zondag 28 januari 2018

11e Rhoonse Griendentocht

Datum: 28-01-2018
Tocht: 11e Rhoonse Griendentocht
Plaats: Rhoon
Organisatie: Rotterdamse Wandelsportvereniging
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 5,00
Deelname: 1e keer

Vandaag was het voor mij weer 'Wandeldag'. Al eerder deze week had ik de wandelkalender bekeken en was mijn keuze gevallen op een wandeling van 32 kilometer in Nieuwkoop; een regio waar ik nog niet eerder heb gewandeld.
Afgelopen donderdag ontving ik een email van de Rotterdamse Wandelvereniging (RWV) waarin de Rhoonse Griendentocht in de schijnwerpers werd gezet. Een uurtje snuffelen op het internet deed de rest. Verhalen en foto's overtuigden mij om niet naar Nieuwkoop maar naar Rhoon te gaan. Toen thuis het licht op groen ging om daar 40 kilometer te gaan wandelen, kon het verheugen beginnen.




De Rhoonse Griendentocht werd op zaterdag en op zondag georganiseerd, ik ging vandaag (zondag) op pad. Om ongeveer 07:25 uur reed ik de straat uit en tegen 8:30 uur zou ik bij het startbureau arriveren. De start stond gepland voor 09:00 uur.
Op de snelwegen was het heerlijk rustig. Ik zette de autoradio uit en kon op m'n gemak wakker worden. Op knooppunt Ridderkerk hield ik 'Europoort / Maasvlakte' aan en al vlot kwam Rhoon op de borden. Rhoon is een plaatsje ten zuiden van Rotterdam en ligt tussen Hoogvliet en Barendrecht. Nabij ligt ook het plaatsje Poortugaal.



Eenmaal gearriveerd bij het startbureau in de lokale sporthal kon ik de auto voor de deur parkeren. Ik was de drukte dus mooi voor. Ik verzorgde mijn uitrusting en schreef me in voor een tocht van 40 kilometer met een medaille als beloning. Meestal schaf ik geen medaille aan, maar om onverklaarbare redenen deed ik dat vandaag dus wel. Het zal wel een soort voorgevoel zijn geweest.



Na een sanitaire stop begaf ik me naar buiten om nog een foto van een banner te maken die tussen twee bomen was opgehangen. Binnen waren er inmiddels geen zitplaatsen meer en het gepraat van de aanwezige wandelaars werd steeds luider. Ik was amper klaar met fotograferen en ik zag de eerste wandelaars al vertrekken. Dat had ik dus even gemist. Snel haalde ik een routebeschrijving op (om die vervolgens in m'n heuptas te doen en niet meer te bekijken), zette Runkeeper aan het werk en koos een playlist op m'n iPhone. Zo ... en nu vertrekken.



De eerste meters gingen nog door de kern van Rhoon. Wandelaars van alle afstanden nog gebroederlijk in één peloton. Ter hoogte van Kasteel Rhoon was de eerste splitsing. Voor mij liepen twee mensen en achter me zag ik dat de wandelaars zich verspreidden over het parcours. De twee wandelaars voor me had ik vlot ingehaald en dat gaf een vrij zicht op de route en de natuur.



Het gebied waarin ik vandaag wandelde ligt ingeklemd tussen de snelweg A15 aan de noordzijde en de Oude Maas aan de zuidzijde. De eerste 20 kilometer zou ik grotendeels de buitenste paden van dit gebied bewandelen. Naar het westen kwam ik door een klein bosperceel. Hier was een reiger zijn zondagse ontbijtje aan het regelen. Via natuurpaden en later ook verharde paden kwam ik uit in Hoogvliet. De eerste rust diende zich al na zo'n 7 kilometer aan. Hiervoor moest ik op de parkeerplaats van McDonalds Hoogvliet zijn. Ik besloot echter gewoon door te lopen. Aan pauze of rust had ik nog geen enkele behoefte.



Op de route passeerde ik een kunstmatig gecreëerde heuvel met kunstzinnige stoelen. Ik liep er langsheen en vervolgde de route over een schelpenpad. 



Al direct ging het pad steil naar beneden, maar als je eenmaal beneden bent, dan moet je ooit ook weer omhoog. Gelukkig ging dat geleidelijk. Even zag ik de Botlekbrug en maakte direct een foto.



Via 'Heerlijkheid Hoogvliet' kwam ik op een korte omleidingsroute terecht. Er was namelijk een straat opengebroken en daardoor moest ik een stukje door een woonwijk heen. Woonwijken zijn per saldo saai wandelterrein. Ik was blij dat ik het weer vlot achter me kon laten. Over een lange vlonder liep ik tussen het aangespoelde afval door. Het water stond erg hoog en het was een feestje om zo dichtbij de nattigheid te lopen. Ik had uitzicht op de Oude Maas, maar dat had ik toen nog niet in de gaten. Ik zag vooral een enorme watervlakte.



Aan de overkant van het water zag ik Spijkenisse liggen. Toevallig had de lokale voetbalclub gisteren nog een wedstrijd in Veenendaal gespeeld.  Via wat bochtjes kwam ik bij de Spijkenisserbrug uit. Het verkeer raasde er overheen.



Terwijl ik halt hield om een foto te maken, gingen de seinen op rood en de slagbomen naar beneden. Er was een groot schip in aantocht en de brug ging omhoog. Althans ... een enorm gedeelte van het rij-oppervlak werd omhoog gehesen. Een nieuw fotomomentje !



Nadat de brug achter mij uit het zicht was verdwenen, kreeg ik een saai stuk schapendijk voor m'n neus. Halverwege begroette een grote kwijlerige hond me erg enthousiast. Ik kon het niet waarderen dat de eigenaresse het beest niet had aangelijnd. Al snel na het verlaten van het saaie stuk route ging ik verder een woonwijk in, op naar het volgende rustpunt bij de lokale handbalclub; gelegen naast de voetbalvelden van Rijnmond Hoogvliet Sport. Ooit zag ik daar een wedstrijd van LRC Leerdam. Ik was destijds een jaar of twaalf. Van de omgeving kon ik me niets meer herinneren.



De rustlocatie gebruikte ik om een paar minuten te zitten en om mijn flesje bij te vullen met koud water. Net zo snel als ik was gearriveerd was ik ook weer vertrokken. De grote groep mensen die bij aankomst massaal Pokémon Go speelden voor het toegangshek was inmiddels weer vertrokken. Het blijft een raar gezicht om tientallen mensen bij elkaar te zien staan en ieder alleen maar naar het schermpje van zijn of haar telefoon te zien staren.

Na vertrek liep ik richting Poortugaal. Vlakbij de voetbalclub was een rust, maar deze ben ik voorbij gelopen. Rechts van mij zag ik Rhoon weer opdoemen, maar qua kilometers was ik pas op de helft, al was het wel verleidelijk om weer terug te lopen en het voor gezien te houden. Mijn wandeltempo was echter prima en dan is het niet moeilijk om door te gaan. Ik kwam terecht in de naamgever van deze wandeltocht: 'de Rhoonse Grienden'. Een gebied met knotwilgen die diep in het water staan. Tussen de grienden door liep een wandelpad. Het was een prachtig gezicht. Veel mensen uit de buurt waren in het gebied aanwezig en fotografeerden er op los.



Niet overal was het pad normaal begaanbaar. Door de hoge waterstand moest ik pootje badend verder zien te komen. Met een ferme aanloop kon ik met grote sprongen door het water heen. Mijn schoenen en sokken waren desondanks drijfnat. Hopen dat het geen blaren op zou leveren.



Een stuk verder was het opnieuw raak. Wederom een ondergelopen wandelpad. Even dacht ik een ontsnappingsmogelijkheid te hebben ontdekt, maar aan het eind van het verhaal was het weer een aantal meters door het water heen. Schoenen en sokken waren nu echt doorweekt. Achter mij zag ik mensen halsbrekende toeren uithalen om met droge voeten verder te kunnen wandelen. Het is ze niet gelukt.



Met natte voeten kwam ik aan bij de verzorgingspost van de RWV. Hier dronk ik een bekertje limonade, al had ik ook een kom tomatensoep mét ballen kunnen krijgen. Ik sloeg het aanbod vriendelijk af, pakte drie dropjes en liep weer verder. 



Met de wind in de rug liep ik richting Barendrecht. Links van mij zag ik de Rotterdamse Erasmusbrug en de Euromast in de verte. Een foto van dit vergezicht leverde helaas een korrelig plaatje op.




Met Barendrecht aan de overkant van de Gaatkens Plas kwam ik aan bij de Gaatkens Bult. Even was ik bang dat ik helemaal naar boven moest. Met ruim 29 kilometer in de benen had ik daar geen zin in. Gelukkig werd de klim beperkt tot één enkel trappetje. Toen ik even omdraaide zag ik in de verte één van de brandende lichtmasten van het Feijenoordstadion.

Tsja ... ooit was er een tijd dat ik daar elke veertien dagen akte de presence gaf. Die tijd ligt inmiddels alweer zo'n 7,5 jaar achter me. Nu dus wandelen.

Had ik net de sterke wind nog lekker in mijn rug en liep ik over goede paden; nu had ik een stevige bries pal tegen. Enkele schelpenpaden in de de Carnisse grienden waren goed te bewandelen, maar stukken grasland waren waren toch wat pittiger. Ik liep op enkele meters van de oever van de Oude Maas. Ook hier waren veel mensen op de been om een kijkje te nemen bij het hoge water.




Na een poosje kwam ik bij een bijzondere vlonder. Aan de linkerkant was een leuning. De vlonder was drie planken breed en voorzien van kippengaas om vooral niet uit te glijden. Ik was blij dat ik het einde had bereikt en ik een foto kon maken.



In de verte verscheen de golfbaan waarbij de verzorgingspost van de RWV was gesitueerd. Ik wist dat ik hier een tweede keer langs zou komen. Eerst moest ik echter een lang modderpad naast de golfbaan zien te bedwingen. Meestal is stug doorlopen de beste oplossing; zo ook vandaag. Schoenen en broek werden er wel lekker smerig van, maar dat mocht de pret niet drukken. 



De soeppost liet ik echter aan me voorbij gaan. Ik wilde proberen om 40 kilometer binnen 6 uur te voltooien; een uitgebreide rust paste niet in dat plaatje. Ik liep dus lekker door. De laatste vijf kilometer legde ik af met gemiddeld 7,2 kilometer per uur.
Bij de finish aangekomen sloot ik Runkeeper af op 38,73 kilometer. Helaas de 40 kilometer niet gehaald, maar wel in een recordtijd gelopen.




Natuurlijk is ook mijn wandelboekje weer gestempeld. Ik heb nu bijna 1.000 kilometer gewandeld tijdens georganiseerde tochten. De hoogste tijd om het laatste wandel prestatiekruis te kopen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten