donderdag 10 mei 2018

18e Kennedymars DW4D

Datum: 09 + 10-05-2018
Tocht: 18e Kennedymars Dw4d
Plaats: Odoorn
Organisatie: Drentse Wandel 4-daagse
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 28,- inclusief medaille & verzorging
Deelname: 1e keer

In mijn verslag over de Lytse Doarpen Rintocht van zaterdag 21 april j.l. schreef ik over mijn inschrijving voor deelname aan meerdere Kennedymarsen in 2018. Ik had alle inschrijvingen op één of andere manier weer weten terug te draaien. Beetje wispelturig, maar op dat moment zeker niet ondoordacht. Toch bleef een deelname aan zo'n slopende tocht van 80 kilometer door mijn hoofd spoken. Ik had het immers al eerder met succes gedaan, dus waarom nu dan niet nog een keertje?  



De keuze om mijn tweede Kennedymars te gaan lopen viel op de tocht in Odoorn, Drenthe. Ik had ook voor Hilversum of Etten-Leur kunnen kiezen, twee dagen later, maar dat kwam in ons gezin niet handig uit. Dus ... Odoorn !

De start was voorzien op woensdagavond om 22:00 uur; de dag voor Hemelvaartsdag. Vooraf puzzelde ik de reis naar dit dorpje, onder de rook van Emmen, in elkaar. Ik zou vanuit mijn werk in Culemborg doorreizen. Dat was qua tijdsplanning niet de beste oplossing, maar hierdoor zou ik tot aan Zwolle met 40% korting over de rails zoeven.


En zo geschiedde ...
Ik was op woensdag tijdig op het station van Culemborg en kon daar om 15:48 uur de trein naar Utrecht nemen. Door omstandigheden op de werkvloer had ik een glimlach op mijn gezicht die er met geen mogelijkheid meer af te krijgen was. De Chinese vrouw tegenover mij in de coupé zal hier wel haar gedachten over hebben gehad.

In Utrecht trakteerde ik mezelf op Pringles en een flesje Coca Cola, welk ik vervolgens in de trein richting Leeuwarden oppeuzelde en opdronk. Al was ik alleen, een feestje vieren kan altijd en overal. 



In Zwolle checkte ik uit bij de NS en ging op zoek naar spoor 16. Dat was nog een hele zoektocht. Op één of andere manier is het Zwolse logica om de sporen 14 tot en met 16 naast spoor 1 te situeren. Handig. Ik checkte in bij de "Blauwe Lijn' om de trein naar Emmen te nemen. 



Ik liep naar het voorste treinstel omdat het achterin al behoorlijk druk was. Voorin was echter genoeg ruimte om ontspannen te kunnen reizen. De reis naar Emmen ging voorspoedig zodat ik om 18:15 uur kon uitstappen. Ik had nog 22 minuten om de bus naar Odoorn te kunnen halen. Lijn 59. Deze dienst werd gereden met een busje waar slechts 8 passagiers in kunnen. Twee jongens die als laatste bij de halte aankwamen konden niet mee en bleven geïrriteerd in Emmen achter. In het busje trof ik twee wandelaars waarvan de man ook zou gaan deelnemen aan de Kennedymars. Zijn pet zat vol met herinneringsspeldjes aan eerdere lange tochten. De vrouw zou pas een dag later starten aan de reguliere Drentse Wandel 4-daagse.



Ik stapte uit bij het pleintje in Odoorn, hier vandaan zou het nog een korte wandeling zijn naar het startpunt. Ik was vroeg. Het was amper tien voor zeven terwijl de start pas drie uur later zou zijn. Hoe zou ik die tijd door moeten komen ?

Bij aankomst op de startlocatie mocht ik me melden in het gebouwtje waar normaal gesproken de lokale muziekvereniging haar activiteiten organiseert. Er waren meerdere tafels neergezet om de stroom met wandelaars goed te kunnen ontvangen. 



