vrijdag 29 december 2017

15e Eindejaarstocht

Datum: 29-12-2017
Tocht: 15e Eindejaarstocht
Plaats: Hoogerheide
Organisatie: Wandelsportvereniging De Arend
Afstand: 15 km

Inschrijfgeld: 
Deelname: 1e keer

Vandaag stond mijn laatste georganiseerde wandeltocht van 2017 op het programma. Veertig kilometer wandelen in zuid-west Brabant. Hoogerheide om precies te zijn. Eigenlijk veel te ver weg voor 'een stukje lopen', maar aangezien dit de enige tocht was waar een route van veertig kilometer was uitgezet, restte mij weinig keuze. Alhoewel ... morgen is er in Wijk en Aalburg ook een tocht van veertig kilometer, maar de weersverwachtingen beloofden voor die dag weinig goeds. Dus ... op naar Hoogerheide.

Ik vertrok iets over half zeven in de morgen nadat ik eerst de ruiten van de auto ijsvrij had gemaakt. De temperatuur was tot iets onder het vriespunt gedaald en een dun laagje ijs had zich afgezet op de autoruiten. De rit naar de uithoek van het land was een saaie en lange rit en ik was blij dat ik rond kwart over acht de auto kon parkeren op de parkeerplaats naast de Aldi.



Nadat ik mijn spullen over mijn jaszakken had verdeeld, stak ik de Raadhuisstraat over en meldde me bij Café-zaal Boulevard. Hier was het inschrijfbureau van w.s.v. De Arend gevestigd. De grote vlag van de wandelbond was over een aantal dartborden heen gehangen. Aan de muur zag ik diverse aankondigen van het veldrijden. Een tak van sport die hier zeer populair is.



Ik schreef me in voor veertig kilometer en om precies half negen ging ik van start. Café uit en direct naar rechts. Gewoon de linten en pijlen volgen zou moeten volstaan. Een stuk voor me zag ik andere wandelaars lopen. Nadat ik de Raadhuisstraat geheel was uitgelopen stak ik de Duinstraat over om mijn wandeling te vervolgen op de Scheldeweg.
Via een nieuwbouwwijk aan de rechterzijde van deze weg verliet ik de bebouwde kom van Hoogerheide. Ik wist toen nog niet dat ik dit nog een aantal keren zou gaan doen gedurende deze wandeltocht.



Na het oversteken van de N289 zette ik koers richting Vliegbasis Woensdrecht. Ooit waren hier felle protesten tegen de opslag van kernwapens in Nederland.



Ik liep hier aan de westkant langs over een modderpad en haalde fijne toeren uit om grote plassen water te ontwijken. Op de één of andere manier begin ik onverharde paden steeds meer te waarderen.



Na de passage van de vliegbasis ging de route verder richting het dorpje Woensdrecht. Hier was het eerste controlepunt van de dag. In een zaaltje met pauzerende en etende wandelaars liet ik een markering op mijn startkaart aanbrengen en liep direct weer door in westelijke richting. Op de kruising bij Café-Zaal Non Plus Ultra ging ik linksaf de Grindweg in. Ik was in de veronderstelling dat we nu toch eindelijk een flink stuk de natuur in zouden gaan, maar na een paar honderd meter boog de route af naar links. Een lange asfaltweg lag voor me. Een stevige en koude wind blies me om mijn oren. Om me enigszins te beschermen zette ik de capuchon van mijn ski-jack op en stapte lekker door.



In de verte zag ik andere wandelaars lopen. Ze liepen (helaas) weer terug naar de bebouwde kom van Woensdrecht. In feite was het gelopen lusje alleen bedoeld om wat kilometers te maken. De terugweg naar Woensdrecht ging echter wel over een onverhard pad met de nodige kuilen en plassen. Echt modderig was het hier niet. De omgeving was vlak waardoor de koude wind vrij spel had. De eens zachte ondergrond was door de lage temperaturen bevroren.

Na een flinke slinger door de bebouwde kom zag ik een oude tank staan en iets verderop een monument. Het had alles te maken met 'De slag om Woensdrecht'. 



Ik had inmiddels zo'n elf kilometer gelopen en voelde de eerste regendruppels in m'n gezicht. De Buienradar voorspelde weinig goeds. Nog 29 kilometer doorlopen zou absoluut eindigen in een kletsnatte bedoening. Hier had ik, na afgelopen woensdag in Amsterdam, totaal geen trek in. De eerste splitsing om de route van twaalf kilometer te volgen liet ik nog aan me voorbij gaan, maar toen ik niet veel later de volgende splitsing tegen kwam, koos ik ervoor om mijn oorspronkelijke plan om veertig kilometer te gaan lopen maar te bewaren voor 2018. Ik boog af naar links en hield het voor vandaag bij vijftien kilometer.



Net toen ik mijn wandelboekje uit de auto ging halen om deze af te laten stempelen, begon het stevig te regenen. Gelukkig was het startbureau om de hoek. Na een dubbele stempel (erg jammer) in mijn boekje, ging ik terug naar de auto. Daar ontdekte ik dat ik mijn portemonnee kwijt was. Aangezien ik 'm bij het stempelen nog in mijn handen had gehad, was de kans groot dat ik het ding gewoon bij het startbureau had laten liggen. Na een nieuwe wandeling door de regen, zag ik mijn eigendom nog op de tafel liggen. Opgelucht keerde ik terug naar de auto en reed vervolgens het hele stuk weer terug naar huis.




Het was mijn laatste wandeling van 2017 !

Hier enkele cijfertjes ... in totaal liep ik 1905 kilometer verdeeld over 116 wandelingen.
28 keer nam ik deel aan een georganiseerde wandeltocht; hierdoor liep ik 885 kilometer in georganiseerd verband. Om 1905 kilometer af te legeen ben ik ruim 305 uur onderweg geweest; verbrandde ik bijna 132.000 calorieën en verwerkte ik bijna 13.000 hoogtemeters.
Mooie cijfers om het jaar mee af te sluiten. Tot in 2018 !




woensdag 27 december 2017

3e Amsterdam Light Walk

Datum: 27-12-2017
Tocht: 3e Amsterdam Light Walk
Plaats: Amsterdam
Organisatie: Le Champion
Afstand: 15 km

Inschrijfgeld: € 16,00
Deelname: 1e keer

Op zondag 3 december zag ik dat wandelsportvereniging Le Champion op 27 december een wandeltocht door Amsterdam zou organiseren. Het geheel in teken van het Amsterdam Light Festival. De beschikbare routes waren beiden niet heel erg lang: 10 en 15 kilometer. Onderweg waren talloze verlichte kunstwerken en objecten te zien. Dat zag ik wel zitten. Ik haalde Linda over om met me mee te gaan en al snel hadden we ons ingeschreven voor een wandeltocht van 15 kilometer. Voor de 10 kilometer was het maximaal aantal wandelaars al ingeschreven.

Wat ik vanavond meemaakte, had ik eigenlijk al kunnen voorspellen. Het was druk. Lopen in een prettig tempo voor ons beiden (circa 5,5 km/u) was bijna niet mogelijk. Bij vrijwel elk stoepje, bochtje, hoekje of bij elke oversteek stonden we stil. Veel mensen wandelden niet, maar slenterden; stonden ineens stil midden op de stoep, zwiepten met paraplu's in het rond of gingen (stoepbreed) met elkaar op de foto. .

Met de stoptrein van iets over half vier vertrokken we vanaf station Veenendaal-West naar Utrecht. Hier stapten we over op de intercity richting Den Helder, maar natuurlijk verlieten we de trein op Amsterdam CS. Vanuit de trein hadden we al een ferme stoet wandelaars aan ons voorbij zien trekken, maar voordat wij ons hierbij aan konden sluiten moesten we eerst naar de startlocatie. Deze was gevestigd in de Passenger Terminal Amsterdam. Vanaf het station was het nog zeker een kwartier wandelen voordat we hier aankwamen.




Ondanks dat we een half uur te vroeg waren gearriveerd, konden we wel direct van start. Tenminste ... het was aanschuiven om de eerste stempel op onze stempelkaart te mogen ontvangen. Hier kregen we ook een keycord en een klein lampje. Veel mensen om ons heen waren uitgedost met allerhande verlichting op hun kleding en op hun hoofd. Wij hielden het casual. 



Toen we eindelijk onderweg waren, liepen we in een rechte lijn naar de achterzijde van het Centraal Station. Hier had ik tijdens de Nacht van de Vluchteling ook al gelopen, al was het toen rond de klok van half zeven op een zondagochtend. Vanzelfsprekend was het toen lang niet zo druk. Nadat we het station waren gepasseerd, staken we over om via de Brouwersgracht op de Herengracht uit te komen. Deze volgden we een poosje. Nadat we de Keizersgracht hadden verlaten werden we bij de Westerkerk getrakteerd op een chocoladekransje. Dat ging er goed in. Lekker.



Via de Prinsengracht en wat straatjes kwamen we uit op de Singel; midden in de buurt 'De 9 straatjes'. Dit was gemakkelijk te herkennen aan de verlichting boven de straten. 



Al wandelend over de Singel viel mijn oog op een mooi versierd gebouw. Hotel Estheraa. Dit wilde ik graag fotograferen, maar tijdens het oversteken werd ik van m'n sokken gereden door een fietser zonder verlichting. Ik kwam er zonder kleerscheuren vanaf. Gelukkig maar. Het schijnt in Amsterdam normaal te zijn om geen verlichting te voeren als je in het donker door de stad rijdt. Gevaarlijk is het echter wel. Maar goed ... tijd voor een foto van het hotel en daarna weer vlot door.



Na wederom een stukje Herengracht diende de splitsing zich aan. De wandelaars voor de 10 kilometer gingen rechtdoor, maar wij gingen rechtsaf om onze route te vervolgen op de Leidsestraat. Hier was tevens het vijf-kilometer-punt. 



We passeerden 'De Balie'; een locatie waar vroeger de tv-uitzendingen van 'Sonja" vandaan kwamen en na een doorgang van een passage was het tijd om het Hardrock café Amsterdam op de foto te zetten.



Daarna gingen we via de Vondelstraat richting het Vondelpark en liepen we langs het Vondel CS. Voor de televisiekijkers bekend van de slotafleveringen van 'Wie is de mol?'. 



Inmiddels liepen we al zeker een half uur in de stromende regen. Linda was zo goed als verzopen; ik hield het dankzij m'n ski-jack nog redelijk 'droog'. In het Vondelpark was een stempelpost ingericht bij het Blauwe Theehuis. Bij marktkraampjes stonden de vrijwilligers van Le Champion te stempelen en een stukje verder werden oliebollen uitgedeeld. Er was zowaar keuze uit 'met' of 'zonder' rozijnen. Ik koos voor de variant 'zonder'. De eerste hap was lekker, maar daarna was het eetplezier voorbij. het was een gort droge tennisbal met poedersuiker. Ik doneerde het ding aan de natuur. Op de tafeltjes die we passeerden lagen stapels met aangevreten (mis)baksels.

Even hielden we halt bij een EHBO-post om enig ongemak aan Linda's voet te laten bekijken. Behandelen bleek niet nodig, dus konden we de wandeling vervolgen door de PC Hooftstraat (Pieter Corneliszoon Hooft), waar we onze ogen uitkeken. Duidelijk een straat voor de mensen met een stevige bankrekening. Voor ons gewoon leuk om eens doorheen te lopen.



Een straatje verder zagen we links van ons hekjes staan die ons deden denken aan hekjes die worden gebruikt bij wachtrijen in een pretpark. Heel raar was deze gedachte niet, want aan de andere kant was het Van Goghmuseum. Een oerlelijk gebouw met prachtige inhoud. Het museum was gesloten, dus konden we geen rondje langs de schilderijen van Van Gogh maken. Echter niet getreurd want al snel liepen we op het museumplein. Hier slingerden we over een kerstmarkt met vooral eetkraampjes en veel plassen water op de grond.



