zondag 28 januari 2018

11e Rhoonse Griendentocht

Datum: 28-01-2018
Tocht: 11e Rhoonse Griendentocht
Plaats: Rhoon
Organisatie: Rotterdamse Wandelsportvereniging
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 5,00
Deelname: 1e keer

Vandaag was het voor mij weer 'Wandeldag'. Al eerder deze week had ik de wandelkalender bekeken en was mijn keuze gevallen op een wandeling van 32 kilometer in Nieuwkoop; een regio waar ik nog niet eerder heb gewandeld.
Afgelopen donderdag ontving ik een email van de Rotterdamse Wandelvereniging (RWV) waarin de Rhoonse Griendentocht in de schijnwerpers werd gezet. Een uurtje snuffelen op het internet deed de rest. Verhalen en foto's overtuigden mij om niet naar Nieuwkoop maar naar Rhoon te gaan. Toen thuis het licht op groen ging om daar 40 kilometer te gaan wandelen, kon het verheugen beginnen.




De Rhoonse Griendentocht werd op zaterdag en op zondag georganiseerd, ik ging vandaag (zondag) op pad. Om ongeveer 07:25 uur reed ik de straat uit en tegen 8:30 uur zou ik bij het startbureau arriveren. De start stond gepland voor 09:00 uur.
Op de snelwegen was het heerlijk rustig. Ik zette de autoradio uit en kon op m'n gemak wakker worden. Op knooppunt Ridderkerk hield ik 'Europoort / Maasvlakte' aan en al vlot kwam Rhoon op de borden. Rhoon is een plaatsje ten zuiden van Rotterdam en ligt tussen Hoogvliet en Barendrecht. Nabij ligt ook het plaatsje Poortugaal.



Eenmaal gearriveerd bij het startbureau in de lokale sporthal kon ik de auto voor de deur parkeren. Ik was de drukte dus mooi voor. Ik verzorgde mijn uitrusting en schreef me in voor een tocht van 40 kilometer met een medaille als beloning. Meestal schaf ik geen medaille aan, maar om onverklaarbare redenen deed ik dat vandaag dus wel. Het zal wel een soort voorgevoel zijn geweest.



Na een sanitaire stop begaf ik me naar buiten om nog een foto van een banner te maken die tussen twee bomen was opgehangen. Binnen waren er inmiddels geen zitplaatsen meer en het gepraat van de aanwezige wandelaars werd steeds luider. Ik was amper klaar met fotograferen en ik zag de eerste wandelaars al vertrekken. Dat had ik dus even gemist. Snel haalde ik een routebeschrijving op (om die vervolgens in m'n heuptas te doen en niet meer te bekijken), zette Runkeeper aan het werk en koos een playlist op m'n iPhone. Zo ... en nu vertrekken.



De eerste meters gingen nog door de kern van Rhoon. Wandelaars van alle afstanden nog gebroederlijk in één peloton. Ter hoogte van Kasteel Rhoon was de eerste splitsing. Voor mij liepen twee mensen en achter me zag ik dat de wandelaars zich verspreidden over het parcours. De twee wandelaars voor me had ik vlot ingehaald en dat gaf een vrij zicht op de route en de natuur.



Het gebied waarin ik vandaag wandelde ligt ingeklemd tussen de snelweg A15 aan de noordzijde en de Oude Maas aan de zuidzijde. De eerste 20 kilometer zou ik grotendeels de buitenste paden van dit gebied bewandelen. Naar het westen kwam ik door een klein bosperceel. Hier was een reiger zijn zondagse ontbijtje aan het regelen. Via natuurpaden en later ook verharde paden kwam ik uit in Hoogvliet. De eerste rust diende zich al na zo'n 7 kilometer aan. Hiervoor moest ik op de parkeerplaats van McDonalds Hoogvliet zijn. Ik besloot echter gewoon door te lopen. Aan pauze of rust had ik nog geen enkele behoefte.



Op de route passeerde ik een kunstmatig gecreëerde heuvel met kunstzinnige stoelen. Ik liep er langsheen en vervolgde de route over een schelpenpad. 



Al direct ging het pad steil naar beneden, maar als je eenmaal beneden bent, dan moet je ooit ook weer omhoog. Gelukkig ging dat geleidelijk. Even zag ik de Botlekbrug en maakte direct een foto.



Via 'Heerlijkheid Hoogvliet' kwam ik op een korte omleidingsroute terecht. Er was namelijk een straat opengebroken en daardoor moest ik een stukje door een woonwijk heen. Woonwijken zijn per saldo saai wandelterrein. Ik was blij dat ik het weer vlot achter me kon laten. Over een lange vlonder liep ik tussen het aangespoelde afval door. Het water stond erg hoog en het was een feestje om zo dichtbij de nattigheid te lopen. Ik had uitzicht op de Oude Maas, maar dat had ik toen nog niet in de gaten. Ik zag vooral een enorme watervlakte.



Aan de overkant van het water zag ik Spijkenisse liggen. Toevallig had de lokale voetbalclub gisteren nog een wedstrijd in Veenendaal gespeeld.  Via wat bochtjes kwam ik bij de Spijkenisserbrug uit. Het verkeer raasde er overheen.



Terwijl ik halt hield om een foto te maken, gingen de seinen op rood en de slagbomen naar beneden. Er was een groot schip in aantocht en de brug ging omhoog. Althans ... een enorm gedeelte van het rij-oppervlak werd omhoog gehesen. Een nieuw fotomomentje !



Nadat de brug achter mij uit het zicht was verdwenen, kreeg ik een saai stuk schapendijk voor m'n neus. Halverwege begroette een grote kwijlerige hond me erg enthousiast. Ik kon het niet waarderen dat de eigenaresse het beest niet had aangelijnd. Al snel na het verlaten van het saaie stuk route ging ik verder een woonwijk in, op naar het volgende rustpunt bij de lokale handbalclub; gelegen naast de voetbalvelden van Rijnmond Hoogvliet Sport. Ooit zag ik daar een wedstrijd van LRC Leerdam. Ik was destijds een jaar of twaalf. Van de omgeving kon ik me niets meer herinneren.



De rustlocatie gebruikte ik om een paar minuten te zitten en om mijn flesje bij te vullen met koud water. Net zo snel als ik was gearriveerd was ik ook weer vertrokken. De grote groep mensen die bij aankomst massaal Pokémon Go speelden voor het toegangshek was inmiddels weer vertrokken. Het blijft een raar gezicht om tientallen mensen bij elkaar te zien staan en ieder alleen maar naar het schermpje van zijn of haar telefoon te zien staren.

Na vertrek liep ik richting Poortugaal. Vlakbij de voetbalclub was een rust, maar deze ben ik voorbij gelopen. Rechts van mij zag ik Rhoon weer opdoemen, maar qua kilometers was ik pas op de helft, al was het wel verleidelijk om weer terug te lopen en het voor gezien te houden. Mijn wandeltempo was echter prima en dan is het niet moeilijk om door te gaan. Ik kwam terecht in de naamgever van deze wandeltocht: 'de Rhoonse Grienden'. Een gebied met knotwilgen die diep in het water staan. Tussen de grienden door liep een wandelpad. Het was een prachtig gezicht. Veel mensen uit de buurt waren in het gebied aanwezig en fotografeerden er op los.



Niet overal was het pad normaal begaanbaar. Door de hoge waterstand moest ik pootje badend verder zien te komen. Met een ferme aanloop kon ik met grote sprongen door het water heen. Mijn schoenen en sokken waren desondanks drijfnat. Hopen dat het geen blaren op zou leveren.



Een stuk verder was het opnieuw raak. Wederom een ondergelopen wandelpad. Even dacht ik een ontsnappingsmogelijkheid te hebben ontdekt, maar aan het eind van het verhaal was het weer een aantal meters door het water heen. Schoenen en sokken waren nu echt doorweekt. Achter mij zag ik mensen halsbrekende toeren uithalen om met droge voeten verder te kunnen wandelen. Het is ze niet gelukt.



Met natte voeten kwam ik aan bij de verzorgingspost van de RWV. Hier dronk ik een bekertje limonade, al had ik ook een kom tomatensoep mét ballen kunnen krijgen. Ik sloeg het aanbod vriendelijk af, pakte drie dropjes en liep weer verder. 



Met de wind in de rug liep ik richting Barendrecht. Links van mij zag ik de Rotterdamse Erasmusbrug en de Euromast in de verte. Een foto van dit vergezicht leverde helaas een korrelig plaatje op.




Met Barendrecht aan de overkant van de Gaatkens Plas kwam ik aan bij de Gaatkens Bult. Even was ik bang dat ik helemaal naar boven moest. Met ruim 29 kilometer in de benen had ik daar geen zin in. Gelukkig werd de klim beperkt tot één enkel trappetje. Toen ik even omdraaide zag ik in de verte één van de brandende lichtmasten van het Feijenoordstadion.

Tsja ... ooit was er een tijd dat ik daar elke veertien dagen akte de presence gaf. Die tijd ligt inmiddels alweer zo'n 7,5 jaar achter me. Nu dus wandelen.

Had ik net de sterke wind nog lekker in mijn rug en liep ik over goede paden; nu had ik een stevige bries pal tegen. Enkele schelpenpaden in de de Carnisse grienden waren goed te bewandelen, maar stukken grasland waren waren toch wat pittiger. Ik liep op enkele meters van de oever van de Oude Maas. Ook hier waren veel mensen op de been om een kijkje te nemen bij het hoge water.




Na een poosje kwam ik bij een bijzondere vlonder. Aan de linkerkant was een leuning. De vlonder was drie planken breed en voorzien van kippengaas om vooral niet uit te glijden. Ik was blij dat ik het einde had bereikt en ik een foto kon maken.



In de verte verscheen de golfbaan waarbij de verzorgingspost van de RWV was gesitueerd. Ik wist dat ik hier een tweede keer langs zou komen. Eerst moest ik echter een lang modderpad naast de golfbaan zien te bedwingen. Meestal is stug doorlopen de beste oplossing; zo ook vandaag. Schoenen en broek werden er wel lekker smerig van, maar dat mocht de pret niet drukken. 



De soeppost liet ik echter aan me voorbij gaan. Ik wilde proberen om 40 kilometer binnen 6 uur te voltooien; een uitgebreide rust paste niet in dat plaatje. Ik liep dus lekker door. De laatste vijf kilometer legde ik af met gemiddeld 7,2 kilometer per uur.
Bij de finish aangekomen sloot ik Runkeeper af op 38,73 kilometer. Helaas de 40 kilometer niet gehaald, maar wel in een recordtijd gelopen.




Natuurlijk is ook mijn wandelboekje weer gestempeld. Ik heb nu bijna 1.000 kilometer gewandeld tijdens georganiseerde tochten. De hoogste tijd om het laatste wandel prestatiekruis te kopen.


zaterdag 20 januari 2018

WS78 - Hatertse Vennentocht

Datum: 20-01-2018
Tocht: Hatertse Vennentocht
Plaats: Nijmegen
Organisatie: WS78
Afstand: 20 km

Inschrijfgeld: € 4,50
Deelname: 3e keer WS78

Totaal onverwacht kon ik vanmorgen afreizen naar Nijmegen om daar 20 kilometer te gaan wandelen. De WS78 had daar weer een wandeltocht uitgezet in het kader van de jaarlijkse winterserie. Ik had deze winter al twee maal eerder aan een wandeltocht van WS78 deelgenomen en vandaag was dus de derde keer.

In tegenstelling tot de vorige twee wandeltochten koos ik er vandaag voor om 20 kilometer te gaan wandelen in plaats van 40 kilometer. Ik wilde niet al te laat weer thuis zijn.

Aangekomen in de wijk Dukenburg ging ik op zoek naar de Jan Massinkhal; daar was het startbureau voor vandaag gevestigd. Bij aankomst kon ik de auto makkelijk kwijt op de parkeerplaats aan de overkant van de Nieuwe Dukenburgseweg. De kantine van de sporthal zat goed vol. Niet zo vreemd want de wandeltochten van WS78 zijn geliefd en bovendien waren de weersomstandigheden ook prima: droog en een temperatuur rond het vriespunt. Ideaal wandelweer.

Na het inschrijven maakte ik me gereed voor de wandeltocht. Ik startte Runkeeper op, sloot m'n headset aan en zorgde voor prettige muziek voor onderweg. Na enig duw en trekwerk had ik mijn routebeschrijving in handen om deze vervolgens op te bergen en verder niet meer te bekijken. De eerste 10 kilometer is voor de lopers van zowel de 20 kilometer als de 40 kilometer nog gelijk. Het was daardoor soms wat druk op de route.



Opvallend was dat ik op een modderige ondergrond vrij eenvoudig mijn tempo kan vasthouden, terwijl veel andere wandelaars hier juist tempo verliezen. Al stampend door de modder kon ik hierdoor veel wandelaars voorbij gaan.

Maar goed ... na de start ging ik terug in de richting waar ik ook met de auto vandaan was gekomen. Op de brug over het Maas-Waalkanaal maakte ik een foto en botste een andere wandelaar tegen me aan; ondanks dat ik netjes aan de kant was gaan staan. De botsing bleef gelukkig zonder gevolgen en snel kon ik mijn weg vervolgen.



Eenmaal aan de andere kant van het water ging de route slingerend door de wijk Meijhorst om zo uit te komen in het natuurterrein Berendonck. Het pad was verhard en dat liep vrij makkelijk. Al wandelend kwam ik zo terecht in een gebied iets ten zuid-oosten van Wijchen. Hier was het regelmatig over onverhard terrein zoals ik dat ondertussen wel gewend ben van de parcoursbouwers van WS78; het is zo ongeveer het handelsmerk van deze wandelsportvereniging.



Vlak voor de rust op 10 kilometer liep ik langs de naamgever van de wandeltocht: de Hatertsevennen. Niet veel later bereikte ik Kaasboederij De Diervoort; hier was de soeppost ingericht in een open schuur. Vorige keren kreeg ik een soort bouillon wat op champignonsoep moest lijken; deze keer werd een veel smakelijkere kerriesoep uitgedeeld. Ook nu weer iets te zout. 



Tijdens deze rust deed ik mijn windjack uit en knoopte deze om m'n middel; ik had het best warm gekregen van het wandelen. Het tempo over de eerste tien kilometer lag ruim boven de 6,5 kilometer per uur. Als ik dat tempo vast kon houden, dan zou ik rond tien over twaalf makkelijk binnen kunnen zijn.



Na vertrek bij de Kaasboederij volgde ik de aanwijzingen op die me op het parcours van de 20 kilometer brachten. Eerst een stuk asfalt om de snelweg A73 over te steken en vervolgens kwam ik in de bebouwde kom van Nijmegen terecht. De wijk Wezenhof heeft ten zuiden een gebied met wat meer natuur. De entree was een ware modderpoel. Ik besloot de kortste weg te nemen ... er gewoon dwars doorheen. 



Niet veel verder zag ik een rood-wit lint om een doorgang te belemmeren. De storm van afgelopen week had hier fors uitgepakt. In een woonwijk zag ik een flinke boom die de storm niet hard overleefd.



Het tweede deel van de route viel me erg tegen. Ik heb voornamelijk woonwijken gezien en kreeg na 14 kilometer een onverhard pad van zo'n 1100 meter voorgeschoteld. Dit pad liep parallel aan een fietspad en het Maas-Waalkanaal. 



Het was niet boeiend en het kwam op mij over alsof de parcoursbouwer zich er wat makkelijk van af had gemaakt met betrekking tot de laatste tien kilometer van de 20 kilometertocht.



Bij aankomst in de Jan Massinkhal bleek de tocht ook nog eens veel korter te zijn geweest dan was aangegeven: met pijn en moeite tikte Runkeeper de 17 kilometer aan. Ik liet mijn wandelboekje afstempelen, vergat pardoes een IVV-stempel te vragen en ging weer snel naar huis. 



zondag 7 januari 2018

12e Snertmars WIOS'81

Datum: 07-01-2018
Tocht: 12e Snertmars
Plaats: Nijmegen
Organisatie: WIOS'81
Afstand: 20 km

Inschrijfgeld: Gratis i.v.m. lid Wandelvereniging Gelderland
Deelname: 1e keer

Enige tijd geleden besloot ik mijn gewone lidmaatschap van de KWBN om te zetten naar een lidmaatschap via een wandelvereniging. Na enig speurwerk kwam ik uit bij Wandelvereniging Gelderland. De jaarlijkse bijdrage is daar een paar euro minder dan direct bij de KWBN, maar ik 'krijg' meer waar voor mijn geld. Behalve het complete lidmaatschapspakket bij de wandelbond, kan ik ook gratis deelnemen aan 24 wandeltochten in de provincie Gelderland. De keuze was daarom niet moeilijk om vanaf 1 januari j.l. als lid van de Wandelvereniging Gelderland door het leven te gaan.



Toen ik mijn voorbereiding op de Kennedymars van 20 januari a.s. in Hengelo maakte, was mijn oog gevallen op de Snertmars van wandelclub WIOS'81 uit Nijmegen. De route zou afwisselend zijn en voor mijn gevoel zouden er ook een aantal steile klimmetjes in moeten zitten. Nu mijn deelname aan de Kennedymars is verschoven naar 9 juni, moest ik nog besluiten of ik naar Nijmegen af zou reizen of juist niet. Het antwoord was volmondig 'JA'.
Deelname was voor mij immers kosteloos en bovendien ben ik de komende drie weekenden niet in de gelegenheid om lange wandelingen te gaan maken. Eén en één is dan al heel snel twee.


Tegen acht uur stapte ik in de auto met alle benodigdheden in de tas. Gewoontegetrouw doe ik mijn wandelschoenen altijd pas aan als ik met de auto op de plaats van bestemming arriveer. Autorijden met die dingen vind ik niet prettig. Ook vandaag hield ik me aan dit ritueel; maar niet voordat ik mijn jaarlijkse goede daad had verricht. Wachtend voor een verkeerslicht bij Lent, zag ik dat de bestuurder van de auto die voor mij stond zijn voertuig niet meer aan de praat kreeg. Het oude bakkie had het waarschijnlijk koud en liet zijn eigenaar gruwelijk in de steek. Omdat ik altijd bereid ben om te helpen (als het mij tenminste uitkomt), heb ik geholpen om de auto naar een veiligere plaats te duwen. Verder kon ik niets voor de bestuurder betekenen, maar zijn woord van dank ontving ik met genoegen.



Goed ... dan de wandeltocht. Aangekomen bij het startbureau kon ik de auto makkelijk kwijt tegenover het gebouw. Dat was een meevaller. Eenmaal binnen in wijkcentrum 'Ark van Oost' begaf ik me naar de inschrijftafel waar ik niets hoefde te betalen, maar wel een consumptiebon in ontvangst mocht nemen. Ik borg het bonnetje netjes op en zocht een beschikbaar plekje in de volle zaal. Hier maakte ik mijn uitrusting verder in orde. De oordopjes maakten via bluetooth verbinding met m'n telefoon en dus kon de gewenste muziek alvast starten. Een album van Madonna met al haar grootste hits moest me deze zondagmorgen van gezelschap voorzien.



Tijdens het wachten ontmoette ik Jolanda; een beheerder van een Facebook-wandelgroep. Een poosje terug hielp ze mij aan een sticker voor in mijn wandelboekje. Veel tijd voor een praatje was er niet, want het was al bijna 9 uur; het moment van vertrek.

Nadat ik de routebeschrijving in ontvangst had genomen kon ik direct gaan wandelen. De eerste kilometers gingen nog door Nijmegen waar ik een rondje liep om de Sint Maartenskliniek. Daarna ging ik verder richting de Elzenweg in Beek-Ubbergen. Deze weg loopt naar beneden af. Aan de zijkant van de weg is een beekje met snel stromend water. Eén keer moest ik er even overheen stappen.



In het dorpje aangekomen vergat ik bijna een rondje om de Bartholomeuskerk te lopen. Op de hoek was de eerste rust van vandaag. Restaurant Sous les Églises. Ik zag wel een bord op de stoep staan met de aanbieding van vandaag (koffie met appeltaart voor € 4,-) maar liep er vlot voorbij. Ik was immers pas 4 kilometer onderweg en behoefte aan rust was er nog niet. Sterker nog ... ik had niet eens in de gaten dat dit een rustpunt was. Iets verder zag ik de nachtmerrie voor elke postbode ...



Nadat ik via o.a. de Waterstraat het dorp weer had verlaten, ging ik de stuwwallen op. De Duivelsberg mocht ik weer beklimmen. Dit keer met meer geluk dan de vorige keer, want toen kwam ik ten val. Het was behoorlijk steil en m'n kuiten kraakten bij elke stap die ik zette. Desondanks bleef mijn wandelsnelheid nog zeker 5,5 km per uur op dat moment.



Na het klimwerk kwam ik uit bij het tweede rustpunt. Restaurant de Heksendans. Er stond een groot bord op de parkeerplaats, maar ook hierdoor werd ik niet in de verleiding gebracht om naar binnen te gaan. Ik liep dus gewoon door richting het Hampshire Hotel Holthurnsche Hof. De parkeerplaats stond vol, ze deden er ongetwijfeld goede zaken. Direct na het hotel volgde ik het pad naar links om via lekker veel bospaden verder te kunnen wandelen. Qua oriëntatie was ik het eventjes kwijt, maar omdat de pijlen zorgvuldig waren opgehangen, was er geen vuiltje aan de lucht. Ik had dus niet in de gaten dat ik de Zevenheuvelenweg overstak. Een bekende weg voor de wandelaars van de Nijmeegse Vierdaagse. Niet veel verder was een splitsing. Ik ging linksaf en volgde de 20 km-route.


Ik doorkruiste natuurgebied De But en kwam via de Van Haaftenlaan en een bospad op Meerwijkselaan terecht. Deze weg heb ik al eens eerder in tegengestelde richting bewandeld. Op de hoek bij het Afrikamuseum ging ik naar links de Postweg op. 



Niet veel verder, op de hoek van het Klappijenpad stond de rust van WIOS'81 opgesteld. Hier kon ik mijn consumptiebon inleveren. Ik kreeg keuze uit een flinke kom erwtensoep of een broodje warme worst. Ik koos voor de tweede optie. Inmiddels had ik al zo'n 16 km gelopen: tijd om eventjes te gaan zitten. 



Na het verorberen van het lekkers ging ik weer verder. Het was nu niet ver meer. Ik rekende erop dat het nog zo'n 4 kilometer zou zijn tot aan het wijkcentrum, maar het bleek wat korter te zijn. Hierdoor kon ik na drie uur wandelen al een stempeltje in mijn wandelboekje in ontvangst nemen.



Deze tocht was vandaag circa 18.5 kilometer lang en niet de opgegeven 20 kilometer. Dit kwam doordat een gedeelte van het parcours was afgesloten door de hoge waterstand in oa de Ooijpolder en het Wylerbergmeer.

Ik verwacht dat mijn volgende wandeltocht pas over een paar weken zal zijn. Tot die tijd loop ik zeker mijn lokale rondjes in Veenendaal wel, maar in georganiseerd verband op stap ... ik denk dat het de 4e tocht van de Winter5maandse van Wsv DOS Barchem op zondag 11 februari wel eens kan gaan worden.

zaterdag 6 januari 2018

2e Wandeltocht 43e Winterserie

Datum: 06-01-2018
Tocht: 2e Wandeltocht - 43e Winterserie
Plaats: Geldermalsen
Organisatie: cwsv Prinses Marijke
Afstand: 25 km

Inschrijfgeld: € 3,00
Deelname: 1e keer

Eigenlijk stond er voor vandaag geen wandeltocht op het programma, maar doordat ik volgend weekend niet in de gelegenheid ben om op pad te gaan, verschoof ik die activiteit naar vandaag. Qua agenda was het dus maar één weekje eerder en ook qua regio was het niet ver de 'andere kant' op. Van een tocht in Leerdam (geboortegrond) naar Geldermalsen.

Dit jaar organiseert CWSV Prinses Marijke voor de 43e keer haar winterserie. Een serie van vier wandeltochten op de eerste zaterdag van de maanden december, januari, februari en maart. Vandaag stond dus de tweede wandeltocht op het programma. Er was royale keuze uit verschillende afstanden. Ik was naar Geldermalsen gekomen om 25 kilometer te gaan lopen.



Om ongeveer tien voor zeven in de ochtend pakte ik de trein op station Veenendaal-West en zette koers richting Utrecht. Hier stapte ik op het nieuwe station 'Vaartsche Rijn' over op de stoptrein richting 's-Hertogenbosch. Na stops in Houten en Culemborg werd het volgende station het eindpunt van mijn reis. Aangekomen in Geldermalsen zag ik al vrij snel borden staan waar een pendeldienst van de wandelvereniging zou gaan stoppen om wandelaars op te pikken. Zelf besloot ik hier nog geen gebruik van te maken. Lopend overbrugde ik de 2,8 kilometer naar het clubgebouw 'De Wandelaar' aan de Meersteeg. De route was eenvoudig en ik liep in één keer goed.

In het clubgebouw was het druk. Alle tafeltjes waren bezet, maar aan de inschrijftafel was ik direct aan de beurt. Als lid van de wandelbond kreeg ik € 1,- korting op het inschrijfgeld. Met een startbewijs op zak was ik klaar om te gaan lopen. Nog even moest er worden gewacht op het startsein, maar daarna kon ik de routebeschrijving in ontvangst nemen en ging ik op pad.

Ik liep langs de distributiecentra van Albert Heijn en Blokker en ook langs de vuilstort met bijbehorende stank. Hierna kwam ik op bekend terrein. Een stukje weg onder de snelweg A15 door had ik enkele maanden geleden al eens gelopen toen ik van Tiel naar Culemborg wandelde. Dit stukje weg zorgde ervoor dat de wandeling van vandaag 'vast' kwam te zitten aan de wir-war van reeds bewandelde wegen en paden.



Een paar kilometer verder was het gedaan met de asfaltwegen. Over een pad met soms wat plassen water liep ik langs de poldermolen van Wadenoijen. Het pad slingerde wat, maar na een poosje bereikte ik de Steendertse Uitweg. Hier vandaan was het nog maar een paar minuten wandelen naar het eerste rustpunt op negen kilometer.



Ik besloot even te pauzeren omdat ik in de veronderstelling was dat hier ook een controlestempel op mijn startbewijs zou worden gezet. Dit bleek echter niet het geval. De korte onderbreking was niet voor niets geweest, want ik kreeg een groot stuk speculaas in hartvorm. Dat smaakte heerlijk. De aangeboden koffie en thee heb ik vriendelijk afgewezen.



Na een paar minuten hervatte ik de wandeltocht. Hier kwam het tweede onverharde stuk op de route daadwerkelijk in beeld. De toegang tot het bewuste pad was een ware modderpoel, maar de rest was goed te belopen. Het pad voerde naar Ophemert.



Bij het verlaten van dit dorpje vielen me de vernielingen op aan het gebouw van de lokale basisschool. Eén grote ruit was dicht getimmerd en een andere was voorzien van noodglas. Direct nadat ik de school was gepasseerd ging de route omhoog; aangekomen op de dijk moest ik een alternatieve route volgen. De geplande tocht door de uiterwaarden van de Waal was door het hoge water niet mogelijk.



Het uitzicht op de enorme watermassa was prachtig.


Een relatief lang stuk over de Waalbandijk volgde. Normaal gesproken is wandelen over lange dijken vooral erg saai, maar door de hoge waterstand was het dit keer een verademing. De kilometers vlogen onder mijn voeten door.



Het voetveer bij Varik was niet in gebruik. De reden laat zich raden.



Niet veel later verliet ik de dijk ter hoogte van het dorpje Varik. Hier was ook de tweede (en laatste) rust van de dag. Ik heb er geen gebruik van gemaakt en liep dus direct door. Een flink aantal kilometers over lange rechte wegen lagen voor me. Met muziek uit m'n nieuwe oordopjes kon ik het tempo dat ik al de gehele route had gelopen zonder enig probleem vasthouden en soms zelfs nog iets versnellen.



Na een stukje door het gehucht Est kwam Geldermalsen al weer snel in zicht. Middels een viaduct passeerde ik de A15 en de Betuwelijn.



Na zo'n 25 kilometer arriveerde ik weer op het startbureau. Hier kreeg ik een stempel in mijn wandelboekje waarmee dit eerste boekje ook vol was. Een rit naar het station was geen probleem en daardoor kon ik op een fijne tijd de trein naar huis nemen.



Bij Station Utrecht Vaartsche Rijn passeerde de ICE richting Duitsland, waarna het niet lang meer duurde voordat de stoptrein naar Rhenen in zicht kwam. Het was een fijne wandelochtend. Morgen verder ... dan de Snertmars in Nijmegen.



O ja ... mijn wandeltempo lag (voor mijn doen) behoorlijk hoog. Ik kwam uit op een gemiddelde snelheid van 6,73 km/u; met enkele uitschieters van 7,2 km/u op sommige plekken op de route.