die ik al eerder had gelopen, maar naar mate de wandeling vorderde bleek dat de routebouwers nog veel verborgen paden hadden gevonden.



Het was best koud. Hooguit 3 graden. De zon scheen waterig over de kruinen van de bomen. Dit leverde weer mooie foto's op.



Met een flinke lus door het bos zette ik koers richting Elst. Hier was na circa tien kilometer de eerste rust. Bij de WS78 is dat altijd een soeppost. Een consumptiebon leverde ik in en ontving een bekertje met soep; althans ... iets wat daar voor door moest gaan. Het smaakte overigens wel goed.



Na een korte onderbreking ging ik verder op het parcours van de 40 kilometer, al was er even een lichte twijfel om verder te gaan op het parcours van de 20 kilometer. Lekker op tijd thuis zijn na een drukke week leek me ook wel wat. Na een kort twijfelmomentje koos ik toch voor de 40 kilometer en zette ik koers richting Amerongen.
De route voerde langs de sportparken van de beide Elster voetbalverenigingen en boog daarna af naar het noorden. Hier kruiste ik het Let de Stigterpad; een lang fietspad door het bos van Veenendaal naar Amerongen. Even naar links en ik zou al bijna in Amerongen zijn, maar de parcoursbouwers hadden anders besloten.


Op een open plek in het bos had ik een prachtig uitzicht. In de verte stroomde de Nederrijn en ook de waterkrachtcentrale, halverwege Amerongen en Wijk bij Duurstede, was zichtbaar in de verte.



Na zo'n dertien kilometer lopen stopte ik even om een stukje Fixomull om mijn hak te plakken; ik voelde (zoals gewoonlijk bij die hak) een lichte irritatie. Toen ik mijn sok uitdeed en op één been balanceerde om niet in de modder te vallen, zag ik dat er een mini blaartje was ontstaan. Mijn vertrouwde sporttape had ik thuisgelaten. Deze tape zorgde, na verwijdering, altijd voor een jeukende en geïrriteerde huid. Nu dus Fixomull, een strechtape. Tijd om uit te proberen met nog 27 kilometer wandelen voor de boeg.



De route was pittig. Door de regen van de voorafgaande dagen waren er veel plaatsen met modderplassen; vaak verborgen onder een hoop herfstbladeren. Het was dus opletten waar ik m'n schoenen neerzette. Soms glibberen, soms ongenadig hard door stampen. De modder spatte op en ik voelde geen vermoeidheid meer nadat ik rond kilometer 13 wel even kapot was gegaan toen ik vlakbij de 'eenzame eik' was. Deze benaderde ik nu eens via een ander pad dan ik normaal gesproken doe.



Omdat ik op een bepaald punt koos om op een talud verder te lopen in plaats van het modderpad iets lager, zag ik in de verte  de 'Maallust' liggen; een molen in de bebouwde kom van Amerongen. De 386 wandelaars die vandaag met de WS78 op pad waren gegaan vormden een lang gerekt lint aan wandelaars door het Amerongse bos. Soms had ik gezelschap onderweg, dan weer een poosje 'lekker alleen'. Zo is wandelen, hoe zwaar een parcours ook is, echt genieten.



Een kwartiertje later bereikte ik de zogenaamde 'grote rust'. Deze was gelegen bij Vakantieoord De Bosrand. Hier pauzeerde ik mijn Runkeeper en nam plaats aan een tafeltje. Een dame met een accordeon speelde allerlei deuntjes ter verhoging van de sfeer. Het overstemde het stemgeluid van de vele wandelaars. Best prettig.



Nadat ik een kwartiertje had gepauzeerd, stapte ik weer op. Via een weiland ging de route naar het Zuilensteinse bos tot de Rijksstraatweg (N225) moest worden overgestoken. Een prachtige poort, behorende bij het Landgoed Zuylenstein (inderdaad, met een Y in plaats van een i) gaf ons toegang tot het vervolg van de route.



