zaterdag 26 mei 2018

1e Leiden Wandelmarathon

Datum: 26-05-2018
Tocht: 1e Leiden Wandelmarathon
Plaats: Leiden
Organisatie: De Marathon
Afstand: 42 km

Inschrijfgeld: € 20,00 + € 3,50 verzendkosten i.v.m. opsturen startbewijs
Deelname: 1e keer

Een wandelmarathon. Leuk. De afstand is iets meer dan de 'normale' tochten van 40 kilometer die vrijwel wekelijks overal worden georganiseerd en het parcours is volledig verhard. Nadat ik door mede-wandelaar Jan was geïnformeerd over deze tocht, besloot ik me hiervoor in te schrijven. De kosten waren fors. € 20,- voor een gewone wandeltocht is vele malen hoger dan dat bijvoorbeeld de WS78 voor haar wandelingen vraagt. De verwachtingen waren daarom redelijk hoog. Hoe was dat in de praktijk?

De start van de 1e wandelmarathon van Leiden (ik vertik 't om de gesponsorde naam van deze marathon te gebruiken) was om 11 uur in de ochtend. Tijd genoeg om me op m'n gemak naar Leiden te laten brengen door de Nederlandse Spoorwegen. Als bezitter van een dalurenkaart kon ik voordelig reizen omdat ik ook een kortingscode had ontvangen. Voor slechts € 14,- was ik uit-en-thuis. Dat was goed geregeld.

Vanuit Veenendaal vertrok ik om 08:50 uur en stapte op Utrecht CS over op de intercity naar Leiden. Via Twitter ontving ik nog een succes-tweetje van Jochem Myjer. 



Ik kwam langs Woerden, Bodegraven en Alphen aan den RIjn alvorens de trein station Leiden Centraal binnen reed om 10:07 uur. Keurig op tijd. Onderweg was mijn digitale vervoersbewijs niet gecontroleerd, maar bij het verlaten van het station had ik het wel nodig om de toegangspoortjes te openen.



In de trein had ik al meerdere wandelaars gezien die onderweg waren ingestapt. Aangezien ik in de stiltecoupé zat was het er niet van gekomen om een praatje aan te knopen. Eenmaal buiten het station volgde ik de borden richting het centrum van de stad. Onderweg kwam ik al verschillende uitingen tegen van de Leiden Maraton. Leuk ! De vlaggen, borden en banners brachten mij direct in de juiste stemming.



Onderweg naar de startlocatie zag ik verschillende pijlen hangen die ik later op de dag zou gaan volgen. De organisatie was er dus helemaal klaar voor. Bij aankomst op het Pietersplein stond er al een flinke rij wachtenden voor de Pieterskerk. In dit gebouw dat overigens niet meer als Godshuis in gebruik is, had de organisatie haar intrek genomen voor het gehele marathonweekend. Terwijl ik geduldig stond te wachten was daar mijn eerste ontmoeting met Jan. Via Twitter en WhatsApp hebben we al geruime tijd intensief contact, maar van een meet-and-greet was het nog niet gekomen. De ontmoeting was hartelijk en Jan was precies zoals hij zich via Social Media openbaarde.



In de kerk meldde ik me bij de tafels waar ik mijn stempelkaart voor onderweg op kon halen. Ik kreeg een envelop waar deze in zat. Ook een boekje met de routebeschrijving en wat achtergrond informatie over de plaatsen langs de route zat in deze envelop. Tenslotte kreeg ik nog een rugtasje. Dit tasje liet ik echter achter want ik had geen zin om hier dit hele tijd mee te moeten sjouwen. Van de pagina's in het boekje maakte ik foto's en zodoende hoefde ik dit boekje ook niet mee te nemen. Lekker makkelijk. Daarna liep ik de kerk weer uit en begaf me in de rij met wachtenden. Vrij eenvoudig kon ik lekker vooraan gaan staan waardoor ik de drukte bij de daadwerkelijke start voor kon zijn.Terwijl de dame met microfoon maar bleef tetteren zette ik aangename muziek op m'n Beats By Dre. Ergens in de verte hoorde ik de tetterdame nog wel, maar mijn muziek overstemde haar grotendeels. Aangenaam. Nu rustig de tijd afwachten en dan starten.



Na het startschot liepen vier dames van een promotieteam voorop, maar doorlopen deden ze niet. Al vrij vlot schoot ik rechts langs dit groepje en koos het hazenpad. Ik wilde absoluut niet in een mensenmassa terecht komen en daarom stapte ik stevig door. De kilometers vlogen onder mijn voeten door en voor ik het wist had ik de bebouwde kom van Leiden achter me gelaten. 



Eenmaal in Zoeterwoude was ik het vijf kilometerpunt al gepasseerd. Ik volgde de pijlen. Ze waren niet te missen. Vlak voor een brug hing een pijl die mij naar links stuurde. Iets verder, aan de overkant van de kruising naast de brug hing ook een pijl die dezelfde kant op wees. Ik draaide naar links en liep langs de sportvelden van van SJZ en zag een stukje verder enkele mensen van de organisatie een waterpunt klaarmaken. In het voorbijlopen vroeg ik waar 'Café de Meester' was, want daar moest ik stempelen. Het bleek dat deze stempelpost bij de brug was, maar dat ik daar dus niet naar links had moeten lopen, maar juist rechtdoor. Een grote misser van pijlploeg. Veel wandelaars liepen hierdoor verkeerd, net als ik. Zelf besloot ik om om te draaien en alsnog de benodigde stempel op te halen. Daar waar ik tot aan dat punt eenzaam vooraan had gelopen, daar kwam ik nu vele wandelaars tegen.

Na het stempelen liep ik weer stevig door over de Nieuweweg die ik tot het eind moest volgen. Bij de splitsing aan het einde stond een kleine verzorgingspost. Ik pakte er een salmiaklolly mee en dronk een bekertje water. Daarna ging ik linksaf de Weipoortseweg op. Daar stonden een grote tractor en een vrachtauto elkaar flink in de weg. Op de nieuweweg was ik alweer vele wandelaars gepasseerd en had nu nog vier mensen voor me lopen. Een dame voor me had het niet helemaal begrepen. Sommige stukken begon ze even te rennen. God mag weten waarom, maar bij een wandelwedstrijd is rennen natuurlijk niet toegestaan.


Via enkele lange wegen naderde ik de provinciale weg N11 die de A12 met de A4 verbindt. Een tunneltje bood uitkomst. In Zoeterwoude-Rijndijk was de tweede stempelpost voor de deur van de sportwinkel wiens naam aan de wandeltocht was verbonden. Inmiddels liep ik weer vooraan, maar na 250 meter was daar een fysieke barrière: water. De Oude Rijn moest worden overgestoken met een klein voetveer. 



De schipper wachtte heel even en hierdoor staken we met vijf personen aan boord het water over. Daarna zette ik de pas er weer flink in. Ik bleef langs het water lopen en zag veel mensen op pleziervaartuigen passeren. Aan het eind van dit enorm lange rechte pad lag Koudekerk aan den Rijn. Hier was de derde stempelpost gesitueerd bij Café de Hoek. Ik liep het terras op waar de bediening niet had verwacht dat de eerste wandelaars er nu al zouden zijn. De organisatie had gemeld dat ze niet eerder dan 14:30 uur daar zouden arriveren. Snel werd het stempeltje gehaald en kreeg ik mijn stempel op de stempelkaart. Runkeeper had ik inmiddels gepauzeerd want het was tijd geworden voor een pauze.



Ik dronk een koud flesje cola en raakte aan de praat met een wandelaar uit Nieuw-Vennep. Ook andere wandelaars arriveerden en vertrokken weer. Uit ervaring weet ik dat niet elke wandelaar op hetzelfde punt pauzeert, dus veel van deze mensen zou ik op een later moment wel weer voorbij gaan. Na een sanitaire stop en het vullen van mijn waterflesje met koud water, was het tijd om weer verder te gaan. Mijn moordende tempo van de eerste 15 kilometer liet ik los want de hitte maakte het er niet gemakkelijker op. 



Op m'n gemak vervolgde ik de route over de Mattenkade en de Groenwegh. Ik passeerde de N446 en liep Hoogmade binnen. Bekend van de verkeersinformatie.Na Hoogmade volgden drie oersaaie en bloedhete kilometers die voornamelijk langs de snelweg A4 gingen. Inmiddels was ik gearriveerd in Roelofarendsveen en terwijl ik door een industriegebied liep viel mijn oog op een verkooppunt van ijsjes bij een tuincentrum. Mooi moment op weer even een rust in te gelasten. Ik kocht een ijsje en vulde opnieuw mijn waterflesje. Buiten liep de temperatuur tegen de 30 graden en het was belangrijk om veel te drinken.




Na deze pauze liep ik verder maar stopte vierhonderd meter verder voor een volgende verzorgingspost. Een bouillon ging er goed in. Lekker zout. Belangrijk. Ik liet mijn hoofd natspuiten met een tuinslang en zetten mijn petje weer op. Inmiddels was Jan hier ook gearriveerd. Hij had nog niet gepauzeerd en pakte hier zijn eerste rust van de dag. Terwijl hij zijn bouillon dronk maakte ik me weer uit de voeten. Ik had toen circa 26 kilometer gelopen en de finish was nog ver weg. Sowieso vond ik het lang duren voordat ik in de 30 terecht kwam. Dat is toch een mentaal momentje, want eenmaal in de 30 lijkt het niet zo ver meer.



Op de Poeldijk, aan de overkant van de A4, gezien vanaf Roelofarendsveen, liep ik in op een groepje van 7 wandelaars. Ik besloot om me bij deze groep aan te sluiten en zo naar de finish te lopen, al was dat nog 12 kilometer verderop. Met deze groep liep ik naar de volgende rust in Rijpwetering. Hier duurde het vervolgens vrij lang voordat er weer verder werd gelopen. Eenmaal onderweg merkte ik dat het tempo steeds trager werd en daar had ik niet zoveel trek in.Ter hoogte van Oud Ade verliet ik de groep en liep verder op mijn eigen tempo. Dat voelde een stuk beter. Al snel liep ik weer in op wandelaars die ons in Rijpwetering voorbij waren gegaan. Ik liep langs het water in Leiderdorp en toen kwam ik aan in Leiden. Via de Rijndijk en de Maresingel slingerde ik in feite om het centrum heen. Via de Morspoort liep ik het oude centrum binnen. Hier ontving ik ook de laatste stempel op de stempelkaart en kon ik doorlopen naar de finish. 



Na 7 uur, 33 minuten en 26 seconden liep ik onder het finishdoek door. Direct ontving ik mijn prachtige medaille en kreeg ik te horen dat ik als zesde was gefinisht op de 42 kilometer wandeltocht. Wow, dat had ik absoluut niet verwacht. Sterker nog ... als ik eerder had geweten zover van voren te lopen, dan had ik me nooit bij het peloton aangesloten, maar was ik in mijn eigen tempo doorgelopen. Een top-3 had er dan wellicht ingezeten.



[update] Dame bij de finish kan niet tellen. Ik ben 9e geworden en de vijfde bij de heren.


Opvallend was dat ik mijn stempelkaart niet eens hoefde te laten zien ter controle. Tsja, als dat toch niet gecontroleerd wordt, waarom dan in vredesnaam zo'n stempelkaart meegeven?




Nadat ik mijn medaille had ontvangen zocht ik de koelte van het kerkgebouw op. Eerst een sanitaire stop en daarna haalde ik mijn bestelde wandelshirt van deze marathon op. Vervolgens zocht ik een rustig plekje op en ben lekker languit op de grond gaan liggen. Even afkoelen; familie contacten via app of telefoon en op adem komen. De tocht was, juist door de warmte, erg zwaar geweest. Ik vond 'm zelfs zwaarder dan de Kennedymars van 17 dagen eerder.


Mijn medaille liet ik nog graveren. Hiervoor werd maar liefst 8 euro in rekening gebracht. Een klusje, van enkele seconden. Het was duidelijk dat deze marathon een erg commercieel uitgangspunt had. Jammer. € 20,- inschrijfgeld was bij nader inzien veel en veel te veel voor datgene men achteraf had aangeboden. Een gratis mediapakket werd aangekondigd. Automatisch zou mijn startkaart (met chip) op verschillende plekken worden gescand. Op mijn tijdlijn op Twitter én per SMS zouden de thuisblijvers mij kunnen volgen.
Op Twitter verscheen echter niets en van SMS-jes was ook geen sprake. Slechts bij het passeren van de finish ontving het thuisfront een berichtje.


Voor een volgende editie wil ik de organisatie als tip meegeven dat ze de stempelkaart achterwege gaan laten en onderweg een aantal passages maken waar de wandelaars automatisch worden gescand omdat ze een startkaart met chip bij zich dragen. Het scheelt veel gedoe. Zeker omdat wandelaars na een fikse afstand toch vermoeid beginnen te raken en daardoor de soms slecht aangegeven stempelposten dreigden te missen. Dit was overigens ook dit jaar al mogelijk geweest. De startkaart met chip moest immers zichtbaar gedragen worden. Het organiseren van een hardloopwedstrijd is toch echt iets anders dan het organiseren van een wandeltocht.


Of ik er volgend jaar weer bij zal zijn in Leiden? Ik denk 't niet. Het idee was prachtig, de medaille daadwerkelijk erg fraai, maar de route was niet aansprekend en de verzorging was ondermaats; zeker voor het hoge inschrijfgeld. 

donderdag 10 mei 2018

18e Kennedymars DW4D

Datum: 09 + 10-05-2018
Tocht: 18e Kennedymars Dw4d
Plaats: Odoorn
Organisatie: Drentse Wandel 4-daagse
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 28,- inclusief medaille & verzorging
Deelname: 1e keer

In mijn verslag over de Lytse Doarpen Rintocht van zaterdag 21 april j.l. schreef ik over mijn inschrijving voor deelname aan meerdere Kennedymarsen in 2018. Ik had alle inschrijvingen op één of andere manier weer weten terug te draaien. Beetje wispelturig, maar op dat moment zeker niet ondoordacht. Toch bleef een deelname aan zo'n slopende tocht van 80 kilometer door mijn hoofd spoken. Ik had het immers al eerder met succes gedaan, dus waarom nu dan niet nog een keertje?  



De keuze om mijn tweede Kennedymars te gaan lopen viel op de tocht in Odoorn, Drenthe. Ik had ook voor Hilversum of Etten-Leur kunnen kiezen, twee dagen later, maar dat kwam in ons gezin niet handig uit. Dus ... Odoorn !

De start was voorzien op woensdagavond om 22:00 uur; de dag voor Hemelvaartsdag. Vooraf puzzelde ik de reis naar dit dorpje, onder de rook van Emmen, in elkaar. Ik zou vanuit mijn werk in Culemborg doorreizen. Dat was qua tijdsplanning niet de beste oplossing, maar hierdoor zou ik tot aan Zwolle met 40% korting over de rails zoeven.


En zo geschiedde ...
Ik was op woensdag tijdig op het station van Culemborg en kon daar om 15:48 uur de trein naar Utrecht nemen. Door omstandigheden op de werkvloer had ik een glimlach op mijn gezicht die er met geen mogelijkheid meer af te krijgen was. De Chinese vrouw tegenover mij in de coupé zal hier wel haar gedachten over hebben gehad.

In Utrecht trakteerde ik mezelf op Pringles en een flesje Coca Cola, welk ik vervolgens in de trein richting Leeuwarden oppeuzelde en opdronk. Al was ik alleen, een feestje vieren kan altijd en overal. 



In Zwolle checkte ik uit bij de NS en ging op zoek naar spoor 16. Dat was nog een hele zoektocht. Op één of andere manier is het Zwolse logica om de sporen 14 tot en met 16 naast spoor 1 te situeren. Handig. Ik checkte in bij de "Blauwe Lijn' om de trein naar Emmen te nemen. 



Ik liep naar het voorste treinstel omdat het achterin al behoorlijk druk was. Voorin was echter genoeg ruimte om ontspannen te kunnen reizen. De reis naar Emmen ging voorspoedig zodat ik om 18:15 uur kon uitstappen. Ik had nog 22 minuten om de bus naar Odoorn te kunnen halen. Lijn 59. Deze dienst werd gereden met een busje waar slechts 8 passagiers in kunnen. Twee jongens die als laatste bij de halte aankwamen konden niet mee en bleven geïrriteerd in Emmen achter. In het busje trof ik twee wandelaars waarvan de man ook zou gaan deelnemen aan de Kennedymars. Zijn pet zat vol met herinneringsspeldjes aan eerdere lange tochten. De vrouw zou pas een dag later starten aan de reguliere Drentse Wandel 4-daagse.



Ik stapte uit bij het pleintje in Odoorn, hier vandaan zou het nog een korte wandeling zijn naar het startpunt. Ik was vroeg. Het was amper tien voor zeven terwijl de start pas drie uur later zou zijn. Hoe zou ik die tijd door moeten komen ?

Bij aankomst op de startlocatie mocht ik me melden in het gebouwtje waar normaal gesproken de lokale muziekvereniging haar activiteiten organiseert. Er waren meerdere tafels neergezet om de stroom met wandelaars goed te kunnen ontvangen. 



Althans ... stroom wandelaars ... toen ik er binnen kwam, was het zo goed als uitgestorven. Achter de bar hingen drie mensen op een barkruk en achter de inschrijftafel zat een aardige vrouw met een enorme rooklucht om haar heen te wachten op wat komen ging. Ik dumpte mijn tas op een tafel waarvan ik had gezien dat er een stopcontact vlak naast zat. 
Op m'n gemak schreef ik me in voor de Kennedymars en kreeg allerlei papieren overhandigd die ik wellicht nodig zou kunnen hebben. Het belangrijkste was de stempelkaart die ik tijdens de tocht op vele punten moest laten stempelen. Tevens kreeg ik een aantal consumptiebonnen die ik onderweg bij de verschillende controlepunten kon verzilveren voor een kopje koffie, thee of een frisdrank.

Nadat ik me had omgekleed, deed ik een poging om even te slapen. Ik was al vanaf 05:30 uur wakker en een poosje slapen zou geen verkeerd idee zijn. Maar helaas ... slapen lukte me niet. Dan dus maar de voetjes omhoog en een beetje appen en twitteren om de tijd door te komen. Langzaam maar zeker kwamen er meerdere mensen de ruimte binnen om zich in te schrijven voor de vierdaagse of de Kennedymars. Ook zag ik langzaam maar zeker meer mensen met tassen binnenkomen. Daaraan herkende ik de wandelaars van de Kennedymars. Na een poosje raakte ik in gesprek met Jan-Willem uit Den Helder. Hij had genoeg verhalen en voor ik het wist was het al half tien. Buiten speelde de Gasselter Bloaskapel allerlei deuntjes die vooral door de bierdrinkende personen op het terras werden gewaardeerd. 

Het was op dat moment nog 23 graden. Persoonlijk vind ik dat toch te warm om in te wandelen; zeker als het om 80 kilometer gaat. Ik kon er natuurlijk niets aan veranderen en accepteerde het daarom maar zoals het was. Om kwart voor tien maakte ik mijn kleding verder in orde en pakte mijn heuptas zorgvuldig in volgens vast stramien. Nog één keer controleerde of ik niets vergat en toen liep ik naar buiten toe om te wachten op het startsein.
Normaal gesproken ga ik rond 22:00 uur lekker slapen als ik een dag heb gewerkt, maar nu stond ik op dat moment aan de start van een hele lange wandeltocht. Tijd om te slapen zou er de komen uren niet meer zijn. Een gelegenheid om mijn ogen even dicht te doen zou ook niet meer voorbij komen totdat de eerste veertig kilometer gelopen zouden zijn.

Enkele minuten voor tien uur startte burgemeester Jan Seton van de gemeente Borger-Odoorn zijn toespraak voor de wandelaars. Daarna gaf hij met een belsignaal het startsein. De Kennedymars was begonnen. 



Bij de tafel waar de eerste stempel moest worden geplaatst was het dringen en duwen geblazen door de dames en heren die als eerste weg wilden zijn. Ik wachtte even tot het wat rustiger werd en haalde mijn stempel op. Er was geen officiële tijdwaarneming zoals in Waalwijk, dus kon ik na het stempelen rustig de stempelkaart veilig opbergen en Runkeeper starten. Hierna was de tocht ook voor mij begonnen.

Er waren 74 deelnemers die zich vooraf al hadden ingeschreven; hiervan waren zeven personen niet aan de start verschenen. Op de dag zelf schreven zich nog eens 25 wandelaars in; hierdoor waren er 92 personen van start gegaan.

De eerste kilometers liepen alle wandelaars nog min of meer bij elkaar in de buurt. Verschil in tempo en de behoefte aan rust onderweg zorgden er later voor dat de onderlinge afstanden tussen de verschillende wandelaars konden uitgroeien tot in sommige gevallen wel één of meerdere kilometers.

Na 5,8 kilometer haalde ik de tweede stempel van de dag op. Daarna liep ik vlot door want het was nog veel te vroeg om al te gaan rusten. Van vermoeidheid was dan ook nog geen sprake. Ik liep terug langs het Oranjekanaal, nu echter in tegengestelde richting. De weg was lang, maar na drie kilometer stond ik wel mooi in Schoonoord. Ik maakte een traditionele foto van het plaatsnaambord en stapte verder de Drentse nacht in.



Na Schoonoord was het nog drie kilometer lopen naar de volgende stempelpost. Het was bij Recreatiecentrum Rijmaaran. Ook hier verspilde ik geen tijd en liep ik weer vlot verder. De route was gepijld door middel van knipperende rode lampjes op piketpaaltjes. De betekenis was eenvoudig. Lichtje links van de weg betekent dat ik naar links moet, rechts van de weg is dat ik naar rechts moet en ... een lichtje na een kruising van wegen of paden houdt in dat ik rechtdoor moet. Na een bijna twee kilometer stond er een lichtje te knipperen aan de rechterkant van de weg. Dit was vlak na een kruising met een zandpad. Ik interpreteerde dit als 'rechtdoor', maar het lichtje stond óók vlak voor een kruising met een fietspad. Ik had daar dus naar rechts moeten gaan. Na 20 meter stond op dat pad ook een lichtje te knipperen. Ik heb dat tweede lichtje nooit gezien en had daardoor de betekenis van het eerste lichtje niet begrepen. Het gevolg was dat ik ongeveer 1300 meter te ver was doorgelopen tot aan de rotonde van de N376 en de N381. Hier kwam ik Jan Willem uit Den Helder en zijn vrouwelijke wandelmaatje Cora weer tegen. Ook zij zaten daar op een dood spoor. Geen pijl of licht meer te bekennen. We zaten dus absoluut fout. Cora belde de organisatie en er zou een auto worden gestuurd. Terwijl we op deze auto wachtten, stopte er aan de overkant van de rotonde een auto. Deze pikte ons op, maar het bleek niet de auto te zijn die ons op moest komen halen. Deze kwamen we een paar honderd meter later tegen. We stapten over van het ene voertuig in het andere en kwamen zo weer terug op het punt waar we het licht even niet hadden gezien. Ter hoogte van de Kibbelkoele stapte ik zo snel als mijn benen mij dragen konden weer de duisternis in.

Het pad liep door een bosperceel waar het erg donker was. Mijn zaklampje deed zijn werk prima. Toch een beetje onzeker geworden doordat ik een lichtje had gemist, zocht ik nu extra goed naar piketpaaltjes en knipperende lampjes. Dat ging goed.
Nadat ik het bos weer uit was gelopen, volgde een lang stuk langs de provinciale weg N381. Zo'n 2,6 kilometer naar links was de rotonde waar ik eerder strandde. Alles bij elkaar had ik bij die rotonde gewoon naar rechts kunnen gaan; dat was slechts 200 meter korter geweest dan het stuk van de eigenlijke route door het bos, maar het had geen tijdverlies opgeleverd omdat er op de organisatie moest worden gewacht.

Maar goed ... 't is niet anders. Op het moment dat ik het bos uitliep was deze informatie niet beschikbaar en dus was het ook geen optie. Het parcours ging verder langs de provinciale weg. Bij de N854 liep ik verder richting Zweeloo en later naar Aalden. In Aalden stapte ik rond 01:15 uur Hotel-Restaurant 'Het wapen van Aelden' binnen. Hier hield ik pauze en dronk een flesje cola leeg. Buiten was het circa 18 graden en het was nog steeds droog. Fijn ! 




Na Aalden liep ik verder door de nacht richting Benneveld en ongeveer 55 minuten na mijn rust in Aalden was ik alweer in Noord-Sleen waar ik de volgende stempel op mijn kaart liet zetten in Restaurant Wielens. Mijn consumptiebon hield ik op zak want na ruim 62 kilometer en na 72 kilometer zou ik hier nogmaals moeten stempelen.



Via een tunneltje kwam ik weer langs de N381 te lopen, nu aan de andere kant van de bewuste rotonde en ook lopend naar het oosten. 



Later sloeg ik af om via enkele lange wegen vlakbij Klijndijk uit te komen om daarna via de Hoofdstraat weer richting het ontbijt op de startlocatie te gaan. Hier arriveerde ik om iets over half vijf in de morgen. Mijn tempo stemde me tevreden, maar ik baalde wel enorm van het stuk dat ik te ver was doorgelopen. Een goede tijdsvergelijking met de tocht in Waalwijk was hierdoor niet meer mogelijk. Het enige dat in dit opzicht nog restte was een vergelijking in het gemiddelde wandeltempo als het gaat om de tijd die ik daadwerkelijk in beweging ben geweest. Wat dat betreft zat ik nog zeer ruim aan de goede kant van de score.



Het ontbijt was uitstekend verzorgd. Er was veel keuze en je mocht eten zoveel als je maar wilde. Ik at twee bolletjes en snoepte later nog een gekookt eitje met een beetje teveel zout. Dat deed ik overigens bewust, want zout is belangrijk, zeker bij zo'n forse lichamelijke inspanning.

Een blik op de klok leerde me dat het tijd was om weer verder te gaan: 05:30 uur. Ondanks enige twijfel was ik niet gaan slapen en was ik reeds 24 uur wakker. Ik had tijdens de rust andere kleren aangetrokken en mij ouwe-trouwe petje opgezet. Buiten was het heerlijk rustig. Het zonnetje kwam langzaam boven de horizon uit. Lopend door Odoorn kwam ik langs een pannenkoekenrestaurant. Helaas waren ze gesloten, want ik had best een pannenkoek willen verorberen. Maar goed ... welk restaurant is er nu om half zes op donderdagochtend geopend ?

Via grotendeels dezelfde route als bij de start van deze Kennedymars verliet ik Odoorn. In het bosgebied aan de andere kant van de N34 zorgde de routebeschrijving voor enige verwarring. 'Na het tunneltje gaat u de eerste weg rechts'. Dit was een fietspad maar pijlen waren nergens te bekennen. Nou, dan toch maar deze weg in. Een Belgische dame en twee heren stonden gelijk met mij bij dit punt. We liepen verder en na een poosje zag één van de heren dat op een boom op een pad aan de rechterkant een pijl stond. We waren een fractie te ver doorgelopen. Achteraf bleek dat we niet het fietspad hadden moeten hebben, maar 100 meter verder een pad in hadden moeten lopen. We zaten dus weer op de juiste koers. Lopen dan maar, want er moest nog 35 kilometer worden gewandeld.

Ik kon mijn tempo goed opschroeven en de drie andere wandelaars heb ik daarna nergens meer gezien. De eerste stempelpost na de pauze was weer vlakbij het Oranjekanaal waar ik 's nachts ook mijn eerste stempel had gehaald. Dorpshuis 'De Miet'. Ik bestelde een glaasje cola en betaalde met mijn consumptiebon. In twee slokken was het drankje verdwenen en nam ik weer de benen.

Buiten was ik al verrast door een enorme donderklap. Er was duidelijk onweer op komst. De lucht betrok, maar was nog niet inktzwart. Regen ... het was nog droog, maar voor hoe lang nog ? Zin in een nat pak had ik niet, maar regenkleding had ik niet bij me. Ik liep na de stop bij het dorpshuis over een open stuk grasland. Het gedonder bleef aanhouden en leek steeds luider te worden. Een regenboog verscheen aan de hemel, al was het bij mij nog droog.



Niet veel later daalden dikke regendruppels op mij neer en al snel was ik drijfnat. Ondertussen bleef het donderen, maar de bliksem heb ik gelukkig niet gezien. Lopend over een open vlakte was dat namelijk vragen om problemen.



Het parcours van het eerste stuk van de tweede veertig kilometer van deze Kennedymars liep veelal over natuurpaden en door bossen. Door de regen verschenen vele plassen op de route en dat vereiste toch wat handigheid om het onderstel droog te houden. Bij de stempelpost Rijmaaran stortregende het dat het een lieve lust was. De stempelaars haalden de stempelkaart uit het plastic hoesje zodat ik dit niet met mijn drijfnatte handen hoefde te doen. Voorzien van een nieuwe stempel stampte ik de stromende regen weer in. Schuilen had voor mij inmiddels geen zin meer, want ik had geen droge draad meer aan mijn lijf. Ik liep verder in de richting die ik 's nachts ook had gelopen, maar nu lette ik wel goed op. In het daglicht waren de routepijlen goed te zien.

Na een klein stukje te hebben gelopen kwam ik bij een hunebed. Het bouwwerk droeg de naam 'Papeloze kerk'. Het bleek een gerenoveerd hunebed te zijn: KLIK. Natuurlijk hoorde daar ook een foto bij.



Na het fotomomentje liep ik door tot aan het eind van het pad. Hier had een pijl moeten hangen, maar die was er niet. Ik koos er voor om naar links te gaan omdat ik aan de rechterkant de locatie van 'Rijmaaran' vermoedde. Gevalletje richtingsgevoel in feite. Mijn gevoel was goed want 100 meter verder spotte ik een volgende pijl. Daarna was het niet moeilijk meer en kon ik eenvoudig verder lopen over de Drentse bospaden in boswachterij Sleenerzand. Al wandelend kwam ik aan de rand van het dorp Zweeloo terecht. Hier liep ik circa 150 meter in tegengestelde richting langs de N381 waar ik rond de 19e kilometer van de tocht ook al had gelopen. 



Ondertussen regende het nog steeds door. In mijn hoofd fluisterde een stemmetje dat ik de tocht wellicht beter kon staken, maar ik gaf geen gehoor aan het gefluister. Ik liep gewoon door en na 58,5 kilometer was het gedaan met de regen. Het was toen net na acht uur in de morgen. Nog steeds nat en verzopen hield ik een korte pauze aan de rand van een ven.
Even tot rust komen midden in de natuur met alle stilte die daarbij hoort. Genieten.




En dan gaat het verder. Weer een stukje langs de N381, maar nu wel over een zandpad. Daarna passeerde ik de rotonde waar de route vannacht was doodgelopen. Het 60 kilometerpunt was ik inmiddels gepasseerd. het was toen precies 08.30 uur. 



De stempelpost in Noord-Sleen was dichtbij. Hier kwam ik dus onder droge omstandigheden binnen bij Restaurant Wielens. De stempelman vertelde vol trots dat het nu droog zou blijven. Ik hoopte het. Tot aan de streep was het nog ongeveer 19 kilometer met onder andere een 'lusje' van 10 kilometer naar Sleen (stempel) en door het dorpje Diphoorn.
Onderweg had mijn routetracker even de hik en telde een stuk van 600 meter over de Braamweg niet mee. De app stond op pauze. Toevallig ontdekte ik dit op het moment dat ik de Bommelsweg op liep en kon ik de schade beperken. Het gebeurde me pas 1 x eerder dat Runkeeper een eigen leven was gaan lijden. 



Na de doortocht door Sleen en Diphoorn kwam ik weer in Noord-Sleen terecht waar ik wederom bij Restaurant Wielens stempelde. Hier hield ik ook een laatste pauze voordat ik aan de laatste kilometers van deze Kennedymars begon. Hier raakte ik in gesprek met een fanatieke oudere wandelaar. Hij vertelde mooie verhalen en was erg gedreven. Ik dronk ondertussen mijn cola op en stapte niet veel later weer op om de tocht te voltooien.

Van mijn routebeschrijving die ik uit het verkregen routeboekje had gescheurd, was niet veel meer over. Door de regen die mijn broek doorweekte was het nog slechts een vodje. Ik gooide het in een afvalbak. Leesbaar was het nog maar amper.



Via hetzelfde tunneltje als eerder deze tocht kwam ik weer aan de andere kant van N381 terecht. Hier liep ik weer een stukje over onverharde paden en passeerde het Bosbad van Noord-Sleen. Het was nu gedaan met de afwisseling. Lange wegen volgden elkaar op. Eerst richting de Kibbelkoele (waterplas) en vervolgens was een bijna 2 kilometer lang fietspad aan de beurt. Kaarsrecht en alleen de horizon als richtpunt. Aan het eind van dit fietspad sloeg ik rechtsaf en kwam in 't Haantje terecht. Een dorpje niet ver van Odoorn.
Nadat ik het dorp weer had verlaten, stempelde ik voor de allerlaatste keer. Dit gebeurde bij Kampeerplaats 't Haantje. Ik had nog een consumptiebon in bezit, maar besloot deze niet in te leveren. 




In gedachten was ik aan het rekenen gegaan over een aankomsttijd en daarbij hield ik ook de vertrektijd van de bus naar Emmen in 't oog. Ik wilde graag de bus van 13:08 uur proberen te halen. Vanaf de kampeerplaats liep ik over een onverhard pad langs het Oranjekanaal. In de verte zag ik wandelaars lopen. Hierdoor kon ik me het vervolg van de route enigszins voorstellen. Toen ik even op mijn routetracker keek, bleek deze weer te pauzeren. Nu al zo'n 300 meter. In totaal dus circa 900 meter afgelegd zonder dat dit is vastgelegd. Waar zou dat aan liggen? Een telefoongesprek onderweg? Het raadplegen van andere apps? Wie het weet mag het zeggen.

Na een poosje kwamen de vlaggen van de finish in zicht, maar de organisatie had nog een  zigzag tussen de weilanden in petto. Na 79 kilometer zit geen enkele wandelaar meer te wachten op hobbelige paden met veel te hoog gras. Beter had de organisatie de laatste 500 meter over asfalt gepland. De mogelijkheid was er.

Om 12:27 uur stapte ik over de niet aanwezige finishlijn. Ik had er 14 uur en 27 minuten over gedaan; inclusief een paar keer rusten onderweg. Qua tijd liep ik niet sneller dan tijdens mijn eerste Kennedymars, maar de gemiddelde snelheid lag deze keer wel een stukje hoger. Al met al ... mijn tweede Kennedymars uitgelopen en daar ben ik enorm trots op.
Direct na de start riep ik direct dat ik het bij deze twee keer zou gaan laten, maar zeg nooit nooit. Wel weet ik door deze tocht in Odoorn dat ik een Kennedymars met zeer weinig deelnemers niet leuk vind. De entourage onderweg is in vergelijking met de '80 van de Langstraat' in Waalwijk compleet afwezig, daar verandert een blaaskapel bij de start helaas niets aan. Mocht er ooit een derde Kennedymars gaan volgen, dan zal dat Someren, Waalwijk of Sittard wel zijn. Misschien ...




Natuurlijk liet ik mijn wandelboekje stempelen en kreeg ook mijn Kennedyboekje een stempel. En daarna ... lekker naar huis. Moe, voldaan ... en vanaf Station Apeldoorn Osseveld niet meer verder met de trein maar lekker met m'n gezin in de auto. Beter kan zo'n expeditie niet eindigen. Tot volgend jaar in Odoorn? Nee, dat zeker niet.


O-ja ... dit was de 250e keer dat ik uit wandelen ging sinds ik voor het eerste op pad ging in augustus 2016. Het was de 40e keer dat ik een georganiseerde tocht liep. Mooie statistieken.












zaterdag 5 mei 2018

45e De Nacht van Pijnacker

Datum: 05-05-2018
Tocht: 45e Nacht van Pijnacker
Plaats: Pijnacker
Organisatie: WandelEvenementen Pijnacker
Afstand: 30 km

Inschrijfgeld: € 5,- inclusief medaille
Deelname: 1e keer

Ik heb mijn twee weken meivakantie er inmiddels bijna op zitten. Twee weken met veel mooi weer en ook veel wandelkilometers in de regio. Voor vandaag dacht ik aan deelname aan de Bosbesjestocht vanuit Groesbeek. Een tocht van 40 kilometer die voor het grootste gedeelte door het Duitse Reichswald zou gaan. Maar ja, dan ben ik de hele dag van huis en heb ik bovendien de auto ook bij me. Al met al niet erg praktisch.
Als alternatief had ik met de trein en de bus naar Groesbeek kunnen reizen, maar daardoor zou ik pas erg laat kunnen starten. Geen optie derhalve.


Gelukkig had ik een alternatief achter de hand. Een nachtelijke wandeling in de regio Den Haag / Delft. Om middernacht startte namelijk de 45e editie van 'De Nacht van Pijnacker'. Een tocht van 30 kilometer in de nachtelijke uurtjes van bevrijdingsdag 2018. Het zou betekenen dat ik een nachtje niet zou slapen. Een prima voorbereiding op de komende Nacht van de Vluchteling en wellicht een Kennedymars. De keuze was snel gemaakt. Ik legde al mijn spullen klaar die ik nodig dacht te hebben en pakte vervolgens nog een paar uurtjes slaap mee om zo niet al te vermoeid aan de start te kunnen verschijnen.

Om 22:00 uur stapte ik in de auto en programmeerde de navigatie om mij feilloos naar Pijnacker te sturen. Ik reed op het gemak, want de start was pas voorzien om middernacht en elke minuut die ik eerder aanwezig zou zijn betekende wachttijd.


Ik betaalde € 5,- bij de inschrijftafel en hiervoor was ik ook verzekerd van een medaille. Mooi, dan wordt mijn medaillerekje ook weer meer gevuld. Om middernacht werden alle deelnemers verzocht om plaats te nemen op het handbalveld naast de kantine van handbalvereniging Oliveo. Daar was namelijk het startbureau gehuisvest. Nadat het even had geduurd om alle 119 deelnemers goed op de foto te krijgen, kon ik om 00:05 uur van start gaan. Zeven of acht mensen liepen voor me. Helemaal vooraan zag ik twee mensen er in een stevige pas vandoor gaan. Zelf zocht ik mijn tempo en mijn plekje in de groep wandelaars. Al snel bleek echter dat ik beduidend sneller liep dan alle andere wandelaars. De twee koplopers achterhaalde ik na twee kilometer en nadat ik een poosje achter dit tweetal had gelopen, haalde ik ze in om ze ook niet meer terug te zien.

Nu ik alleen voorop liep, was het zaak om heel secuur de pijlen (die met krijt op de stoep waren gezet) in de gaten te houden om verkeerd lopen te voorkomen. Mijn tempo voerde ik langzaam maar zeker op tot ik op een gemiddelde snelheid van iets boven de 7 kilometer per uur was uitgekomen. Op het Raadhuisplein in Pijnacker waren twee bomen fraai verlicht. Ondanks dat het niet meevalt om 's avonds goede foto's te maken met een mobiele telefoon, waagde ik het tocht maar.



Pijnacker had ik inmiddels al verlaten en ik liep op donkere paden richting Nootdorp. Ik passeerde eerst een onbemand tankstation en ging daarna over betonplaten richting het spoor van de Randstadrail. Vlak voor de overweg boog ik linksaf de Laakweg op.  Hele stukken van dit pad waren voorzien van kleine lichtjes. Een onmogelijke opgave om dit op de foto te zetten.




Aan het eind van de Laakweg ging ik linksaf de Geerweg op om vervolgens aan het einde van dat pad via een rotonde in Nootdorp uit te komen. Inmiddels was het al 01:15 uur geweest en van alle overige wandelaars was geen schim meer te bekennen. Via een woonwijk kwam ik op de Dorpsstraat terecht. Hier stond een pijl naar rechts, maar dusdanig verstopt dat ik het ding niet zag. Ik liep iets te ver rechtdoor en kwam daar mensen van de organisatie tegen. Ze groetten mij vriendelijk, maar vergaten te melden dat ik verkeerd liep. Beetje jammer. Gelukkig kwam ik er zelf snel achter en keerde om. De juiste route had ik daarna snel weer te pakken.



De route slingerde zich door Nootdorp heen en net op het moment dat ik verwachtte om Delft binnen te lopen, liep ik Den Haag binnen. De wijk Ypenburg om precies te zijn. 




Nadat ik op de hoek van de Middelweg en de Brasserskade een aanbod om een krentenbol te nuttigen had afgeslagen, zag ik niet veel verder een kreeft op het pad. Het beestje was niet erg groot, maar voor mij bijzonder genoeg om even bij stil te staan. Met mijn waterflesje checkte ik of het beestje nog leefde. Zijn scharen gingen direct omhoog. De foto is behoorlijk bewogen, maar ja ... beter iets als niets.



Terwijl ik verder liep langs talloze sportvelden, naderde ik de McDonalds langs rijksweg A13. het was er behoorlijk druk. Even twijfelde ik aan een sanitaire stop, maar aangezien ik had gelezen dat op het 18 kilometerpunt een overdekte rust voorzien zou zijn, stapte ik lekker door. De teller stond inmiddels al ver boven de 16 kilometer en met mijn huidige snelheid zou het nog zo'n 17 tot 18 minuten duren voordat ik bij de rust zou zijn.



In Delft volgde ik de pijlen, maar ter hoogte van de Plantagebrug miste ik een pijl waardoor ik niet linksaf de Tweemolentjeskade op ging, maar rechtdoor liep op de Oostsingel. Toen ik enkele zijstraten passeerde en geen pijlen meer aantrof, kreeg ik het gevoel de route te zijn kwijtgeraakt. Aan het einde van deze weg stopte ik even. Het raadplegen van mijn navigatie bevestigde mijn gevoel. Gelukkig zat ik niet extreem verkeerd, dus met een extra lusje kwam ik alsnog uit bij de kantine van speeltuin De Bomenwijk. Ondanks mijn ommetje van zo'n 700 meter bleek ik nog steeds de eerste te zijn die zich hier meldde. Ik leverde mijn consumptiebon in voor een blikje cola light en maakte gebruik van de sanitaire voorzieningen. Terwijl ik mijn blikje leegdronk kwam de tweede wandelaar binnen. Kort praatten we even en daarna maakte ik me weer uit de voeten. De weg naar Pijnacker was nog zeker 12 kilometer lang.

Ik liep een stuk voetpad wat ik door het 'verkeerde lopen' net ook in tegengestelde richting had gelopen. Bij Delfgauw stak ik de A13 weer over. Een stuk verderop staat de IKEA, maar dat wist ik natuurlijk niet. Vlot liep ik om een woonwijk heen alvorens ik langs een immens distributiecentrum van Albert Heijn liep. Bedrijvigheid alom.



Via een heerlijk donker pad door een afgelegen gebied, kwam ik aan de rand van de snelweg terecht. Ik volgde de parallelweg rond de benzinepomp van verzorgingsplaats Ruyven. 



Aan het eind was een laatste rustpunt. Hier stond de organisatie klaar om soep uit te delen. Ik bedankte voor de eer. 



Via de Ackersdijkseweg liep ik naar het buurtschap 'Oude Leede'. Lopend op de Onderweg zag ik een wandelaar ver voor me lopen. Raar, want er was niemand geweest die mij onderweg was gepasseerd. Ik haalde deze wandelaar snel bij. Hij was verbaasd dat ik achter hem had gelopen. Na een korte gesprekje schroefde ik mijn tempo flink op. Mijn gemiddelde snelheid was tot 6,99 km per uur gezakt en dat zinde mij totaal niet. Een eindsprint via een fietstunneltje onder de N470 door richting het sportpark leverde alsnog mooie eindcijfers op. Binnen 4,5 uur had ik ruim 31 kilometer gelopen en mijn snelheid was ook in orde geweest. Om 04.50 uur stapte ik de kantine van de handbalvereniging weer binnen.



Om iets over vijf liet ik mijn wandelboekje stempelen en kreeg ik een afdrukje van de groepsfoto als plaatje mee naar huis. Na een uurtje rijden, was ik om 06.15 uur weer thuis. Tijd om te gaan slapen.