Althans ... stroom wandelaars ... toen ik er binnen kwam, was het zo goed als uitgestorven. Achter de bar hingen drie mensen op een barkruk en achter de inschrijftafel zat een aardige vrouw met een enorme rooklucht om haar heen te wachten op wat komen ging. Ik dumpte mijn tas op een tafel waarvan ik had gezien dat er een stopcontact vlak naast zat. 
Op m'n gemak schreef ik me in voor de Kennedymars en kreeg allerlei papieren overhandigd die ik wellicht nodig zou kunnen hebben. Het belangrijkste was de stempelkaart die ik tijdens de tocht op vele punten moest laten stempelen. Tevens kreeg ik een aantal consumptiebonnen die ik onderweg bij de verschillende controlepunten kon verzilveren voor een kopje koffie, thee of een frisdrank.

Nadat ik me had omgekleed, deed ik een poging om even te slapen. Ik was al vanaf 05:30 uur wakker en een poosje slapen zou geen verkeerd idee zijn. Maar helaas ... slapen lukte me niet. Dan dus maar de voetjes omhoog en een beetje appen en twitteren om de tijd door te komen. Langzaam maar zeker kwamen er meerdere mensen de ruimte binnen om zich in te schrijven voor de vierdaagse of de Kennedymars. Ook zag ik langzaam maar zeker meer mensen met tassen binnenkomen. Daaraan herkende ik de wandelaars van de Kennedymars. Na een poosje raakte ik in gesprek met Jan-Willem uit Den Helder. Hij had genoeg verhalen en voor ik het wist was het al half tien. Buiten speelde de Gasselter Bloaskapel allerlei deuntjes die vooral door de bierdrinkende personen op het terras werden gewaardeerd. 

Het was op dat moment nog 23 graden. Persoonlijk vind ik dat toch te warm om in te wandelen; zeker als het om 80 kilometer gaat. Ik kon er natuurlijk niets aan veranderen en accepteerde het daarom maar zoals het was. Om kwart voor tien maakte ik mijn kleding verder in orde en pakte mijn heuptas zorgvuldig in volgens vast stramien. Nog één keer controleerde of ik niets vergat en toen liep ik naar buiten toe om te wachten op het startsein.
Normaal gesproken ga ik rond 22:00 uur lekker slapen als ik een dag heb gewerkt, maar nu stond ik op dat moment aan de start van een hele lange wandeltocht. Tijd om te slapen zou er de komen uren niet meer zijn. Een gelegenheid om mijn ogen even dicht te doen zou ook niet meer voorbij komen totdat de eerste veertig kilometer gelopen zouden zijn.

Enkele minuten voor tien uur startte burgemeester Jan Seton van de gemeente Borger-Odoorn zijn toespraak voor de wandelaars. Daarna gaf hij met een belsignaal het startsein. De Kennedymars was begonnen. 



Bij de tafel waar de eerste stempel moest worden geplaatst was het dringen en duwen geblazen door de dames en heren die als eerste weg wilden zijn. Ik wachtte even tot het wat rustiger werd en haalde mijn stempel op. Er was geen officiële tijdwaarneming zoals in Waalwijk, dus kon ik na het stempelen rustig de stempelkaart veilig opbergen en Runkeeper starten. Hierna was de tocht ook voor mij begonnen.

Er waren 74 deelnemers die zich vooraf al hadden ingeschreven; hiervan waren zeven personen niet aan de start verschenen. Op de dag zelf schreven zich nog eens 25 wandelaars in; hierdoor waren er 92 personen van start gegaan.

De eerste kilometers liepen alle wandelaars nog min of meer bij elkaar in de buurt. Verschil in tempo en de behoefte aan rust onderweg zorgden er later voor dat de onderlinge afstanden tussen de verschillende wandelaars konden uitgroeien tot in sommige gevallen wel één of meerdere kilometers.

Na 5,8 kilometer haalde ik de tweede stempel van de dag op. Daarna liep ik vlot door want het was nog veel te vroeg om al te gaan rusten. Van vermoeidheid was dan ook nog geen sprake. Ik liep terug langs het Oranjekanaal, nu echter in tegengestelde richting. De weg was lang, maar na drie kilometer stond ik wel mooi in Schoonoord. Ik maakte een traditionele foto van het plaatsnaambord en stapte verder de Drentse nacht in.



Na Schoonoord was het nog drie kilometer lopen naar de volgende stempelpost. Het was bij Recreatiecentrum Rijmaaran. Ook hier verspilde ik geen tijd en liep ik weer vlot verder. De route was gepijld door middel van knipperende rode lampjes op piketpaaltjes. De betekenis was eenvoudig. Lichtje links van de weg betekent dat ik naar links moet, rechts van de weg is dat ik naar rechts moet en ... een lichtje na een kruising van wegen of paden houdt in dat ik rechtdoor moet. Na een bijna twee kilometer stond er een lichtje te knipperen aan de rechterkant van de weg. Dit was vlak na een kruising met een zandpad. Ik interpreteerde dit als 'rechtdoor', maar het lichtje stond óók vlak voor een kruising met een fietspad. Ik had daar dus naar rechts moeten gaan. Na 20 meter stond op dat pad ook een lichtje te knipperen. Ik heb dat tweede lichtje nooit gezien en had daardoor de betekenis van het eerste lichtje niet begrepen. Het gevolg was dat ik ongeveer 1300 meter te ver was doorgelopen tot aan de rotonde van de N376 en de N381. Hier kwam ik Jan Willem uit Den Helder en zijn vrouwelijke wandelmaatje Cora weer tegen. Ook zij zaten daar op een dood spoor. Geen pijl of licht meer te bekennen. We zaten dus absoluut fout. Cora belde de organisatie en er zou een auto worden gestuurd. Terwijl we op deze auto wachtten, stopte er aan de overkant van de rotonde een auto. Deze pikte ons op, maar het bleek niet de auto te zijn die ons op moest komen halen. Deze kwamen we een paar honderd meter later tegen. We stapten over van het ene voertuig in het andere en kwamen zo weer terug op het punt waar we het licht even niet hadden gezien. Ter hoogte van de Kibbelkoele stapte ik zo snel als mijn benen mij dragen konden weer de duisternis in.

Het pad liep door een bosperceel waar het erg donker was. Mijn zaklampje deed zijn werk prima. Toch een beetje onzeker geworden doordat ik een lichtje had gemist, zocht ik nu extra goed naar piketpaaltjes en knipperende lampjes. Dat ging goed.
Nadat ik het bos weer uit was gelopen, volgde een lang stuk langs de provinciale weg N381. Zo'n 2,6 kilometer naar links was de rotonde waar ik eerder strandde. Alles bij elkaar had ik bij die rotonde gewoon naar rechts kunnen gaan; dat was slechts 200 meter korter geweest dan het stuk van de eigenlijke route door het bos, maar het had geen tijdverlies opgeleverd omdat er op de organisatie moest worden gewacht.

Maar goed ... 't is niet anders. Op het moment dat ik het bos uitliep was deze informatie niet beschikbaar en dus was het ook geen optie. Het parcours ging verder langs de provinciale weg. Bij de N854 liep ik verder richting Zweeloo en later naar Aalden. In Aalden stapte ik rond 01:15 uur Hotel-Restaurant 'Het wapen van Aelden' binnen. Hier hield ik pauze en dronk een flesje cola leeg. Buiten was het circa 18 graden en het was nog steeds droog. Fijn ! 




Na Aalden liep ik verder door de nacht richting Benneveld en ongeveer 55 minuten na mijn rust in Aalden was ik alweer in Noord-Sleen waar ik de volgende stempel op mijn kaart liet zetten in Restaurant Wielens. Mijn consumptiebon hield ik op zak want na ruim 62 kilometer en na 72 kilometer zou ik hier nogmaals moeten stempelen.



Via een tunneltje kwam ik weer langs de N381 te lopen, nu aan de andere kant van de bewuste rotonde en ook lopend naar het oosten. 



Later sloeg ik af om via enkele lange wegen vlakbij Klijndijk uit te komen om daarna via de Hoofdstraat weer richting het ontbijt op de startlocatie te gaan. Hier arriveerde ik om iets over half vijf in de morgen. Mijn tempo stemde me tevreden, maar ik baalde wel enorm van het stuk dat ik te ver was doorgelopen. Een goede tijdsvergelijking met de tocht in Waalwijk was hierdoor niet meer mogelijk. Het enige dat in dit opzicht nog restte was een vergelijking in het gemiddelde wandeltempo als het gaat om de tijd die ik daadwerkelijk in beweging ben geweest. Wat dat betreft zat ik nog zeer ruim aan de goede kant van de score.



Het ontbijt was uitstekend verzorgd. Er was veel keuze en je mocht eten zoveel als je maar wilde. Ik at twee bolletjes en snoepte later nog een gekookt eitje met een beetje teveel zout. Dat deed ik overigens bewust, want zout is belangrijk, zeker bij zo'n forse lichamelijke inspanning.

Een blik op de klok leerde me dat het tijd was om weer verder te gaan: 05:30 uur. Ondanks enige twijfel was ik niet gaan slapen en was ik reeds 24 uur wakker. Ik had tijdens de rust andere kleren aangetrokken en mij ouwe-trouwe petje opgezet. Buiten was het heerlijk rustig. Het zonnetje kwam langzaam boven de horizon uit. Lopend door Odoorn kwam ik langs een pannenkoekenrestaurant. Helaas waren ze gesloten, want ik had best een pannenkoek willen verorberen. Maar goed ... welk restaurant is er nu om half zes op donderdagochtend geopend ?

Via grotendeels dezelfde route als bij de start van deze Kennedymars verliet ik Odoorn. In het bosgebied aan de andere kant van de N34 zorgde de routebeschrijving voor enige verwarring. 'Na het tunneltje gaat u de eerste weg rechts'. Dit was een fietspad maar pijlen waren nergens te bekennen. Nou, dan toch maar deze weg in. Een Belgische dame en twee heren stonden gelijk met mij bij dit punt. We liepen verder en na een poosje zag één van de heren dat op een boom op een pad aan de rechterkant een pijl stond. We waren een fractie te ver doorgelopen. Achteraf bleek dat we niet het fietspad hadden moeten hebben, maar 100 meter verder een pad in hadden moeten lopen. We zaten dus weer op de juiste koers. Lopen dan maar, want er moest nog 35 kilometer worden gewandeld.

Ik kon mijn tempo goed opschroeven en de drie andere wandelaars heb ik daarna nergens meer gezien. De eerste stempelpost na de pauze was weer vlakbij het Oranjekanaal waar ik 's nachts ook mijn eerste stempel had gehaald. Dorpshuis 'De Miet'. Ik bestelde een glaasje cola en betaalde met mijn consumptiebon. In twee slokken was het drankje verdwenen en nam ik weer de benen.

Buiten was ik al verrast door een enorme donderklap. Er was duidelijk onweer op komst. De lucht betrok, maar was nog niet inktzwart. Regen ... het was nog droog, maar voor hoe lang nog ? Zin in een nat pak had ik niet, maar regenkleding had ik niet bij me. Ik liep na de stop bij het dorpshuis over een open stuk grasland. Het gedonder bleef aanhouden en leek steeds luider te worden. Een regenboog verscheen aan de hemel, al was het bij mij nog droog.



Niet veel later daalden dikke regendruppels op mij neer en al snel was ik drijfnat. Ondertussen bleef het donderen, maar de bliksem heb ik gelukkig niet gezien. Lopend over een open vlakte was dat namelijk vragen om problemen.



Het parcours van het eerste stuk van de tweede veertig kilometer van deze Kennedymars liep veelal over natuurpaden en door bossen. Door de regen verschenen vele plassen op de route en dat vereiste toch wat handigheid om het onderstel droog te houden. Bij de stempelpost Rijmaaran stortregende het dat het een lieve lust was. De stempelaars haalden de stempelkaart uit het plastic hoesje zodat ik dit niet met mijn drijfnatte handen hoefde te doen. Voorzien van een nieuwe stempel stampte ik de stromende regen weer in. Schuilen had voor mij inmiddels geen zin meer, want ik had geen droge draad meer aan mijn lijf. Ik liep verder in de richting die ik 's nachts ook had gelopen, maar nu lette ik wel goed op. In het daglicht waren de routepijlen goed te zien.

Na een klein stukje te hebben gelopen kwam ik bij een hunebed. Het bouwwerk droeg de naam 'Papeloze kerk'. Het bleek een gerenoveerd hunebed te zijn: KLIK. Natuurlijk hoorde daar ook een foto bij.



Na het fotomomentje liep ik door tot aan het eind van het pad. Hier had een pijl moeten hangen, maar die was er niet. Ik koos er voor om naar links te gaan omdat ik aan de rechterkant de locatie van 'Rijmaaran' vermoedde. Gevalletje richtingsgevoel in feite. Mijn gevoel was goed want 100 meter verder spotte ik een volgende pijl. Daarna was het niet moeilijk meer en kon ik eenvoudig verder lopen over de Drentse bospaden in boswachterij Sleenerzand. Al wandelend kwam ik aan de rand van het dorp Zweeloo terecht. Hier liep ik circa 150 meter in tegengestelde richting langs de N381 waar ik rond de 19e kilometer van de tocht ook al had gelopen. 



Ondertussen regende het nog steeds door. In mijn hoofd fluisterde een stemmetje dat ik de tocht wellicht beter kon staken, maar ik gaf geen gehoor aan het gefluister. Ik liep gewoon door en na 58,5 kilometer was het gedaan met de regen. Het was toen net na acht uur in de morgen. Nog steeds nat en verzopen hield ik een korte pauze aan de rand van een ven.
Even tot rust komen midden in de natuur met alle stilte die daarbij hoort. Genieten.




En dan gaat het verder. Weer een stukje langs de N381, maar nu wel over een zandpad. Daarna passeerde ik de rotonde waar de route vannacht was doodgelopen. Het 60 kilometerpunt was ik inmiddels gepasseerd. het was toen precies 08.30 uur. 



De stempelpost in Noord-Sleen was dichtbij. Hier kwam ik dus onder droge omstandigheden binnen bij Restaurant Wielens. De stempelman vertelde vol trots dat het nu droog zou blijven. Ik hoopte het. Tot aan de streep was het nog ongeveer 19 kilometer met onder andere een 'lusje' van 10 kilometer naar Sleen (stempel) en door het dorpje Diphoorn.
Onderweg had mijn routetracker even de hik en telde een stuk van 600 meter over de Braamweg niet mee. De app stond op pauze. Toevallig ontdekte ik dit op het moment dat ik de Bommelsweg op liep en kon ik de schade beperken. Het gebeurde me pas 1 x eerder dat Runkeeper een eigen leven was gaan lijden. 



Na de doortocht door Sleen en Diphoorn kwam ik weer in Noord-Sleen terecht waar ik wederom bij Restaurant Wielens stempelde. Hier hield ik ook een laatste pauze voordat ik aan de laatste kilometers van deze Kennedymars begon. Hier raakte ik in gesprek met een fanatieke oudere wandelaar. Hij vertelde mooie verhalen en was erg gedreven. Ik dronk ondertussen mijn cola op en stapte niet veel later weer op om de tocht te voltooien.

Van mijn routebeschrijving die ik uit het verkregen routeboekje had gescheurd, was niet veel meer over. Door de regen die mijn broek doorweekte was het nog slechts een vodje. Ik gooide het in een afvalbak. Leesbaar was het nog maar amper.



Via hetzelfde tunneltje als eerder deze tocht kwam ik weer aan de andere kant van N381 terecht. Hier liep ik weer een stukje over onverharde paden en passeerde het Bosbad van Noord-Sleen. Het was nu gedaan met de afwisseling. Lange wegen volgden elkaar op. Eerst richting de Kibbelkoele (waterplas) en vervolgens was een bijna 2 kilometer lang fietspad aan de beurt. Kaarsrecht en alleen de horizon als richtpunt. Aan het eind van dit fietspad sloeg ik rechtsaf en kwam in 't Haantje terecht. Een dorpje niet ver van Odoorn.
Nadat ik het dorp weer had verlaten, stempelde ik voor de allerlaatste keer. Dit gebeurde bij Kampeerplaats 't Haantje. Ik had nog een consumptiebon in bezit, maar besloot deze niet in te leveren. 




In gedachten was ik aan het rekenen gegaan over een aankomsttijd en daarbij hield ik ook de vertrektijd van de bus naar Emmen in 't oog. Ik wilde graag de bus van 13:08 uur proberen te halen. Vanaf de kampeerplaats liep ik over een onverhard pad langs het Oranjekanaal. In de verte zag ik wandelaars lopen. Hierdoor kon ik me het vervolg van de route enigszins voorstellen. Toen ik even op mijn routetracker keek, bleek deze weer te pauzeren. Nu al zo'n 300 meter. In totaal dus circa 900 meter afgelegd zonder dat dit is vastgelegd. Waar zou dat aan liggen? Een telefoongesprek onderweg? Het raadplegen van andere apps? Wie het weet mag het zeggen.

Na een poosje kwamen de vlaggen van de finish in zicht, maar de organisatie had nog een  zigzag tussen de weilanden in petto. Na 79 kilometer zit geen enkele wandelaar meer te wachten op hobbelige paden met veel te hoog gras. Beter had de organisatie de laatste 500 meter over asfalt gepland. De mogelijkheid was er.

Om 12:27 uur stapte ik over de niet aanwezige finishlijn. Ik had er 14 uur en 27 minuten over gedaan; inclusief een paar keer rusten onderweg. Qua tijd liep ik niet sneller dan tijdens mijn eerste Kennedymars, maar de gemiddelde snelheid lag deze keer wel een stukje hoger. Al met al ... mijn tweede Kennedymars uitgelopen en daar ben ik enorm trots op.
Direct na de start riep ik direct dat ik het bij deze twee keer zou gaan laten, maar zeg nooit nooit. Wel weet ik door deze tocht in Odoorn dat ik een Kennedymars met zeer weinig deelnemers niet leuk vind. De entourage onderweg is in vergelijking met de '80 van de Langstraat' in Waalwijk compleet afwezig, daar verandert een blaaskapel bij de start helaas niets aan. Mocht er ooit een derde Kennedymars gaan volgen, dan zal dat Someren, Waalwijk of Sittard wel zijn. Misschien ...




Natuurlijk liet ik mijn wandelboekje stempelen en kreeg ook mijn Kennedyboekje een stempel. En daarna ... lekker naar huis. Moe, voldaan ... en vanaf Station Apeldoorn Osseveld niet meer verder met de trein maar lekker met m'n gezin in de auto. Beter kan zo'n expeditie niet eindigen. Tot volgend jaar in Odoorn? Nee, dat zeker niet.


O-ja ... dit was de 250e keer dat ik uit wandelen ging sinds ik voor het eerste op pad ging in augustus 2016. Het was de 40e keer dat ik een georganiseerde tocht liep. Mooie statistieken.












Geen opmerkingen:

Een reactie posten