Via dit landgoed liep ik met een bocht richting de bebouwde kom van Amerongen. De paden waren nog steeds vol met plassen en modder, maar uit de routebeschrijving kon ik opmaken dat dit niet lang meer zou duren.



Via de Zuilensteinse weg en de Kersweg liep ik verder naar Kasteel Amerongen. Een oud bord van de ANWB was fotomomentje waard.



Eenmaal aangekomen bij het kasteel, liep ik een verwacht rondje over de paden rondom het kasteelcomplex. De herfstkleuren combineerden prachtig met het bouwwerk.



Ik verliet Amerongen nadat ik eerst nog een lokaal rondje langs de grote kerk had gelopen. Op naar Elst, maar natuurlijk niet over een normaal fietspad, maar over een bospad / modderpad dat, enigszins verscholen, parallel liep aan de provinciale weg en bovendien deel uit maakt van de Amerongse Bovenpolder.



Eenmaal terug in Elst liep ik langs de molen 't Wissel en kwam niet veel later langs een oude schoorsteen van een voormalige steenfabriek. Het was het begin van een enorm drassig en modderig pad met uitzicht op de Nederrijn.



Voortdurend moest ik opletten waar ik m'n voeten neerzette om niet tot m'n enkels in de modder weg te zakken. Dit stuk van de route zou niet misstaan in de 'Bossche 100'; al zou ik die tocht nooit willen lopen. Niet echt mijn ding om honderd kilometer door de bagger te ploeteren.



Nadat ik het modderbad achter me had gelaten, kon ik door de bebouwde kom van Elst weer richting de rust lopen. Hier was allerlei drinken beschikbaar. Ik dronk wat yoghurtdrank en kocht een blikje frisdrank voor onderweg.

Na de oversteek van de N416 richting Veenendaal kwam ik uit bij een voormalig munitiedepot van defensie. De hekken, gebouwen én waarschuwingsborden waren nog aanwezig al wordt dit depot inmiddels niet meer gebruikt.



Vlak voordat ik Zwijnsbergen (straatnaam ;-) bereikte boog ik weer haaks af en liep verder door natuurgebied 'Plantage Willem III'. Hier liepen (vooral in de verte) veel Gallowayrunderen en Koninkspaarden. Van reeën en damherten was geen spoor te bekennen. De weidsheid van de omgeving was indrukwekkend.




Al eerder zag ik donkere wolken dreigend mijn kant op komen. Ik kon alleen maar hopen dat de neerslag beperkt zou blijven en ik niet met een nat pak thuis zou komen. Na ruim 31 kilometer wandelen, nog steeds in het natuurgebied, begon het zachtjes te regenen. Reden om een capuchon op te zetten was er niet, want de meeste regen viel immers toch naast me.



Inmiddels kwam de voormalige zandafgraving Kwintelooyen in zicht. Bovenaan een enorme trap had ik een fenomenaal uitzicht. De overbrugging van een hoogteverschil van meer dan 50 meter ging via een onregelmatig trap. Eenmaal beneden aangekomen kon ik direct weer een heuveltje op. Dit was erg steil en glibberig. Heelhuids kwam ik boven, maar na 50 meter ging het nog veel steiler weer naar beneden. Achteraf bleek dat er ook een paadje om dit heuveltje heen liep. Maar goed ... dit heuveltje heb ik toch maar aan mijn oeuvre toegevoegd. 



Via een ruiterpad bereikte ik de bebouwde kom van Veenendaal en liep via het "Franse gat' en het zwembad weer terug naar de finish bij GVVV. 












1 opmerking:

  1. Die "soep" van WS78......snap niet dat ze dat soep durven te noemen! Gewoon zout water met een kleurtje hahaha. Leuk verslag en succes met de voorbereiding voor de KM Hengelo, ik sla effe over!

    BeantwoordenVerwijderen