zaterdag 24 november 2018

4e Steps on Fire

Datum: 24-11-2018
Tocht: 4e Steps on Fire
Plaats: Antwerpen (B)
Organisatie: Steps on Fire
Afstand: 60
 km
Inschrijfgeld:  € 15,- 
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Tot op heden had ik nog geen officiële wandeling buiten de landsgrenzen gemaakt. Wel eens een wandeling door Londen en een blokje om in Denemarken, maar dat waren geen georganiseerde tochten. In een zoektocht naar een wandeling voor in het weekend van 24 en 25 november kwam ik uit bij een evenement in België

Steps on Fire heet het gebeuren. Het is een sponsortocht waarbij de opbrengst volledig ten goede komt aan de organisatie 'Help Brandwonden Kids'. Zeg maar de Belgische brandwondenstichting voor kinderen. 



De maximale afstand was vastgesteld op 60 kilometer en zou starten bij het centraal station van Antwerpen en eindigen op het terrein van een voetbalclub in de buurt van Mol. Een lijntocht derhalve, dus was het zaak om de auto bij de finish te parkeren en er daarna voor te zorgen om tijdig (uiterlijk 07:30 uur) in Antwerpen te geraken. Met de trein zou het logisch zijn geweest, ware het niet dat het station van Mol enkele kilometers van de finish verwijderd ligt. Gelukkig was de organisatie zich hiervan bewust en werd er voor € 6,- per persoon een busdienst georganiseerd die de deelnemers rechtstreeks naar Antwerpen zou brengen. Ik reserveerde direct mijn plekje in de bus en betaalde ook het inschrijfgeld voor de wandeltocht.

Daags voor de tocht arriveerde ik met mijn gezin in een bungalowpark op zo'n 15 kilometer van de finishplaats. Hierdoor hoefde ik 's morgens niet rond 03:00 uur uit bed te klauteren om eerst nog een fikse afstand naar België te overbruggen alvorens te kunnen gaan wandelen. Desondanks was ik op zaterdagmorgen toch al om 04:00 uur wakker. Ik bleef nog even lekker liggen maar ging toen maar uit bed. Om precies 05:00 uur trok ik de deur van de bungalow zachtjes achter me dicht en begaf me naar de auto. Een ritje door duister België bracht me bij een feesttent. Ik parkeerde de auto en nam plaats in de gereedstaande touringcar. Mooi voorin zodat ik niet misselijk zou worden tijdens de rit naar Antwerpen.



Omdat de bus 'volzet' was volgens de chauffeur reed deze direct naar station Antwerpen zonder tussenstops onderweg. Dat zorgde voor een comfortabele rit. Nog tijdens de busreis kreeg ik een fraai veiligheidshesje aangereikt en ook de controlekaart werd alvast uitgedeeld.



Om vier minuten voor zeven in de vroege Antwerpse morgen stopte de bus voor de fraaie façade van het monumentale stationsgebouw. Omdat ik vooraan in de bus zat, was ik ook als eerste buiten en kon daardoor een foto maken zonder al te veel mensen in beeld.



Binnen stond de hal al vol met wandelaars die op eigen gelegenheid naar Antwerpen waren gekomen. Velen schreven zich ook ter plekke nog in om de uitdaging aan te gaan om 60 kilometer naar Mol te gaan overbruggen.



Om de wachttijd de overbruggen stapte ik voor het eerst in mijn leven binnen bij een Starbucks koffietent. Ik bestelde een warme chocolademelk en kocht een broodje. Bij het afrekenen kreeg ik een hartverzakking. Wat een afzetterij. En dan was de warme choco nog niet eens lekker. Nee, sorry ... bij Starbucks zien ze mij niet meer terug.



Het was inmiddels bijna half acht en dus werd het tijd om na een sanitaire stop naar de stationshal terug te keren. Daar stond iemand zonder megafoon iets te vertellen wat voor niemand hoorbaar en verstaanbaar was. Goed ... half acht en dus wegwezen.
Ik ging er in een lekker tempo vandoor om niet direct in een grote groep terecht te komen.
Deze missie slaagde. Natuurlijk werd ik al heel snel voorbij gelopen door vele wandelaars en ik zag zelfs twee hardlopers er vandoor gaan.




De tocht was begonnen en de eerste verzorgingspost was al vrij snel. Na amper 2 kilometer was in de buurt van station Berchem al een uitstalling aan producten die de wandelaars mee mochten nemen. Ik vond dit wel erg vroeg en omdat ik nog geen behoefte had om mijn voorraad aan te vullen, liep ik lekker verder. Via de bebouwde kom zette ik koers richting het vliegveld. Van vliegtuigen geen spoor te bekennen, maar de tekst op het gebouw was duidelijk genoeg.



Iets voorbij de luchthaven passeerde ik verschillende sportvelden waarbij de belijning bij dit voetbalveld mijn aandacht trok ...



Daarna liep ik door naar Boechout waar bij het station de volgende verzorgingspost was ingericht. Ik nam opnieuw niets mee, maar liet wel een knipje in mijn kaart zetten. De route was tot nu toe goed te doen en van de voorspelde regen was nog geen druppel gevallen.



Na Boechout ging het in één lange rechte weg langs het spoor door naar Lier. Hier was de verzorgingspost in het centrum van de stad, maar natuurlijk ook nabij het station. Hier nam ik een lekkere plak cake mee voor onderweg en koerste weer verder want ik had nog 44 kilometer voor de boeg.



Niet veel later was ik een riviertje overgestoken (De Nete ?) en kwam ik een bord tegen met veel bekende Belgische plaatsen. Zowaar hield ik even halt om dit bord te fotograferen. Waarom? Geen idee.



Na Lier was Kessel de volgende plaats op de route. Ik liep nog steeds erg soepel en kon mijn wandeltempo redelijk constant houden. Qua eten en drinken had ik van mijn eigen voorraad enkel een Liga gegeten en verder was alles nog in in ruime mate aanwezig. In Kessel besloot ik mijn voet even extra af te plakken. Uit voorzorg, want soms leek ik een kleine irritatie te voelen. Daarna kon ik me maar met zeer grote moeite inhouden om niet meerdere heerlijke rijstgebakjes naar binnen te schuiven. Amai ... wat was dat lekker !



Maar goed; met een extra stukje tape op mijn voetzool en m'n schoenen weer netjes gestrikt kon ik weer op pad. Er was nog circa 40 kilometer te wandelen, dus het eind van de tocht was nog niet in zicht.

De route naar Nijlen voerde door een natuurgebied. Ik liep heerlijk en genoot van het onverwachte stukje met onverharde paden; want tot op dat moment was het grootste gedeelte gewoon asfalt of straatsteen geweest.



Na de doorkomst door Nijlen liep ik verder naar Bouwel. Hier kwam ik langs het Kempens Wielermuseum. Een bezienswaardigheid waar ik mijn schoonvader direct van op de hoogte bracht, want hij is een enorme wielerfan. In Bouwel kreeg ik een bakje spaghetti met een heel vreemd sausje. Na een korte bestudering van het mengsel kieperde ik het direct in de afvalbak. Hier wilde ik mij niet aan wagen. Snel weer verder, niet wetende wat mij te wachten zou staan.



Al vrij vlot na de spaghetti-experience wandelde ik over een drukke brug over het Albertkanaal om daarna veel en veel te lang alleen maar langs dit water te moeten lopen. Het was geestdodend. Oersaai en dus gewoon een niet leuk stuk van de route. Voor mijn gevoel waren er genoeg mogelijkheden geweest om toch van A naar B te komen zonder dit eentonige stuk in de route op te hoeven nemen. Achteraf bleek ik 4,5 kilometer langs het Albertkanaal te hebben gewandeld.



Ik was blij dat ik tegenover het station van Herentals weer bij een verzorgingspost was gearriveerd. Hier brandde een vuurkorf en was het gezellig. Ik nam er bewust even pauze.want ik had bijna 40 kilometer gewandeld en ik stond dus op het punt om richting de finish te gaan. Rusten kon niet eeuwig duren, dus na een poosje stapte ik weer op en verliet Herentals via de lange Augustijnenlaan en liep daarna toch wéér langs een water: het Kempens Kanaal. Gelukkig niet voor lange duur, want daar had ik helemaal geen zin in.

In Sint-Jozef Olen was een extra pauzepunt beschikbaar in de personeelskantine van Umicore. Een enorm groot bedrijf. De ontvangst was warm en hartelijk. Een fatsoenlijk toilet en een ontspannen ruimte om een beker warme chocolademelk te drinken en een koekje te eten. Het was een enorme verademing. Het was een mooi moment om mijn gezin even te appen dat ik nog maar 14 tot 15 kilometer hoefde af te leggen en dat ik onder normale omstandigheden over maximaal 2,5 uur wel klaar zou zijn met deze tocht van 60 kilometer.



Niet veel later passeerde ik een nieuwe rustpunt. Hier werd ook mijn deelnamebewijs weer van een knipje voorzien en pakte ik toch maar weer een rijstgebakje mee. Het was wederom smullen geblazen. En nu ... op naar Geel. De laatste stad voordat ik naar de finish zou gaan lopen.



Van de route naar Geel kan ik me bijzonder weinig herinneren, behalve dat de rustpost in Geel weer heel gezellig was versierd. Ik nam wat eten en drinken mee voor onderweg en hoorde dat ik nog 6,6 kilometer zou moeten lopen. Volgens mijn eigen gegevens zou het nog circa 5,8 kilometer zijn, maar goed ... die paar honderd meter zijn ook niet zo interessant op deze afstand.



Inmiddels begon het al donker te worden en pakte ik mijn zaklamp om hiermee autoverkeer op de route te attenderen op mijn aanwezigheid op de weg. Een apart voetpad of fietspad was er niet. De routepijlen waren voorzien van reflecterende stickertjes en bovendien waren er ook lichtgevende pijlen opgehangen, al was dat niet altijd op een logische plek gedaan. Toch ben ik zonder ook maar één keer verkeerd te zijn gelopen veilig bij de finish gearriveerd.



Het was ruim 60 kilometer en hierover heb ik 10 uur en 12 minuten gedaan. Dit is inclusief de verschillende rustmomenten onderweg. Zonder deze rustmomenten heb ik er 9 uur en 31 minuten over gedaan.Dit laatste komt neer op een gemiddelde wandelsnelheid van 6,4 kilometer per uur.



Ik ontving als beloning heen klein speldje welke ik thuis op een lint van een andere medaille heb bevestigd. Zonde om kwijt te raken en een beloning voor 60 kilometer wandelen moet wel een zichtbaar plekje hebben tussen alle andere tastbare herinneringen.



zondag 11 november 2018

12e Kootwijker Duin- en Veentocht

Datum: 11-11-2018
Tocht: 12e Kootwijker Duin- en Veentocht
Plaats: Uddel
Organisatie: Stichting Internationale Vierdaagse Apeldoorn
Afstand: 15
 km
Inschrijfgeld:  € 4,- inclusief medaille naar keuze
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Onverwacht ben ik afgereisd naar het Landal vakantiepark 'Rabbit Hill'. Hier was de start- en finishlocatie van de Kootwijker Duin- en Veentocht.

Onderweg naar Uddel, want daar ligt het bungalowpark waar de start was gesitueerd, begon het te regenen. Daar werd ik dus niet blij van, maar ja. Toch maar door gereden en tegen het moment dat ik de snelweg achter me liet, was de regen ook weer verdwenen al waren de donkere wolken nog zeker niet verdwenen.


In het Atrium schreef ik me in voor de maximale afstand van 25 kilometer. Dat is circa 4 uur wandelen al komt daar nog wel wat tijd bij omdat ik wel wilde pauzeren. Na de start voerde de route een gedeelte over het vakantiepark om later aan de zijkant via een hekje een bosperceel te betreden. Vanaf dat moment was ik het richtingsgevoel behoorlijk kwijt.


Toen ik na een poosje een snelweg overstak kreeg ik het vage vermoeden dat de route niet naar het noorden voerde, maar juist naar het zuiden. Dat klopte als een bus. Het was de snelweg A1 waar ik eerder nog op had gereden.




De route ging verder richting Kootwijk want daar was na 9 kilometer een rustpost bij lokale horeca gesitueerd. Het lopen ging tot op dat moment redelijk. Mijn voeten voelden prima, maar met wat hoofdpijn en wat hersenbrekers die flink actief waren, kon ik helaas niet optimaal van de wandeltocht genieten.


Na een pauze met een versnapering besloot ik daarom de wandeltocht van 25 kilometer in te ruilen voor een ommetje van 15 kilometer. Nog circa 6 kilometer te lopen tot de finish. Daar stempelde ik mijn wandelboekje af en kreeg ik nog een leuke medaille uitgereikt.


Aan de route en de organisatie lag het vandaag niet, daarom houd ik deze wandeltocht in mijn achterhoofd om wellicht in 2019 hier terug te kunnen keren om dan wel de gehele afstand van 25 kilometer te kunnen voltooien. Voor vandaag was 15 kilometer echter meer dan voldoende.



zaterdag 3 november 2018

18e Maarten Lutherwandeltocht

Datum: 03-11-2018
Tocht: 18e Maarten Lutherwandeltocht
Plaats: Amerongen
Organisatie: Stichting Maarten Lutherwandeltocht
Afstand: 40
 km
Inschrijfgeld:  €5,- exclusief medaille
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Lekker wandelen in de buurt. In feite in m'n eigen achtertuin als ik het enigszins overdrijf. Dat is wat ik vandaag heb gedaan. De start- en finishlocatie in restaurant 't Berghuis in Amerongen ligt niet al te ver van Veenendaal en met de fiets is het maar drie minuten langer reizen dan met de auto. Ondanks dat sportieve feit stapte ik vanmorgen in de auto nadat ik eerst een dun laagje ijs van de ruiten had verwijderd. Het had een beetje gevroren en de kou was nog niet geheel verdwenen, want het was nog steeds rond het vriespunt toen ik de auto de straat uitstuurde.



In Amerongen parkeerde ik de auto op de parkeerplaats bij de sportvelden. Eigenlijk had ik veel beter gewoon door kunnen rijden om de auto op de parkeerplaats van 't Berghuis te parkeren. Maar goed... ik kreeg hierdoor een wandelingetje van 700 meter cadeau. 



Eenmaal binnen schreef ik me in en betaalde vijf euro om te mogen starten. Op de inschrijftafel lagen grote stapels met routebeschrijvingen van allerlei afstanden. Ik nam een exemplaar mee welke mij gedurende veertig kilometer op het juiste pad moest zien te houden. Wellicht dat ik bij terugkomst nog een rondje van twintig kilometer zou maken om zodoende op zestig kilometer uit te komen. Daarover zou ik later besluiten. Na een korte sanitaire stop ging ik op pad. Het was nog aardig donker. De route ging direct het bos in. Op één of andere manier was het geen enkel probleem om de route goed te kunnen volgen.

Vanuit Amerongen ging de wandeling richting de Eenzame Eik om daar via een steil zandpad weer naar beneden te gaan. Fijn dat de route niet andersom was gepijld, want dan was het een heel stuk zwaarder geweest. Eenmaal beneden stak ik het fietspad over dat Veenendaal met Amerongen verbindt.

Het werd in rap tempo lichter en dat zorgde voor fraaie kleuren aan de horizon. De wereld leek aan de einder wel in brand te staan. Geweldig mooi om te zien. 



Inmiddels liep ik al een heel stuk richting het oosten en was ondertussen ter hoogte van Elst beland. De provinciale weg N418 stak ik over en liep op de Defensieweg. Inmiddels had ik al enige tijd gezelschap waardoor we met z'n drieën een stevig tempo konden ontwikkelen. Op de Defensieweg namen we een afslag en kwam zodoende bij de Plantage Willem III terecht. Moeder Natuur toverde weer met het meest fraaie kleurenpalet dat ik ooit had gezien. Het was betoverend mooi. Zo mooi ... en echt zo dicht bij huis! Ik voelde me bevoorrecht om in deze regio te wonen.



Kort nadat ik bovenstaande foto had gemaakt kregen we goed uitzicht over de vlakte die voor ons opdoemde. Twee enorme damherten scharrelden wat rond en hadden ogenschijnlijk niet in de gaten dat drie wandelaars de ooooh's en aaaaah's maar moeilijk konden onderdrukken. Ik probeerde een filmpje te maken, maar veel soeps is het niet geworden. Twee foto's waren ook wat wazig omdat deze prachtige beesten gewoon net te ver weg liepen om met een iPhone netjes te kunnen fotograferen.



Een klein stukje verder en met een andere lichtval lukte het me wel om een acceptabele foto te maken.

De route voerde verder langs prachtige gebieden die nog waren voorzien van een hele lichte sluier van mist. Samen met de eerste zonnestralen van de dag was dit het moment waarop ik besloot dat ik deze wandeltocht wel elk jaar zou willen gaan lopen. Ik had op dat moment nog geen acht kilometer van de geplande veertig afgelegd. Een voorbarige conclusie? Via een mooie laan met prachtige herfstbomen aan weerszijden liep ik richting de trap bij recreatiegebied Kwintelooyen. Ongeveer één jaar geleden liep ik hier ook tijdens de wandeltocht van WS78 die toen vanuit Veenendaal was vertrokken. Nu mocht ik de trappen overslaan en sloeg ik linksaf. Ik liet mijn medewandelaars gaan en nam de tijd voor een panoramafoto. Links is (vaag) Veenendaal te zien.



De route slingerde en slingerde om ter hoogte van Residence Rhenen weer bij de provinciale weg N418 uit te komen. Deze weg stak ik weer over en liep verder in het Prattenburgse bos, behorend bij het gelijknamige landgoed. Onderweg zag ik een monument ter nagedachtenis aan een omgekomen militair tijdens de tweede wereldoorlog.



En toen ... kwam ik op een punt waar ik al vele malen heb gewandeld. Van de route afwijken en naar rechts afslaan zou betekenen dat ik binnen een kwartiertje thuis zou zijn geweest. 



Dit deed ik echter niet, want ik bleef netjes de pijlen volgen die mij rechtstreeks naar het Egelmeer stuurden. Omdat ik al veel te vaak een foto van dat gebied heb gemaakt, maakte ik nu eens een foto van het gebied dat hier recht tegenover ligt. Waarom ook niet ...



Via Camping 't Eind en vlak langs de achterzijde van het Boshotel van Overberg verliet ik het bosgebied om een stukje over asfalt te kunnen lopen. Ter hoogte van het voormalige jeugddetentiecentrum Overberg was toch nog een stukje natuur gevonden waar ik doorheen mocht lopen. Dit pad volgde ik tot aan de spoorlijn Utrecht - Rhenen.



Na het oversteken van het spoor was het niet ver meer naar de eerste rust- en controlepost van de dag. De Eftratakerk van de Hervormde Gemeente Overberg had haar deuren geopend om de wandelaars te kunnen ontvangen. Religieuze activiteiten waren er niet, maar de kerkbanken waren prima geschikt om even op uit te rusten. Ik had inmiddels ruim 18 mooie, maar ook pittige kilometers gelopen zonder echt te hebben gepauzeerd. 



Na de pauze die zo'n elf minuten duurde, was het de hoogste tijd om de route weer op te pakken. Helaas ging ik niet richting Veenendaal, maar juist richting Leersum en het Leersumse veld. Ik liep ondertussen zonder gezelschap en had zomerse muziek om te beluisteren. Dit zweepte het tempo lekker op waardoor ik een poosje circa 7,5 kilometer per uur als snelheid kon halen zonder dat dit ook maar enig probleem opleverde. Dat gaf een kick. Wow. Wel spookte mijn ervaring met een opgelopen shinsplint door mijn hoofd, maar aangezien mijn rechter scheenbeen zich koest hield, kon ik lekker doorwandelen.
Ter hoogte van Camping 'Het Leersumse Veld' was de tweede controlepost van de dag. De overheerlijke poffertjes liet ik voor wat ze waren en zo zette ik snel koers naar de uitgestrekte Leersumse plassen. De paden waren modderig en dat vind ik heerlijk om doorheen te ploegen. Schoenen vies, broek onder de bagger. Prachtig. De wasmachine is er weer goed voor.



Na deze waterpassage ging de route langzaam maar zeker naar het dorp Leersum. Hier waren drie controleposten op zeer korte afstanden van elkaar. Ik liet mijn startkaart overal netjes stempelen, maar liet ook extra stempeltjes in mijn wandelboekje zetten. Erg bijzonder waren ze tot op heden nog niet geweest, maar daar kwam bij de Michaelskerk wel verandering in. In plaats van een standaard afdrukje werd hier een zeer fraaie stempel gezet. Kijk ... dat is mooi. Overigens is deze kerk een rijksmonument.



Leersum verliet ik via Landgoed Zuylestein. Vlak voor de poort stempelde ik bij de monumentale portierswoning waar tegenwoordig een restaurant is gehuisvest is. Daarna was het dorp Amerongen aan de beurt. Hier was een rondje door de kasteeltuin van het Kasteel Amerongen in de route opgenomen. Ik liep er vrij vlot doorheen, daar waar vele andere wandelaars uitgebreid de tijd namen om alles rustig te bekijken. Kasteel Amerongen heb ik vaker gezien, dus zo spannend is dat voor mij ook niet meer.



Na het kasteel haalde ik mijn laatste stempel op in de Andrieskerk, niet al te ver van het kasteel verwijderd. De kerk is een laat-gotisch bouwwerk met een rijke geschiedenis. Ik nam echter niet de tijd om er rustig rond te kijekn want ik zocht de provinciale weg weer op waar al pijlen waren opgehangen met het woord 'finish' erop geschreven. Het eind van deze veertig kilometer was in zicht. De totale afstand overigens een fractie meer dan 39 kilometer; het mocht de pret niet drukken.



In Restaurant 't Berghuis zette ik een punt achter mijn inspanningen van vandaag. Ik hield het bij veertig kilometer en stopte mijn GPS-horloge om 13:13 uur. Binnen liet ik mijn wandelboekje afstempelen en kocht ik een fraaie medaille. Daarna was het de hoogste tijd om terug te lopen naar de auto en nog voor twee uur was ik alweer thuis. 



Het was een heerlijke wandeltocht. Één van de mooiste tochten die ik tot nu toe heb mogen lopen. Met enig voorbehoud heb ik deze tocht ook voor 2019 reeds in mijn wandelplanning opgenomen, al hoef ik dan geen medaille meer aan te schaffen omdat deze naar alle waarschijnlijkheid jaarlijks identiek is.









zondag 28 oktober 2018

45e Herfstkleurentocht Kilder

Datum: 28-10-2018
Tocht: 45e Herfstkleurentocht Kilder
Plaats: Kilder
Organisatie: Sportvereniging Wilskracht Kilder
Afstand: 23
 km
Inschrijfgeld:  Gratis i.v.m. lidmaatschap Wandelvereniging Gelderland
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Aan het eind van de herfstvakantie wilde ik graag nog een keer deelnemen aan een wandeltocht. Midweeks was een dagje wandelen bij de Sallandse Wandelvierdaagse in het water gevallen. Ter hoogte van Apeldoorn keerde ik huiswaarts omdat het voortdurend regende. Nu dus een herkansing. 


Bij een temperatuur van 1 graad onder nul (en dus de autoruiten krabben), vertrok ik naar het Gelderse Kilder. Een dorpje niet al te ver van Doetinchem. Hier werd voor de 45e keer de 'Herfstkleurentocht' georganiseerd. 


Bij aankomst schreef ik me in voor de langste afstand: 35 kilometer. Ik ging voortvarend van start, liep al vlot het dorpje uit en had het vervolgens koud. Al vrij vlot besloot ik om niet de gehele 35 kilometer te gaan wandelen, maar bij een splitsing te kijken of ik de route kon gaan inkorten. Op de één of andere manier had ik vandaag niet zoveel zin om er iets van te maken. 


Het inkorten van de route lukte inderdaad en na ruim 14,5 kilometer te hebben gelopen verliet ik de route van de 25 en 35 kilometer en ging verder over het traject van de 20 kilometer. Dit was ruim 2 kilometer na de eerste rust in het bos. Hier was een grote partytent neergezet en qua eten en drinken was er van alles verkrijgbaar.



Maar goed ... verder op het traject van de 20 kilometer dus en dat betekende dat ik alweer eerder dan verwacht voor de tweede rust opnieuw bij de partytent in het bos terecht kwam en niet zoals gepland bij de caférust bij 'Café 't Peeske'. Van de tweede rust maakte ik alleen gebruik om een hartige versnapering te kopen en daarna vervolgde ik mijn weg over het traject van de 10 kilometer. 


Met andere woorden ... zo vlot mogelijk terug naar Kilder en lekker naar huis.

Of ik hier in 2019 weer van start ga ? Dat durf ik niet te zeggen. De route was zeker niet verkeerd, de pijlen waren uitstekend opgehangen, de verzorging was ook naar wens en de mensen bij het startbureau waren erg vriendelijke en behulpzaam. Dus ... wie weet.


Het nadeel van dit soort herfsttochten is echter dat het wandelen door het herfstbos naar verloop van tijd toch wel saai wordt. Elk bospad geeft weer hetzelfde beeld. In dit licht bezien hou ik een slag om de arm of ik volgende week daadwerkelijk ga starten bij de 40 of 60 kilometer van de Maarten Luther Wandeltocht in Amerongen.