woensdag 27 december 2017

3e Amsterdam Light Walk

Datum: 27-12-2017
Tocht: 3e Amsterdam Light Walk
Plaats: Amsterdam
Organisatie: Le Champion
Afstand: 15 km

Inschrijfgeld: € 16,00
Deelname: 1e keer

Op zondag 3 december zag ik dat wandelsportvereniging Le Champion op 27 december een wandeltocht door Amsterdam zou organiseren. Het geheel in teken van het Amsterdam Light Festival. De beschikbare routes waren beiden niet heel erg lang: 10 en 15 kilometer. Onderweg waren talloze verlichte kunstwerken en objecten te zien. Dat zag ik wel zitten. Ik haalde Linda over om met me mee te gaan en al snel hadden we ons ingeschreven voor een wandeltocht van 15 kilometer. Voor de 10 kilometer was het maximaal aantal wandelaars al ingeschreven.

Wat ik vanavond meemaakte, had ik eigenlijk al kunnen voorspellen. Het was druk. Lopen in een prettig tempo voor ons beiden (circa 5,5 km/u) was bijna niet mogelijk. Bij vrijwel elk stoepje, bochtje, hoekje of bij elke oversteek stonden we stil. Veel mensen wandelden niet, maar slenterden; stonden ineens stil midden op de stoep, zwiepten met paraplu's in het rond of gingen (stoepbreed) met elkaar op de foto. .

Met de stoptrein van iets over half vier vertrokken we vanaf station Veenendaal-West naar Utrecht. Hier stapten we over op de intercity richting Den Helder, maar natuurlijk verlieten we de trein op Amsterdam CS. Vanuit de trein hadden we al een ferme stoet wandelaars aan ons voorbij zien trekken, maar voordat wij ons hierbij aan konden sluiten moesten we eerst naar de startlocatie. Deze was gevestigd in de Passenger Terminal Amsterdam. Vanaf het station was het nog zeker een kwartier wandelen voordat we hier aankwamen.




Ondanks dat we een half uur te vroeg waren gearriveerd, konden we wel direct van start. Tenminste ... het was aanschuiven om de eerste stempel op onze stempelkaart te mogen ontvangen. Hier kregen we ook een keycord en een klein lampje. Veel mensen om ons heen waren uitgedost met allerhande verlichting op hun kleding en op hun hoofd. Wij hielden het casual. 



Toen we eindelijk onderweg waren, liepen we in een rechte lijn naar de achterzijde van het Centraal Station. Hier had ik tijdens de Nacht van de Vluchteling ook al gelopen, al was het toen rond de klok van half zeven op een zondagochtend. Vanzelfsprekend was het toen lang niet zo druk. Nadat we het station waren gepasseerd, staken we over om via de Brouwersgracht op de Herengracht uit te komen. Deze volgden we een poosje. Nadat we de Keizersgracht hadden verlaten werden we bij de Westerkerk getrakteerd op een chocoladekransje. Dat ging er goed in. Lekker.



Via de Prinsengracht en wat straatjes kwamen we uit op de Singel; midden in de buurt 'De 9 straatjes'. Dit was gemakkelijk te herkennen aan de verlichting boven de straten. 



Al wandelend over de Singel viel mijn oog op een mooi versierd gebouw. Hotel Estheraa. Dit wilde ik graag fotograferen, maar tijdens het oversteken werd ik van m'n sokken gereden door een fietser zonder verlichting. Ik kwam er zonder kleerscheuren vanaf. Gelukkig maar. Het schijnt in Amsterdam normaal te zijn om geen verlichting te voeren als je in het donker door de stad rijdt. Gevaarlijk is het echter wel. Maar goed ... tijd voor een foto van het hotel en daarna weer vlot door.



Na wederom een stukje Herengracht diende de splitsing zich aan. De wandelaars voor de 10 kilometer gingen rechtdoor, maar wij gingen rechtsaf om onze route te vervolgen op de Leidsestraat. Hier was tevens het vijf-kilometer-punt. 



We passeerden 'De Balie'; een locatie waar vroeger de tv-uitzendingen van 'Sonja" vandaan kwamen en na een doorgang van een passage was het tijd om het Hardrock café Amsterdam op de foto te zetten.



Daarna gingen we via de Vondelstraat richting het Vondelpark en liepen we langs het Vondel CS. Voor de televisiekijkers bekend van de slotafleveringen van 'Wie is de mol?'. 



Inmiddels liepen we al zeker een half uur in de stromende regen. Linda was zo goed als verzopen; ik hield het dankzij m'n ski-jack nog redelijk 'droog'. In het Vondelpark was een stempelpost ingericht bij het Blauwe Theehuis. Bij marktkraampjes stonden de vrijwilligers van Le Champion te stempelen en een stukje verder werden oliebollen uitgedeeld. Er was zowaar keuze uit 'met' of 'zonder' rozijnen. Ik koos voor de variant 'zonder'. De eerste hap was lekker, maar daarna was het eetplezier voorbij. het was een gort droge tennisbal met poedersuiker. Ik doneerde het ding aan de natuur. Op de tafeltjes die we passeerden lagen stapels met aangevreten (mis)baksels.

Even hielden we halt bij een EHBO-post om enig ongemak aan Linda's voet te laten bekijken. Behandelen bleek niet nodig, dus konden we de wandeling vervolgen door de PC Hooftstraat (Pieter Corneliszoon Hooft), waar we onze ogen uitkeken. Duidelijk een straat voor de mensen met een stevige bankrekening. Voor ons gewoon leuk om eens doorheen te lopen.



Een straatje verder zagen we links van ons hekjes staan die ons deden denken aan hekjes die worden gebruikt bij wachtrijen in een pretpark. Heel raar was deze gedachte niet, want aan de andere kant was het Van Goghmuseum. Een oerlelijk gebouw met prachtige inhoud. Het museum was gesloten, dus konden we geen rondje langs de schilderijen van Van Gogh maken. Echter niet getreurd want al snel liepen we op het museumplein. Hier slingerden we over een kerstmarkt met vooral eetkraampjes en veel plassen water op de grond.



Recht voor ons was het Rijksmuseum. Tijd voor een foto en in de tunnel onder het museum was het tijd voor een korte pauze. Ik ben het lopen van afstanden wel gewend, maar Linda was dat niet. Even rust, een koek eten, schoenen strikken en daarna weer verder.



Nadat we het Rijksmuseum achter ons hadden gelaten, staken we een aantal grachten over om na verloop van tijd weer op de Herengracht uit te komen, al was dit nu slechts van korte duur. De regen wist van geen ophouden en we sneden de route naar de tweede stempelpost dan ook af. Bij de Stopera kregen we een stempeltje en een beker met lekkere warme chocolademelk. Dat was genieten. We pauzeerden even.



Na deze welverdiende pauze voerde de route ons over de Groenburgwal, langs het Rembrandtmuseum richting het Centraal Station. Echter boog de route nog af naar rechts om langs het Nationaal Maritiem Museum en Pension Homeland (voor mij nog bekend van De Nacht van de Vluchteling) richting de finish te gaan.



Hier aangekomen ontvingen we een herinneringsspeldje en een sticker voor in het wandelboekje. We waren het zat. Na een sanitaire stop liepen we terug naar het station. Hier genoten we van een portie frietjes (ik met heerlijke SAMURAI-saus), waarna we om 21:11 uur met de trein weer naar huis gingen. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten