zaterdag 26 mei 2018

1e Leiden Wandelmarathon

Datum: 26-05-2018
Tocht: 1e Leiden Wandelmarathon
Plaats: Leiden
Organisatie: De Marathon
Afstand: 42 km

Inschrijfgeld: € 20,00 + € 3,50 verzendkosten i.v.m. opsturen startbewijs
Deelname: 1e keer
Route: klik

Een wandelmarathon. Leuk. De afstand is iets meer dan de 'normale' tochten van 40 kilometer die vrijwel wekelijks overal worden georganiseerd en het parcours is volledig verhard. Nadat ik door mede-wandelaar Jan was geïnformeerd over deze tocht, besloot ik me hiervoor in te schrijven. De kosten waren fors. € 20,- voor een gewone wandeltocht is vele malen hoger dan dat bijvoorbeeld de WS78 voor haar wandelingen vraagt. De verwachtingen waren daarom redelijk hoog. Hoe was dat in de praktijk?

De start van de 1e wandelmarathon van Leiden (ik vertik 't om de gesponsorde naam van deze marathon te gebruiken) was om 11 uur in de ochtend. Tijd genoeg om me op m'n gemak naar Leiden te laten brengen door de Nederlandse Spoorwegen. Als bezitter van een dalurenkaart kon ik voordelig reizen omdat ik ook een kortingscode had ontvangen. Voor slechts € 14,- was ik uit-en-thuis. Dat was goed geregeld.

Vanuit Veenendaal vertrok ik om 08:50 uur en stapte op Utrecht CS over op de intercity naar Leiden. Via Twitter ontving ik nog een succes-tweetje van Jochem Myjer. 



Ik kwam langs Woerden, Bodegraven en Alphen aan den RIjn alvorens de trein station Leiden Centraal binnen reed om 10:07 uur. Keurig op tijd. Onderweg was mijn digitale vervoersbewijs niet gecontroleerd, maar bij het verlaten van het station had ik het wel nodig om de toegangspoortjes te openen.



In de trein had ik al meerdere wandelaars gezien die onderweg waren ingestapt. Aangezien ik in de stiltecoupé zat was het er niet van gekomen om een praatje aan te knopen. Eenmaal buiten het station volgde ik de borden richting het centrum van de stad. Onderweg kwam ik al verschillende uitingen tegen van de Leiden Maraton. Leuk ! De vlaggen, borden en banners brachten mij direct in de juiste stemming.



Onderweg naar de startlocatie zag ik verschillende pijlen hangen die ik later op de dag zou gaan volgen. De organisatie was er dus helemaal klaar voor. Bij aankomst op het Pietersplein stond er al een flinke rij wachtenden voor de Pieterskerk. In dit gebouw dat overigens niet meer als Godshuis in gebruik is, had de organisatie haar intrek genomen voor het gehele marathonweekend. Terwijl ik geduldig stond te wachten was daar mijn eerste ontmoeting met Jan. Via Twitter en WhatsApp hebben we al geruime tijd intensief contact, maar van een meet-and-greet was het nog niet gekomen. De ontmoeting was hartelijk en Jan was precies zoals hij zich via Social Media openbaarde.



In de kerk meldde ik me bij de tafels waar ik mijn stempelkaart voor onderweg op kon halen. Ik kreeg een envelop waar deze in zat. Ook een boekje met de routebeschrijving en wat achtergrond informatie over de plaatsen langs de route zat in deze envelop. Tenslotte kreeg ik nog een rugtasje. Dit tasje liet ik echter achter want ik had geen zin om hier dit hele tijd mee te moeten sjouwen. Van de pagina's in het boekje maakte ik foto's en zodoende hoefde ik dit boekje ook niet mee te nemen. Lekker makkelijk. Daarna liep ik de kerk weer uit en begaf me in de rij met wachtenden. Vrij eenvoudig kon ik lekker vooraan gaan staan waardoor ik de drukte bij de daadwerkelijke start voor kon zijn.Terwijl de dame met microfoon maar bleef tetteren zette ik aangename muziek op m'n Beats By Dre. Ergens in de verte hoorde ik de tetterdame nog wel, maar mijn muziek overstemde haar grotendeels. Aangenaam. Nu rustig de tijd afwachten en dan starten.



Na het startschot liepen vier dames van een promotieteam voorop, maar doorlopen deden ze niet. Al vrij vlot schoot ik rechts langs dit groepje en koos het hazenpad. Ik wilde absoluut niet in een mensenmassa terecht komen en daarom stapte ik stevig door. De kilometers vlogen onder mijn voeten door en voor ik het wist had ik de bebouwde kom van Leiden achter me gelaten. 



Eenmaal in Zoeterwoude was ik het vijf kilometerpunt al gepasseerd. Ik volgde de pijlen. Ze waren niet te missen. Vlak voor een brug hing een pijl die mij naar links stuurde. Iets verder, aan de overkant van de kruising naast de brug hing ook een pijl die dezelfde kant op wees. Ik draaide naar links en liep langs de sportvelden van van SJZ en zag een stukje verder enkele mensen van de organisatie een waterpunt klaarmaken. In het voorbijlopen vroeg ik waar 'Café de Meester' was, want daar moest ik stempelen. Het bleek dat deze stempelpost bij de brug was, maar dat ik daar dus niet naar links had moeten lopen, maar juist rechtdoor. Een grote misser van pijlploeg. Veel wandelaars liepen hierdoor verkeerd, net als ik. Zelf besloot ik om om te draaien en alsnog de benodigde stempel op te halen. Daar waar ik tot aan dat punt eenzaam vooraan had gelopen, daar kwam ik nu vele wandelaars tegen.

Na het stempelen liep ik weer stevig door over de Nieuweweg die ik tot het eind moest volgen. Bij de splitsing aan het einde stond een kleine verzorgingspost. Ik pakte er een salmiaklolly mee en dronk een bekertje water. Daarna ging ik linksaf de Weipoortseweg op. Daar stonden een grote tractor en een vrachtauto elkaar flink in de weg. Op de nieuweweg was ik alweer vele wandelaars gepasseerd en had nu nog vier mensen voor me lopen. Een dame voor me had het niet helemaal begrepen. Sommige stukken begon ze even te rennen. God mag weten waarom, maar bij een wandelwedstrijd is rennen natuurlijk niet toegestaan.


Via enkele lange wegen naderde ik de provinciale weg N11 die de A12 met de A4 verbindt. Een tunneltje bood uitkomst. In Zoeterwoude-Rijndijk was de tweede stempelpost voor de deur van de sportwinkel wiens naam aan de wandeltocht was verbonden. Inmiddels liep ik weer vooraan, maar na 250 meter was daar een fysieke barrière: water. De Oude Rijn moest worden overgestoken met een klein voetveer. 



De schipper wachtte heel even en hierdoor staken we met vijf personen aan boord het water over. Daarna zette ik de pas er weer flink in. Ik bleef langs het water lopen en zag veel mensen op pleziervaartuigen passeren. Aan het eind van dit enorm lange rechte pad lag Koudekerk aan den Rijn. Hier was de derde stempelpost gesitueerd bij Café de Hoek. Ik liep het terras op waar de bediening niet had verwacht dat de eerste wandelaars er nu al zouden zijn. De organisatie had gemeld dat ze niet eerder dan 14:30 uur daar zouden arriveren. Snel werd het stempeltje gehaald en kreeg ik mijn stempel op de stempelkaart. Runkeeper had ik inmiddels gepauzeerd want het was tijd geworden voor een pauze.



Ik dronk een koud flesje cola en raakte aan de praat met een wandelaar uit Nieuw-Vennep. Ook andere wandelaars arriveerden en vertrokken weer. Uit ervaring weet ik dat niet elke wandelaar op hetzelfde punt pauzeert, dus veel van deze mensen zou ik op een later moment wel weer voorbij gaan. Na een sanitaire stop en het vullen van mijn waterflesje met koud water, was het tijd om weer verder te gaan. Mijn moordende tempo van de eerste 15 kilometer liet ik los want de hitte maakte het er niet gemakkelijker op. 



Op m'n gemak vervolgde ik de route over de Mattenkade en de Groenwegh. Ik passeerde de N446 en liep Hoogmade binnen. Bekend van de verkeersinformatie.Na Hoogmade volgden drie oersaaie en bloedhete kilometers die voornamelijk langs de snelweg A4 gingen. Inmiddels was ik gearriveerd in Roelofarendsveen en terwijl ik door een industriegebied liep viel mijn oog op een verkooppunt van ijsjes bij een tuincentrum. Mooi moment op weer even een rust in te gelasten. Ik kocht een ijsje en vulde opnieuw mijn waterflesje. Buiten liep de temperatuur tegen de 30 graden en het was belangrijk om veel te drinken.




Na deze pauze liep ik verder maar stopte vierhonderd meter verder voor een volgende verzorgingspost. Een bouillon ging er goed in. Lekker zout. Belangrijk. Ik liet mijn hoofd natspuiten met een tuinslang en zetten mijn petje weer op. Inmiddels was Jan hier ook gearriveerd. Hij had nog niet gepauzeerd en pakte hier zijn eerste rust van de dag. Terwijl hij zijn bouillon dronk maakte ik me weer uit de voeten. Ik had toen circa 26 kilometer gelopen en de finish was nog ver weg. Sowieso vond ik het lang duren voordat ik in de 30 terecht kwam. Dat is toch een mentaal momentje, want eenmaal in de 30 lijkt het niet zo ver meer.



Op de Poeldijk, aan de overkant van de A4, gezien vanaf Roelofarendsveen, liep ik in op een groepje van 7 wandelaars. Ik besloot om me bij deze groep aan te sluiten en zo naar de finish te lopen, al was dat nog 12 kilometer verderop. Met deze groep liep ik naar de volgende rust in Rijpwetering. Hier duurde het vervolgens vrij lang voordat er weer verder werd gelopen. Eenmaal onderweg merkte ik dat het tempo steeds trager werd en daar had ik niet zoveel trek in.Ter hoogte van Oud Ade verliet ik de groep en liep verder op mijn eigen tempo. Dat voelde een stuk beter. Al snel liep ik weer in op wandelaars die ons in Rijpwetering voorbij waren gegaan. Ik liep langs het water in Leiderdorp en toen kwam ik aan in Leiden. Via de Rijndijk en de Maresingel slingerde ik in feite om het centrum heen. Via de Morspoort liep ik het oude centrum binnen. Hier ontving ik ook de laatste stempel op de stempelkaart en kon ik doorlopen naar de finish. 



Na 7 uur, 33 minuten en 26 seconden liep ik onder het finishdoek door. Direct ontving ik mijn prachtige medaille en kreeg ik te horen dat ik als zesde was gefinisht op de 42 kilometer wandeltocht. Wow, dat had ik absoluut niet verwacht. Sterker nog ... als ik eerder had geweten zover van voren te lopen, dan had ik me nooit bij het peloton aangesloten, maar was ik in mijn eigen tempo doorgelopen. Een top-3 had er dan wellicht ingezeten.



[update] Dame bij de finish kan niet tellen. Ik ben 9e geworden en de vijfde bij de heren.


Opvallend was dat ik mijn stempelkaart niet eens hoefde te laten zien ter controle. Tsja, als dat toch niet gecontroleerd wordt, waarom dan in vredesnaam zo'n stempelkaart meegeven?




Nadat ik mijn medaille had ontvangen zocht ik de koelte van het kerkgebouw op. Eerst een sanitaire stop en daarna haalde ik mijn bestelde wandelshirt van deze marathon op. Vervolgens zocht ik een rustig plekje op en ben lekker languit op de grond gaan liggen. Even afkoelen; familie contacten via app of telefoon en op adem komen. De tocht was, juist door de warmte, erg zwaar geweest. Ik vond 'm zelfs zwaarder dan de Kennedymars van 17 dagen eerder.


Mijn medaille liet ik nog graveren. Hiervoor werd maar liefst 8 euro in rekening gebracht. Een klusje, van enkele seconden. Het was duidelijk dat deze marathon een erg commercieel uitgangspunt had. Jammer. € 20,- inschrijfgeld was bij nader inzien veel en veel te veel voor datgene men achteraf had aangeboden. Een gratis mediapakket werd aangekondigd. Automatisch zou mijn startkaart (met chip) op verschillende plekken worden gescand. Op mijn tijdlijn op Twitter én per SMS zouden de thuisblijvers mij kunnen volgen.
Op Twitter verscheen echter niets en van SMS-jes was ook geen sprake. Slechts bij het passeren van de finish ontving het thuisfront een berichtje.


Voor een volgende editie wil ik de organisatie als tip meegeven dat ze de stempelkaart achterwege gaan laten en onderweg een aantal passages maken waar de wandelaars automatisch worden gescand omdat ze een startkaart met chip bij zich dragen. Het scheelt veel gedoe. Zeker omdat wandelaars na een fikse afstand toch vermoeid beginnen te raken en daardoor de soms slecht aangegeven stempelposten dreigden te missen. Dit was overigens ook dit jaar al mogelijk geweest. De startkaart met chip moest immers zichtbaar gedragen worden. Het organiseren van een hardloopwedstrijd is toch echt iets anders dan het organiseren van een wandeltocht.


Of ik er volgend jaar weer bij zal zijn in Leiden? Ik denk 't niet. Het idee was prachtig, de medaille daadwerkelijk erg fraai, maar de route was niet aansprekend en de verzorging was ondermaats; zeker voor het hoge inschrijfgeld. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten