zaterdag 30 juni 2018

8e Exodus Wandeltocht

Datum: 30-06-2018
Tocht: 9e Exodus Wandeltocht
Plaats: Huissen
Organisatie: Stichting Exodus Wandelevenement
Afstand: 25 km

Inschrijfgeld: € 5,00
Deelname: 2e keer
Birdview Video: Klik hier



Mijn vorige verslag eindigde ik met een mededeling dat het wel weer een hele tijd zou gaan duren alvorens ik weer een wandeltocht zou kunnen gaan lopen. De reden was een blessure aan mijn scheenbeen; opgelopen bij de Kennedymars in Hengelo. De huisarts had rust voorgeschreven voor onbepaalde tijd. Desondanks had ik een weekje later toch nog deelgenomen aan de Nacht van de vluchteling in Amsterdam. Het was een pijnlijke ervaring en dat terwijl een wandelingetje van tien kilometer normaal iets is waar ik amper nog voor op pad ga.

Een dag later, de pijn was nog steeds hevig, werd ik via een wandelgroep op Facebook gewezen op shinsplintstop.nl. Men had bij deze praktijk voor fysiotherapie erg goede ervaringen in het snel verhelpen van scheenbeenpijn. Ik maakte direct een afspraak en kon een paar dagen later al terecht op een locatie in Utrecht. Fysio Tom wist precies wat er aan de hand was en na een korte intake en een klein onderzoekje ging hij aan het werk. De afsluitende drie handelingen waren het pijnlijkste dat ik op fysiek vlak in de laatste tig jaar heb meegemaakt. Na afloop zei hij: 'Ga morgen maar een stukje lopen, kilometer of 5'. 



Dat deed ik ... paar dagen later wat langer, nog wat langer, recent 20 kilometer. Allemaal pijnloos. Een tweede afspraak volgde en hierin stond houding centraal en aan het eind sloot Tom weer af met dezelfde drie handelingen als de vorige keer. Nu was het echter pijnloos. Ik wist niet wat ik meemaakte.

Daarom besloot ik om dit weekend lekker te gaan wandelen. Zo'n 25 tot 30 kilometer was een prima afstand en na enig vergelijken van drie wandeltochten besloot ik om af te reizen naar het Gelderse Huissen om daar voor de tweede keer aan de start te verschijnen van de Exodus Wandeltocht. Ik was ruim voor 7 uur al aanwezig en schreef me ter plekke in; betaalde € 5,00 en was voor 7 uur al vertrokken. Door de warmte was de start een half uur vervroegd. Oorspronkelijk zouden de lopers van de 25 kilometer pas om 07:30 uur mogen vertrekken.




De eerste vijf kilometer waren identiek aan de route die ik vorig jaar liep. Bij rustpunt 'De Korenmaat' kocht ik al lekker vroeg van een lekker bolletje stroopwafelijs. Onderweg richting het Gelredome smikkelde ik van deze vroege versnapering. Een oudere wandelaar keek mij vol ongeloof aan vanwege het vroege tijdstip waarop ik een ijsje at.



Wandelend over de Huissensedijk gleden de kilometers onder m'n voeten door. Ik was mij ervan bewust dat ik qua wandeltempo een aanpassing moest doen ten opzichte mijn eerdere wandelingen. Toen lag het gemiddelde meestal rond de 6,5 km/u gemiddeld. Vandaag kwam ik uit op 5,7 km/u. 

Op één of andere manier was het eenvoudig om dat tempo vol te houden zonder er bij na te hoeven denken en zonder me bewust in te moeten houden. Het voelde goed en ik had me er allang bij neergelegd dat ik met dit tempo niet meer in de voorhoede zou lopen, maar meer in het peloton zou zitten. Ja, en dat was ook precies wat er vandaag gebeurde. Ik had voortdurend mensen in de buurt. Enkele meters voor me, enkele meters achter me; maar geen moment had ik het gevoel dat ik hierdoor niet in mijn eigen tempo kon wandelen.



Na circa 10 kilometer hield ik mijn eerste pauze op een bankje aan de rand van de Arnhemse wijk Elderveld-Noord. Het voelde even onwennig om al na 10 kilometer te pauzeren, maar ik wilde absoluut voorkomen dat mijn scheenbeen weer geïrriteerd zou raken. Even een pas op de plaats om na zo'n acht minuten weer verder te gaan.

Een lus door de nieuwbouwwijk Schuytgraaf-Noord volgde om daarna de terugweg te aanvaarden via de Drielsedijk en daarna door het natuurgebied Meinerswijk met een mooie entree via een brug met daarop de resten van een smalspoor waarop zo'n 70 jaar geleden diesellocomotiefjes reden om klei naar de fabrieken te vervoeren. 



Onder deze brug had een grote kudde Koninkspaarden de schaduw opgezocht. Een stuk verderop zochten Galloway runderen verkoeling in het water en onder de schaduw van de bomen. Het was inmiddels al tien voor tien en ik was al bijna drie uur onderweg.



Ik volgde de route en kwam na 17,77 kilometer bij het volgde rustpunt aan. Hier nam ik weer een welverdiende pauze. De temperatuur was inmiddels al behoorlijk opgelopen en even in de schaduw zitten alvorens ik aan de laatste 7 kilometer zou beginnen was geen slecht idee.



Ik liet de Golfboer achter me en liep onder de Nelson Madelabrug door. De route was vanaf dat moment van alle afwisseling ontdaan. Gewoon alleen maar rechtdoor. Kilometers lang. Eerst langs de Stadsblokkenwerf waar enkele schepen op het droge lagen en vervolgens onder de bekende John Frostbrug door.



Wat restte was een lang pad naar de volgende brug: de Andrej Sacharov Brug. Hier liep ik met een slinger onderdoor om vervolgens weer het lange pad te volgen richting de finish in Huissen.




Om ongeveer 11:40 uur zat de wandeling er weer op en had ik pijnvrij 25 kilometer gewandeld. Het gaf me een tevreden gevoel. Ik nam een speldje in ontvangst om op het medaillelint van vorig jaar te bevestigen en daarna zocht ik een zitplaats op om horloge en telefoon te synchroniseren. Hiermee was alles voltooid en kon ik een fijne wandeling definitief in mijn wandelboekje noteren.



zaterdag 16 juni 2018

9e Nacht van de Vluchteling

Datum: 16-06-2018
Tocht: 9e Nacht van de Vluchteling
Plaats: Amsterdam
Organisatie: Stichting Vluchteling
Afstand: 10 km

Inschrijfgeld: € 0,00
Deelname: 2e keer

In juni 2017 liep ik mijn allereerste tocht van 40 km en dat was tijdens de Nacht van de Vluchteling. Enkele weken voor dat moment liep ik een wandelblessure op door verkeerd schoeisel. Blaren. Door een goede verzorging en door de aanschaf van goede wandelschoenen wist ik de race tegen de klok te winnen en kon ik fit aan de start van deze nacht verschijnen. Hoe ik dat verder heb beleefd, dat lees je hier KLIK.

Voor 2018 heb ik enige tijd getwijfeld of ik me weer zou inschrijven, want ik had gezien dat er in hetzelfde weekend ook andere leuke wandeltochten plaats zouden vinden. Toch trok de tocht door de nacht mij meer dan andere wandelingen en schreef ik me in om in en rond Utrecht deel te gaan nemen aan de 9e Nacht van de vluchteling. Utrecht ? Ja, de organisatie had een vierde route aan de reeds bestaande routes toegevoegd en ... na Amsterdam in 2017 wilde ik nu eens in een andere stad starten. Utrecht dus !

Op 12 februari schreef ik me in en sponsorde ik mijzelf met € 10.-. Familie en bekenden zou ik in de laatste week voor de tocht gaan vragen om een bijdrage. Vorig jaar haalde ik € 50.- op. Dit jaar werd dat fors meer. Ik had als verjaardagscadeau van de kinderen en ouders uit m'n klas een cheque t.w.v. € 85.- gekregen. Geweldig ! Later werd het bedrag zelfs bijgesteld tot € 90.- Het maakte de stimulans om er in Utrecht iets moois van te gaan maken alleen maar groter. 



Stilletjes wilde ik gaan proberen om als eerste over de finish te komen; wetende dat ik een hoog tempo ook erg lang kan volhouden. Het liep echter 100% anders.


Een week voor de Nacht van de Vluchteling liep ik tijdens de Kennedymars Hengelo een zeer vervelende blessure op: een shin splint. Scheenbeenpijn door overbelasting. Ik was in Hengelo veel te snel gestart en moest dat na 30 kilometer bekopen met pijn, veel pijn. Desondanks voltooide ik de kennedymars wel, maar zat vervolgens wel met deze blessure opgescheept. 

Na twee dagen nam ik contact op met de Stichting Vluchteling en heb ik mijn deelname aan laten passen naar een tochtje van 10 kilometer in Amsterdam. Mijn oudste zoon zou meegaan om zijn vader te behoeden voor een te hoog wandeltempo.

Dat luchtte op. Geen 40 kilometer voor de boeg maar een afstand die veel overzichtelijker was. In de dagen die volgenden verzorgde ik mijn scheenbeen goed. Veel koelen, rustig aan doen, etcetera. Op vrijdag was ik vrijwel pijnloos en had ik goede hoop om zaterdagavond zonder enig probleem van start te kunnen gaan.

En toen werd het zaterdag. Met de bus reisden we vanuit Veenendaal-West naar Station Veenendaal-De Klomp om daar de intercity naar Amsterdam te nemen. In Amsterdam waren we precies op tijd om lijn 21 richting Geuzenveld te pakken. Deze zette ons in de buurt van de Westergasfabriek af. De laatste paar honderd meter overbrugden we lopend.



Aangekomen bij de start zagen we Joris Linssen al druk bezig met het maken van televisieopnames. De terrasjes zaten vol en muziek vulde het plein. We gingen naar binnen en lieten onze startkaart scannen. We ontvingen een startnummer en een veiligheidshesje waarna we de tijd namen om even rond te kijken en een veel te duur ijsje te kopen waar qua smaak wel het één en ander op was aan te merken. 



IJsje op, dan weer even naar binnen en daar zagen we het laatste stukje van een goochelshow waarbij Johnny de Mol en Waldemar Torenstra als assistenten fungeerden. Na afloop uitte Waldemar nog zijn verbazing tegenover ons over de act waaraan hij zojuist had meegewerkt. Niet veel later ontmoette ik Karin K. met wie ik via Twitter al regelmatig contact had over allerlei wandelervaringen. Leuk om weer iemand 'live' te ontmoeten; want in Leiden was dit ook het geval geweest met Jan uit Joure.

Binnen was het warm, buiten aangenaam. We besloten de tijd te doden door gewoon een rondje te lopen en de tijd af te tellen. Na de entree van een kleine drumband en een korte speech van Tineke Ceelen, directeur van de Stichting Vluchteling, werd het startsein gegeven. 



We konden van start en ik zette mijn nieuwe GPS-horloge aan het werk. In mijn verslag over de Kennedymars Hengelo is te lezen waarom ik Runkeeper bij het huisvuil heb gezet.



De route tot aan het IJ was voor 95% identiek aan de route die ik vorig jaar liep, enkel de plaats waar de veerpont zou aanmeren was anders. Bij het wachten voor een verkeerslicht wilde ik mijn routetracking pauzeren, maar ik hield het knopje iets te lang ingedrukt waardoor de wandeling werd afgesloten. Het was nieuwigheid, even wennen aan de werking van het toestel om mijn linker pols. Snel startte ik een nieuwe activiteit en kon ik de straat veilig oversteken bij het groene voetgangerslicht. 



Op de pont pauzeerde ik de route om 'm aan de overkant van het IJ weer verder te laten gaan. Achteraf kwam ik hierdoor niet aan het aantal kilometers dat door de organisatie was opgegeven. Ondanks dat er op de pont niet gelopen werd, werd de afstand die over het water was afgelegd wel in de totale afstand meegenomen.


Eenmaal aan de overzijde ging de route over vertrouwd terrein; identiek aan de eerste kilometers van de 40 kilometer van vorig jaar. In de verte zagen we drie deelnemers rennen. Tsja .. waarom ? Geen idee, maar typisch vonden we het wel.
We liepen langs het water en passeerden het filmmuseum EYE om niet veel later langs het 5 kilometerpunt te komen. Hier was een mogelijkheid tot een sanitaire stop, maar wij besloten lekker door te lopen. We kregen ieder een rolletje snoep en vervolgden onze weg. Mijn scheenbeen werd ondertussen wel steeds gevoeliger, maar we hielden het tempo laag.



Wat volgde was een zeer lang stuk langs het Noordhollandsch Kanaal. Pas ter hoogte van het Noorderpark (waar een festival gaande was) kwam er verandering in de route. We bogen af en staken via de Noorderparkbrug het kanaal over waardoor we richting een ijssalon liepen. 




Opnieuw volgde een lange weg tot aan het IJ. We waren iets te ver gelopen op hoek bij de ijssalon waardoor we via een begroeide helling moesten afdalen naar een fietspad. Dit volgden we tot het IJ. Hier moesten we even wachten op de veerpont die ons naar de overkant zou brengen.



Het uitzicht op het grote centraal station van Amsterdam was prachtig. Ik liet deze keer de tracking gewoon aanstaan. Eenmaal aan de overkant liepen we richting de cruiseschepen. De route was vanaf hier identiek aan de laatste kilometers van vorig jaar. Ik kon ze bijna uittekenen. Veel punten kwam mij bekend voor. Enkel de laatste meters weken enigszins af omdat de start- en finishlocatie niet in het ketelhuis was maar in Zuiveringshal West.



Aangekomen bij de finish ontvingen we onze verdiende medaille en lieten we ons fotograferen voor het finishbord. Daarna zocht ik de EHBO op om een coolpack te regelen zodat ik mijn been kon koelen. Het was behoorlijk pijnlijk geworden en ik was blij dat de wandeling weer voorbij was. Na een kwartiertje koelen vertrokken we naar de bushalte waar we precies op tijd waren om de bus naar CS te kunnen nemen. Hier genoten we van een lekker broodje en aanvaardden we de thuisreis. Dat was de Nacht van de Vluchteling 2018.



Fijn dat we, ondanks mijn blessure, toch deel hebben kunnen nemen, maar voor 2019 staat een revanche op het programma. 40 kilometer en geen centimeter minder. Waar ? Geen idee. Zou zomaar Amsterdam kunnen worden, al vind ik die passages van het IJ met een veerpont een hinderlijke onderbreking. Utrecht ? Zou ook een optie kunnen zijn, want dit jaar was dat immers het oorspronkelijke plan. Over de route zag ik op Twitter toch wat opmerkingen voorbij komen. Nijmegen of Rotterdam  ? Why not ! Wellicht in gezelschap, wellicht in m'n eentje, want dat vind ik ook prima. Hou mijn blog maar in de gaten, dan weet je het snel genoeg.




Voor nu rest enkel nog veel rust en een goede blessurebehandeling. Mijn wandelagenda voor 2018 heb ik volledig vrij gemaakt om mijn herstel alle tijd te geven zonder enig opgejaagd gevoel te ondervinden door tijdsdruk door welke wandeltocht dan ook.
Het zal dus wel even duren alvorens er een nieuw verslag hier zal verschijnen.


Fijne zomervakantie toegewenst !



zaterdag 9 juni 2018

5e Kennedymars Hengelo

Datum: 09-06-2018
Tocht: 5e Kennedymars Hengelo
Plaats: Hengelo
Organisatie: Kennedymars Hengelo
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 21,00 (inclusief verzorging en medaille)
Deelname: 1e keer



Soms lopen dingen anders dan dat je je vooraf had voorgenomen en dat gold ook voor mijn deelname aan de 5e Kennedymars van Hengelo. Reeds lang geleden schreef ik me in voor deze tocht van 80 kilometer, maar net zo makkelijk deed ik de inschrijving weer van de hand. Wilde ik wel tochten lopen van deze omvang? Was 40 kilometer niet meer dan genoeg? Vragen die door mijn hoofd spookten, maar waar ik een antwoord op schuldig bleef omdat 'de 80' toch in mijn hoofd aanwezig bleef.

Echter op zaterdag 2 juni schreef ik me toch maar weer in om een week later in  Hengelo aan de start te kunnen verschijnen. Dat ik daardoor drie weekenden op rij een wandeltocht had gepland, was even aan mijn aandacht ontsnapt. Vol enthousiasme bereidde ik me voor op de dag die zou komen. Al een paar dagen van tevoren pakte ik mijn tas in en schreef ik op wat ik pas op de dag zelf zou moeten pakken.

Op vrijdagavond 8 juni bracht mijn gezin me naar het station. Ik reisde vanaf station Veenendaal-De Klomp omdat dit een half uur minder reistijd zou betekenen dan een vertrek vanaf Veenendaal-West met een overstap op Utrecht CS. Nu reisde ik via het oosten van het land naar Hengelo.



Op station Arnhem CS wachtte de trein naar Zwolle. Ik stapte uit in Zutphen en ging daar weer op zoek naar de volgende trein. Een trein van Blauwnet, dus zocht ik een blauwe trein. Verwarrend dat het ding dat rood is. 



Mooi op tijd kwam ik aan in Hengelo. Het hotel voor de komende nacht zag ik vanuit de trein al, dus de wandeling hier naartoe was geen probleem. Na de incheck en het betalen van de kosten zocht ik mijn kamer op.  Het was een ruime kamer met een kingsize bed en een badkamer voorzien van alle gemakken. Jammer dat ik hier maar een paar uurtjes zou verblijven, want qua comfort was het uitstekend.



Toen ik rond 20:45 in het hotel mijn startkaart voor de Kennedymars had ontvangen van organisator Peter Levink, ging ik terug naar het station om daar een lekker broodje Döner Kebab te kopen en dit vervolgens in de hotelkamer op te eten. Het smaakte prima.

Rond 21.40 uur deed ik de verlichting uit en mijn ogen dicht. De telefoon zou me wekken om 03:00 uur. Voor de zekerheid had ik ook alarmmeldingen ingesteld voor de minuten na 3 uur; maar uiteindelijk was ik door alle adrenaline gewoon om 02:00 uur klaarwakker.
Na een lekkere lange douche om al het slaap weg te wassen, begon ik met het klaarleggen van de spullen die ik onderweg nodig zou hebben. Het begint een routineklusje te worden. Het enige dat nog ontbrak was een lunchpakketje, maar dat zou ik bij het ontbijt wel in orde maken.


Het ontbijt was zeer royaal. Ik at twee verse croissantjes, een schaaltje met een kwarkachtige substantie en dronk een beker chocolademelk. Als klap op de vuurpijl knutselde ik nog twee bruine bolletjes met chocopasta voor onderweg. Ik verpakte ze in een paar stukjes aluminiumfolie die ik van thuis had meegenomen. Daarna ging ik terug naar mijn kamer en pakte mijn tas netjes in. De broodjes kregen een plekje in het heuptasje. Nog eventjes tanden poetsen en toen werd het de hoogste tijd om naar beneden te gaan. Klaar voor vertrek. Buiten stond al een taxibusje te wachten. Ik zocht een plekje en nam mijn tas op schoot.



Om precies 04:15 uur reden we de straat uit richting de startlocatie om daar vervolgens ruim op tijd voor de start te arriveren. De entree van het sportpark was precies zoals ik me had voorgesteld. Een grote banner nodigde uit om te fotograferen. Ik was niet de enige ...



In de kantine van de voetbalvereniging ATC'65 was het al lekker druk. Ik maakte mijn uitrusting klaar voor de lange wandeltocht en leverde vervolgens mijn tas in om te laten vervoeren naar de grote rust op 40,5 kilometer. Binnen werden enkele wandelaars gehuldigd, maar ik verkoos de frisse buitenlucht. Hier sprak ik nog kort met Hilde, een Belgische loper die ik in Odoorn ook had gesproken. Toen de huldigingen achter de rug waren en de klok naar de vertrektijd tikte, kwamen alle wandelaars samen om zich op te maken voor het vertrek.



Om precies vijf uur in de morgen zette de groep van 300 wandelaars zich in beweging onder aanvoering van organisator Peter Levink. Hij liep enkele honderden meters voorop. Toen hij opzij stapte ging het direct los. Een flink aantal lopers schakelde over naar een hogere versnelling en verdwenen al vrij snel in de verte. 

Ondertussen deed ik mijn ding. Liep erg soepel in goed tempo. Langzaam maar zeker liep ik steeds verder naar voren; haalde veel wandelaars in en kwam op een bepaald moment in een niemandsland terecht. Achter me was een gat van enkele honderden meters ontstaan en voor me was een gat van 250 tot 300 meter met een loopster die er ook een stevig tempo op na hield. Ik vind het prettig om iemand in zicht te hebben, dan kan ik me op zo iemand richten en daar dan weer naartoe lopen.

Bij de eerste rust werd ik door Peter op de foto gezet, maar ik maakte geen gebruik van de geboden voorzieningen bij de molen van Saasveld op 10,6 kilometer. De kilometers vlogen onder mijn voeten door en het kostte mij geen enkele moeite om het hoge tempo vol te houden,al voelde ik wel soms een klein steekje in mijn rechter onderbeen. Ik sloeg er geen acht op en liep gewoon door.

En zo gebeurde het dat ik ver na de tweede post (ik dronk er een bekertje limonade) een aantal wandelaars in de verte zag lopen. Ik voerde het tempo op en langzaam maar zeker kwam ik naderbij. Na circa 25 kilometer had ik het groepje bijgehaald en liep ik verder naar de derde rust in het goede gezelschap van Mitchel, Gerrit, Cynthia en Jan Willem.De steken in mijn rechter been waren inmiddels verandert in een pijnlijk gevoel dat ik niet meer kon negeren. Een kwartiertje na het gezamenlijke vertrek bij de derde rust (in Rossum) liet ik Mitchel, Gerrit, Cynthia en Jan Willem gaan en verlaagde ik mijn wandeltempo drastisch. De pijn in mijn been was bij vlagen niet te houden. Ik zakte terug naar 5,4 kilometer per uur. Zo hobbelde en strompelde ik naar de grote rust op 40,250 kilometer.



Onderweg waren mijn gedachten bezig met het staken van deze tocht. Eenmaal aangekomen bij het rustpunt won ik advies in bij oa Peter Levink en enkele andere wandelaars. Ik kreeg vier paracetamol; at een overheerlijk broodje hamburger en een lekkere warme pannenkoek en nam toen de tijd om de pijnlijke plek flink te koelen met koud stromend water. Het verdoofde uitstekend, maar ik wist ook dat de verdoving wel uitgewerkt zou zijn alvorens ik bij de caférust bij restaurant  Sprakel in Lonneker zou arriveren.




Hier hield ik weer een pauze en regelde de EHBO ter plaatse een coolpack. Dit bood weer verlichting en bovendien ook de nodige mentale rust. Ik was immers nog maar 31 kilometer van de finish verwijderd. Terwijl ik het coolpack zijn werk liet doen constateerde ik dat de Runkeeper-app het weer eens had laten afweten. Het onding had besloten om te gaan pauzeren terwijl dat geheel niet aan de orde was. Ik had hierdoor 1,25 kilometer 'gemist'.

Na de pauze in Lonneker liep ik rustig verder in de wetenschap dat de eerst volgende rustpost 16 kilometer verderop zou zijn. In het tempo waarop ik me over de route begaf zou dat al snel 2,5 uur wandelen betekenen. Ik kon mijn borst dus nat maken.
Vol goede moed maar toch ook enigszins behoudend ging ik weer onderweg. Ik vond een fijn tempo en daardoor was de pijn in mijn been te overzien. Verdwijnen deed het echter nooit.




Aangekomen bij een waterpost op bijna 57 kilometer zag ik dat Runkeeper er een rommeltje van had gemaakt. Dit frustreerde me dusdanig dat ik de resterende 23 kilometer heb gewandeld met slechts één pauze tussendoor; gelegen op 65 kilometer in de koeienstal van de familie Reuver. Hier pakte ik echt even rust en ben vervolgens direct doorgelopen naar de finish.


De finish bereikte ik om 18:43 uur. Hiermee verbeterde ik mijn eigen persoonlijk record met 9 minuten. Een mooie prestatie, maar ik had 'm graag ingeruild voor een pijnvrij onderbeen.
Desondanks ... mijn derde Kennedymars binnen 9 maanden voltooid; geen vermoeidheid, geen blaren, geen spierpijn. Tsja ... dat scheenbeen ... dat helaas wel.
Nadat ik me een beetje had opgefrist nam ik een prachtige medaille in ontvangst en korte tijd later werd ik al naar het station van Hengelo gebracht. Een andere passagier (Cobi uit Veendam) zou later nog bij het hotel worden afgezet. Ik was mooi op tijd om de trein te kunnen halen en zonder enig probleem haalde ik al mijn aansluitingen om vervolgens rond kwart voor tien in de avond weer thuis te komen.




Volgende week staat de Nacht van de Vluchteling op het programma. Voor zaterdag 23 juni stond de wandelmarathon van Sneek in mijn agenda. Ondanks dat ik daarvoor al inschrijfgeld heb betaald, laat ik de tocht in Sneek aan mij voorbij gaan. De Nacht van de Vluchteling zal ik gaan aanpassen: de tocht van 40 kilometer in Utrecht ga ik omzetten naar een tocht van 10 kilometer in Amsterdam. Safety First !

... en daarna even een pauze in de wandeltochten zodat mijn opgelopen blessure rustig en volledig kan genezen. Bovendien kan ik dan mooi mijn splinternieuwe Suunte Ambit3 Peak sporthorloge gaan uitproberen zodat ik afscheid kan gaan nemen van het falende Runkeeper.





UPDATE 1 & 2
De beenblessure bleek een shinsplint te zijn. Dankzij voortvarende hulp van Tom van praktijk ShinSplintStop uit Utrecht kon ik al vrij vlot na de eerste behandeling alweer de nodige kilometers gaan wandelen.

Op woensdag 25 juli 2018 heeft Peter Levink bekend gemaakt dat hij stopt met het organiseren van kennedymarsen in Hengelo. De tocht die ik heb gelopen is dus de laatste kennedymars geweest die onder zijn bezielende leiding werd gehouden.