Recht voor ons was het Rijksmuseum. Tijd voor een foto en in de tunnel onder het museum was het tijd voor een korte pauze. Ik ben het lopen van afstanden wel gewend, maar Linda was dat niet. Even rust, een koek eten, schoenen strikken en daarna weer verder.



Nadat we het Rijksmuseum achter ons hadden gelaten, staken we een aantal grachten over om na verloop van tijd weer op de Herengracht uit te komen, al was dit nu slechts van korte duur. De regen wist van geen ophouden en we sneden de route naar de tweede stempelpost dan ook af. Bij de Stopera kregen we een stempeltje en een beker met lekkere warme chocolademelk. Dat was genieten. We pauzeerden even.



Na deze welverdiende pauze voerde de route ons over de Groenburgwal, langs het Rembrandtmuseum richting het Centraal Station. Echter boog de route nog af naar rechts om langs het Nationaal Maritiem Museum en Pension Homeland (voor mij nog bekend van De Nacht van de Vluchteling) richting de finish te gaan.



Hier aangekomen ontvingen we een herinneringsspeldje en een sticker voor in het wandelboekje. We waren het zat. Na een sanitaire stop liepen we terug naar het station. Hier genoten we van een portie frietjes (ik met heerlijke SAMURAI-saus), waarna we om 21:11 uur met de trein weer naar huis gingen. 



zondag 10 december 2017

21e Midwinterhoornwandeltocht Ulft

Datum: 10-12-2017
Tocht: 21e Midwinterhoornwandeltocht
Plaats: Ulft
Organisatie: Oudheidkundige Vereniging Gemeente Gendringen
Afstand: 15 km

Inschrijfgeld:  onbekend
Deelname: 1e keer

Vorig weekend liep ik geen georganiseerde wandeltocht maar bleef ik in en om Veenendaal. In twee wandelingetjes samen toch 23 kilometer weggelopen. Voor dit weekend was ik van plan om op zondag 20 kilometer te gaan lopen rondom Velp. Hier was namelijk een wandelvereniging actief die een parcours had uitgezet. Start om 09:00 en dus tegen acht uur vertrekken.



Toen ik vanmorgen op Facebook keek, zag ik een mededeling dat de tocht in Velp was afgelast in verband met weersomstandigheden. Mijn eerste alternatief was toen een wandeltocht in Wijchen, maar ook daar was een streep door de langste (20 km) afstand gezet. 


Ik had me er al bij neergelegd dat ik dit weekend niet op pad zou gaan; maar toen las ik een post op Facebook waarin werd gesproken over een wandeltocht in Ulft. Wel iets uit de richting, maar met een start om 10:00 uur was het nog goed te halen. Tegen negen uur stapte ik in de auto en reed richting Doetinchem. De wegen waren toen nog goed begaanbaar; ondanks de sneeuwval van de afgelopen nacht. Voor vandaag was door het KNMI een 'code oranje' afgegeven. Als je niet echt de weg op hoefde, dan werd geadviseerd om het ook vooral niet te doen.



Eenmaal aangekomen in Ulft kon ik de auto makkelijk kwijt in de buurt van het startbureau. Ik schreef me in voor 'de lange afstand' (15 km), bezocht het toilet en zag toen dat de eerste wandelaars al waren vertrokken. Dat idee stond mij wel aan en dus ging ik ook op weg.
Onderweg was de wereld nog wit van de sneeuw. Op de Voortssestraat was het uitzicht prachtig.



Overal langs de route was het kenmerkende geluid van de midwinterhoorn hoorbaar. Niet verwonderlijk, want de wandeltocht werd georganiseerd door de Huttepiepen; een midwinterhoorngroep van de Oudheidkundige Vereniging Gemeente Gendringen. De leden van deze vereniging hadden zich maximaal ingespannen om de wandeltocht tot een succes te maken.


Nadat ik het dorpje Ulft achter me had gelaten, volgde ik de route langs het riviertje de 'AA-Strang'. Deze mondt in deze regio uit in de Oude IJssel. Het water stroomde vrij snel; dit was vooral bij de stuw goed te zien en te horen.



Nadat ik het riviertje was overgestoken doemde een prachtige molen op. Deze was geopend voor publiek, maar ik koos er voor om door te lopen. Het was toen nog droog (lees: geen sneeuw).



Het eerste rustpunt kwam in zicht, maar juist op dat moment bleek een lokale grapjas een route-aanwijzing te hebben omgedraaid. Hierdoor liep ik naar rechts terwijl ik juist rechtdoor had moeten lopen. Toen ik bij een volgende splitsing was aangekomen en daar geen aanwijzingen meer aantrof, zag ik dat andere wandelaars niet achter mij aan waren gekomen, maar rechtdoor waren gelopen. Ik draaide om en kwam al spoedig bij het eerste rustpunt aan. Hier kreeg ik een kommetje soep. Het was de beroemde  'Huttepiepensoep'; volgens de bediening leek het op goulashsoep, maar ik herkende er een mix in van tomatensoep, bruinebonensoep en plakjes rookworst. Deze combinatie smaakte nog goed ook !



Na deze rust stapte ik weer snel verder, want ik had vernomen dat de route via Duits grondgebied zou gaan. Dat kon dan niet lang meer duren, want ik was na de molen al over de grensweg gewandeld. Langs een golfbaan en toen door een heerlijk modderpad, dwars door een bosgebied. Achteraf bleek dat dit Duitse modder was, want direct nadat ik bij de golfbaan een bruggetje was overgestoken, was ik op Duits grondgebied terecht gekomen. 



Nadat ik het bos achter me had gelaten, kreeg ik weer vaste grond onder m'n voeten. De auto's bij de woning die ik passeerde waren voorzien van Duitse nummerplaten. Ik wist vanaf dat moment zeker dat ik 'in het buitenland' liep. Leuk !


De route voerde verder via een smal en spekglad pad. Deze liep dwars door een weiland en bijna door de tuin van een naburige woning. Het was oppassen geblazen waar ik m'n voeten neerzette om niet in de viezigheid te vallen. Inmiddels was het begonnen met sneeuwen. Kleine vlokjes werden door de wind meegenomen, maar smolten weg toen ze op de grond neerkwamen.



Ik liep in de buurt van het plaatsje Isselburg toen ik bij het tweede rustpunt van de dag aankwam. Een soort museum met oude landbouwvoertuigen. Om eerlijk te zijn ontdekte ik deze voertuigen pas toen ik op het punt stond om weer verder te gaan wandelen.



Aan de achterkant van het museum was een ruimte waar vrijwilligers van de organisatie verbaasd reageerden dat de eerste wandelaar van de 'lange afstand' nu al bij hun was aangekomen. Ik werd uitvoerig begroet en men wilde zelfs met me op de foto. 



Nadat ik m'n warme chocolademelk had opgedronken, was het tijd om snel verder te lopen. Echt spannend of bijzonder was de route niet meer. Een flink stuk langs een provinciale weg richting Nederland was vooral fijn om even flink tempo te maken. Diep weggedoken in m'n jas liep ik door richting de landsgrens.



Bij Gendringen werd ik even in verwarring gebracht door wandelaars die mij tegemoet kwamen. Ik liep echter de juiste richting op. Het watertje dat rechts van mij stroomde was de grens tussen Nederland en Duitsland. Ik liep op Nederlands grondgebied. Een klein stukje verder mondde dit water uit in de Issel; Duits voor IJssel. Ik bleef het water volgen en kwam uit op het punt waar de AA-Strang in de Oude IJssel uitmondde. 


Ik volgde de Oude IJssel en kwam weer terug bij het startpunt. Hier was echter niemand meer aanwezig, al was de ruimte niet afgesloten. In de foyer van de naburige DRU Cultuurfabriek wist ik alsnog een stempel voor mijn wandelboekje te bemachtigen.



En toen ... werd het tijd om terug naar huis te gaan. Inmiddels sneeuwde het behoorlijk hard. Ik bereidde me voor op een lange rit over slecht begaanbare snelwegen. Mijn verwachtingen kwamen helemaal uit. Op de snelwegen kon maximaal 50 km/u worden gereden, sneller was niet verantwoord. Ik deed er anderhalf uur over om weer thuis te komen. Zonder kleerscheuren of materiële schade.