zaterdag 9 juni 2018

5e Kennedymars Hengelo

Datum: 09-06-2018
Tocht: 5e Kennedymars Hengelo
Plaats: Hengelo
Organisatie: Kennedymars Hengelo
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 21,00 (inclusief verzorging en medaille)
Deelname: 1e keer
Route: Klik hier

Soms lopen dingen anders dan dat je je vooraf had voorgenomen en dat gold ook voor mijn deelname aan de 5e Kennedymars van Hengelo. Reeds lang geleden schreef ik me in voor deze tocht van 80 kilometer, maar net zo makkelijk deed ik de inschrijving weer van de hand. Wilde ik wel tochten lopen van deze omvang? Was 40 kilometer niet meer dan genoeg? Vragen die door mijn hoofd spookten, maar waar ik een antwoord op schuldig bleef omdat 'de 80' toch in mijn hoofd aanwezig bleef.

Echter op zaterdag 2 juni schreef ik me toch maar weer in om een week later in  Hengelo aan de start te kunnen verschijnen. Dat ik daardoor drie weekenden op rij een wandeltocht had gepland, was even aan mijn aandacht ontsnapt. Vol enthousiasme bereidde ik me voor op de dag die zou komen. Al een paar dagen van tevoren pakte ik mijn tas in en schreef ik op wat ik pas op de dag zelf zou moeten pakken.

Op vrijdagavond 8 juni bracht mijn gezin me naar het station. Ik reisde vanaf station Veenendaal-De Klomp omdat dit een half uur minder reistijd zou betekenen dan een vertrek vanaf Veenendaal-West met een overstap op Utrecht CS. Nu reisde ik via het oosten van het land naar Hengelo.



Op station Arnhem CS wachtte de trein naar Zwolle. Ik stapte uit in Zutphen en ging daar weer op zoek naar de volgende trein. Een trein van Blauwnet, dus zocht ik een blauwe trein. Verwarrend dat het ding dat rood is. 



Mooi op tijd kwam ik aan in Hengelo. Het hotel voor de komende nacht zag ik vanuit de trein al, dus de wandeling hier naartoe was geen probleem. Na de incheck en het betalen van de kosten zocht ik mijn kamer op.  Het was een ruime kamer met een kingsize bed en een badkamer voorzien van alle gemakken. Jammer dat ik hier maar een paar uurtjes zou verblijven, want qua comfort was het uitstekend.



Toen ik rond 20:45 in het hotel mijn startkaart voor de Kennedymars had ontvangen van organisator Peter Levink, ging ik terug naar het station om daar een lekker broodje Döner Kebab te kopen en dit vervolgens in de hotelkamer op te eten. Het smaakte prima.

Rond 21.40 uur deed ik de verlichting uit en mijn ogen dicht. De telefoon zou me wekken om 03:00 uur. Voor de zekerheid had ik ook alarmmeldingen ingesteld voor de minuten na 3 uur; maar uiteindelijk was ik door alle adrenaline gewoon om 02:00 uur klaarwakker.
Na een lekkere lange douche om al het slaap weg te wassen, begon ik met het klaarleggen van de spullen die ik onderweg nodig zou hebben. Het begint een routineklusje te worden. Het enige dat nog ontbrak was een lunchpakketje, maar dat zou ik bij het ontbijt wel in orde maken.


Het ontbijt was zeer royaal. Ik at twee verse croissantjes, een schaaltje met een kwarkachtige substantie en dronk een beker chocolademelk. Als klap op de vuurpijl knutselde ik nog twee bruine bolletjes met chocopasta voor onderweg. Ik verpakte ze in een paar stukjes aluminiumfolie die ik van thuis had meegenomen. Daarna ging ik terug naar mijn kamer en pakte mijn tas netjes in. De broodjes kregen een plekje in het heuptasje. Nog eventjes tanden poetsen en toen werd het de hoogste tijd om naar beneden te gaan. Klaar voor vertrek. Buiten stond al een taxibusje te wachten. Ik zocht een plekje en nam mijn tas op schoot.



Om precies 04:15 uur reden we de straat uit richting de startlocatie om daar vervolgens ruim op tijd voor de start te arriveren. De entree van het sportpark was precies zoals ik me had voorgesteld. Een grote banner nodigde uit om te fotograferen. Ik was niet de enige ...



In de kantine van de voetbalvereniging ATC'65 was het al lekker druk. Ik maakte mijn uitrusting klaar voor de lange wandeltocht en leverde vervolgens mijn tas in om te laten vervoeren naar de grote rust op 40,5 kilometer. Binnen werden enkele wandelaars gehuldigd, maar ik verkoos de frisse buitenlucht. Hier sprak ik nog kort met Hilde, een Belgische loper die ik in Odoorn ook had gesproken. Toen de huldigingen achter de rug waren en de klok naar de vertrektijd tikte, kwamen alle wandelaars samen om zich op te maken voor het vertrek.



Om precies vijf uur in de morgen zette de groep van 300 wandelaars zich in beweging onder aanvoering van organisator Peter Levink. Hij liep enkele honderden meters voorop. Toen hij opzij stapte ging het direct los. Een flink aantal lopers schakelde over naar een hogere versnelling en verdwenen al vrij snel in de verte. 

Ondertussen deed ik mijn ding. Liep erg soepel in goed tempo. Langzaam maar zeker liep ik steeds verder naar voren; haalde veel wandelaars in en kwam op een bepaald moment in een niemandsland terecht. Achter me was een gat van enkele honderden meters ontstaan en voor me was een gat van 250 tot 300 meter met een loopster die er ook een stevig tempo op na hield. Ik vind het prettig om iemand in zicht te hebben, dan kan ik me op zo iemand richten en daar dan weer naartoe lopen.

Bij de eerste rust werd ik door Peter op de foto gezet, maar ik maakte geen gebruik van de geboden voorzieningen bij de molen van Saasveld op 10,6 kilometer. De kilometers vlogen onder mijn voeten door en het kostte mij geen enkele moeite om het hoge tempo vol te houden,al voelde ik wel soms een klein steekje in mijn rechter onderbeen. Ik sloeg er geen acht op en liep gewoon door.

En zo gebeurde het dat ik ver na de tweede post (ik dronk er een bekertje limonade) een aantal wandelaars in de verte zag lopen. Ik voerde het tempo op en langzaam maar zeker kwam ik naderbij. Na circa 25 kilometer had ik het groepje bijgehaald en liep ik verder naar de derde rust in het goede gezelschap van Mitchel, Gerrit, Cynthia en Jan Willem.De steken in mijn rechter been waren inmiddels verandert in een pijnlijk gevoel dat ik niet meer kon negeren. Een kwartiertje na het gezamenlijke vertrek bij de derde rust (in Rossum) liet in Mitchel, Gerrit, Cynthia en Jan Willem gaan en verlaagde ik mijn wandeltempo drastisch. De pijn in mijn been was bij vlagen niet te houden. Ik zakte terug naar 5,4 kilometer per uur. Zo hobbelde en strompelde ik naar de grote rust op 40,250 kilometer.



Onderweg waren mijn gedachten bezig met het staken van deze tocht. Eenmaal aangekomen bij het rustpunt won ik advies in bij oa Peter Levink en enkele andere wandelaars. Ik kreeg vier paracetamol; at een overheerlijk broodje hamburger en een lekkere warme pannenkoek en nam toen de tijd om de pijnlijke plek flink te koelen met koud stromend water. Het verdoofde uitstekend, maar ik wist ook dat de verdoving wel uitgewerkt zou zijn alvorens ik bij de caférust bij restaurant  Sprakel in Lonneker zou arriveren.




Hier hield ik weer een pauze en regelde de EHBO ter plaatse een coolpack. Dit bood weer verlichting en bovendien ook de nodige mentale rust. Ik was immers nog maar 31 kilometer van de finish verwijderd. Terwijl ik het coolpack zijn werk liet doen constateerde ik dat de Runkeeper-app het weer eens had laten afweten. Het onding had besloten om te gaan pauzeren terwijl dat geheel niet aan de orde was. Ik had hierdoor 1,25 kilometer 'gemist'.

Na de pauze in Lonneker liep ik rustig verder in de wetenschap dat de eerst volgende rustpost 16 kilometer verderop zou zijn. In het tempo waarop ik me over de route begaf zou dat al snel 2,5 uur wandelen betekenen. Ik kon mijn borst dus nat maken.
Vol goede moed maar toch ook enigszins behoudend ging ik weer onderweg. Ik vond een fijn tempo en daardoor was de pijn in mijn been te overzien. Verdwijnen deed het echter nooit.




Aangekomen bij een waterpost op bijna 57 kilometer zag ik dat Runkeeper er een rommeltje van had gemaakt. Dit frustreerde me dusdanig dat ik de resterende 23 kilometer heb gewandeld met slechts één pauze tussendoor; gelegen op 65 kilometer in de koeienstal van de familie Reuver. Hier pakte ik echt even rust en ben vervolgens direct doorgelopen naar de finish.


De finish bereikte ik om 18:43 uur. Hiermee verbeterde ik mijn eigen persoonlijk record met 9 minuten. Een mooie prestatie, maar ik had 'm graag ingeruild voor een pijnvrij onderbeen.
Desondanks ... mijn derde Kennedymars binnen 9 maanden voltooid; geen vermoeidheid, geen blaren, geen spierpijn. Tsja ... dat scheenbeen ... dat helaas wel.
Nadat ik me een beetje had opgefrist nam ik een prachtige medaille in ontvangst en korte tijd later werd ik al naar het station van Hengelo gebracht. Een andere passagier (Cobi uit Veendam) zou later nog bij het hotel worden afgezet. Ik was mooi op tijd om de trein te kunnen halen en zonder enig probleem haalde ik al mijn aansluitingen om vervolgens rond kwart voor tien in de avond weer thuis te komen.




Volgende week staat de Nacht van de Vluchteling op het programma. Voor zaterdag 23 juni stond de wandelmarathon van Sneek in mijn agenda. Ondanks dat ik daarvoor al inschrijfgeld heb betaald, laat ik de tocht in Sneek aan mij voorbij gaan. De Nacht van de Vluchteling zal ik gaan aanpassen: de tocht van 40 kilometer in Utrecht ga ik omzetten naar een tocht van 10 kilometer in Amsterdam. Safety First !

... en daarna even een pauze in de wandeltochten zodat mijn opgelopen blessure rustig en volledig kan genezen. Bovendien kan ik dan mooi mijn splinternieuwe Suunte Ambit3 Peak sporthorloge gaan uitproberen zodat ik afscheid kan gaan nemen van het falende Runkeeper.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten