zaterdag 28 juli 2018

17e Rondje Zandhaas

Datum: 28-07-2018
Tocht: 17e Rondje Zandhaas
Plaats: Santpoort
Organisatie: Harddraverijvereniging Santpoort en Omstreken
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: €3,50
Deelname: 1e keer
Birdview Video: Klik hier

Vandaag stond ik vroeg op want ik had een wandeling van 40 kilometer uitgezocht. De startlocatie was echter niet naast de deur: Santpoort-Zuid. Geen onbekend terrein, of beter gezegd 'regio', want vorig jaar liep ik van dezelfde organisatie al de Nacht van Santpoort. Niet geheel toevallig hoort het 'Rondje Zandhaas' bij de Nacht van Santpoort, want tot vorig jaar was het mogelijk om na de nachttocht van 60 kilometer nog een dagtocht van 40 of 50 kilometer te wandelen om daarmee op 100 of 110 kilometer uit te komen. Een zogenoemde Long Distance Walk als voor 110 kilometer werd gekozen.


Molen 'De Zandhaas'

De nachttocht had ik ook dit jaar weer bijzonder graag willen lopen, maar de organisatie heeft zowel de nachttocht van 60 kilometer als ook de dagtocht van 50 kilometer uit het wandelprogramma gehaald. Het maximaal haalbare was dus 40 kilometer en daarvoor overbrugde ik in alle vroegte de afstand tussen Veenendaal en Santpoort-Zuid.



Rond tien voor half acht arriveerde ik op het terrein bij de Ruïne van Brederode. Parkeren was gratis op een weiland waarop tot voor kort nog gewoon koeien hun dagen door brachten. In de auto pakte ik mijn spullen zorgvuldig in en deed mijn wandelschoenen aan. Met nieuwe veters, want de vorige veters waren in Someren gebroken. Daarna meldde ik me in de aanwezige partytent en schreef me voor € 3.50 in om deel te nemen aan deze wandeltocht. Als klap op de vuurpijl kreeg ik voor dat bedrag ook nog een medaille in het vooruitzicht gesteld als ik de tocht zou voltooien.



Om twee minuten over half acht ging ik van start en liep op mijn nieuwe wandeltempo van het terrein af om daarna via een parkje bij een voormalig ziekenhuis op de Brederodelaan uit te komen. Bij het verlaten van het terrein was me opgevallen dat er geen routepijl was. Ik ging naar rechts en na 150 meter kwam ik meerdere wandelaars tegen die aangaven dat 'we' terug moesten. Waarschijnlijk had ik in het park bij het ziekenhuis een pijltje naar links gemist, want een eindje verder kwamen verschillende wandelaars op een andere plek het parkje uitgelopen. Via het Burgemeester Rijkenspark kwam ik aan de rand van een woonwijk terecht. In gezelschap liepen we achter een andere wandelaar aan, maar deze man maakte er een sport van om elke aanwezige pijl voorbij te lopen. Hierdoor liep ik een stukje te ver, maar kwam er op tijd achter en kon dus tijdig herstellen om zo via een klein parkje en een bosperceeltje bij station Santpoort-Noord uit te komen. Hier waren voldoende routepijlen aanwezig, maar het viel niemand op dat we eigenlijk via een tunneltje onder het spoor door moesten lopen. Massaal negeerden we het tunneltje en staken iets verderop bij de spoorwegovergang het spoor over. Ondertussen natuurlijk geen pijl te zien. Via een omweg kwam ik uiteindelijk terecht bij manege Kennemergaarde waar het eerste rustpunt was gevestigd en ook de eerste controlepost van de dag was gesitueerd.



Nadat ik een aantekening op m'n startkaart had ontvangen ging ik weer verder. Qua afstand was pas 5,5 kilometer afgelegd en dat is nog wat vroeg om al te gaan pauzeren. Vanaf de manege liep ik richting het landgoed Duin en Kruidberg. Hier spotte ik enkele reeën die tot mijn verbazing niet direct op de vlucht sloegen toen ik een foto maakte. 



Daarna volgde een ronde door het natuurgebied en kwam ik aan de rand van IJmuiden terecht waar ik bij zwembad 'De Heerenduinen' de natuur achter me liet en koers zette richting Driehuis. Daar waar de wandelaars voor mij aan de rechterkant van de weg (stoep) bleven lopen, daar stak ik de weg over en kocht limonade en wat lekkers bij de Shell aan de Heerenduinweg.



Nadat ik het flesje limonade had geopend en weer verder liep richting de tweede rustpost, zag ik de lichtmasten van voetbalvereniging Telstar opdoemen. Langs het stadion kwam ik echter niet.



Via enkele straten van Driehuis bereikte ik muziekcentrum Soli via een onderdoorgang van het spoor bij het naburige station Driehuis. Opnieuw werd mijn startkaart afgetekend waarna ik een rustig plekje opzocht om van mijn aankopen te genieten. De koek smaakte prima en de limonade dronk ik op m'n gemakje op. Na een sanitaire stop raapte ik mijn spullen weer bij elkaar en een paar minuten over tien vervolgde ik mijn wandeling. Reeds 12 kilometer afgelegd en nog circa 28 kilometer te gaan.



Ik liep verder in zuidelijke richting om later naar het oosten af te slaan. Hier had ik linksaf het Spekkenwegje in moeten slaan, maar een pijl zag ik niet waardoor ik stug rechtdoor ben blijven lopen. Toen ik de parallelweg met fietspad langs de N208 had bereikt, zag ik twee wandelaars in vertwijfeling bladeren in het routeboekje. Het was duidelijk dat we verkeerd zaten. Zij liepen door, maar ik wachtte nog even en pauzeerde mijn GPS-horloge. Nadat duidelijk was geworden dat ik naar links moest lopen om zo weer op het parcours uit te komen, borg ik het routeboekje weer op en wandelde verder. Ruim 17 minuten later kwam ik tot mijn grote schrik tot de ontdekking dat ik echter vergeten was om de routetracking op m'n horloge weer te activeren. Ik baalde als een stekker, maar kon niet anders doen dan de schade proberen te beperken en de routetracking alsnog weer aan te zetten. Hoeveel kilometer had ik gemist ? Ik had geen idee. Hoe ver het nog zou zijn tot het volgende rustpunt was hierdoor ook onduidelijk.



Tijd om te treuren was er echter niet, want aan de linker kant zag ik vliegtuigen dalen om te gaan landen op Schiphol. Dit blijft een prachtig gezicht en ik genoot volop. Inmiddels liep ik parallel langs de A9 in zuidelijke richting en boog wat later af richting de bebouwde kom van Velserbroek. Ook hier liep ik een routepijl voorbij waardoor ik niet naar links afsloeg, maar rechtdoor liep richting een winkelcentrum. Hierdoor liep ik zo'n 250 meter te ver rechtdoor, een afstand die ik ook weer terug moest lopen om weer op de route te komen.
Het volgen van simpele pijlen was me vandaag niet gegeven.




Ik bleef aan de rand van de bebouwde kom lopen met de vliegtuigen nog steeds in zicht. Voor mijn gevoel liep ik ergens achteraan, maar later bleek dat er nog zo'n 12 wandelaars achter mij zouden lopen. Al lopend kwam ik langs een fort (Fort benoorden Spaarndam) en kwam de rust in zicht. 



Volgens de routebouwer zou ik hier 20 kilometer en 150 meter hebben gewandeld, maar aangezien ik meerdere keren verkeerd was gelopen én ik mijn horloge was vergeten aan te zetten, wist ik zeker dat mijn routetracking op iets anders uit zou gaan komen. Groot was dan ook mijn verbazing dat ik alhier op precies de aangegeven afstand uit was gekomen. Ik snap het nog steeds niet, maar leuk is het in ieder geval wel.



Na een welverdiende pauze liep ik weer verder langs het water bij Spaarndam om zo weer in de oude kern uit te komen. Nadat ik een prachtig bruggetje tussen het Zijkanaal C en de Spaarne was overgestoken, verliet ik via een nieuwbouwwijk dit prachtige dorpje.



Donkere wolken pakten zich inmiddels samen en de wind nam toe. Het was niet de vraag of het zou gaan regenen, maar juist wanneer dit zou gaan gebeuren. In afwachting van de naderende regen bleef ik genieten van de vliegtuigen die Schiphol naderden. Deze vlogen alweer een heel stuk lager dan eerder op de route en bovendien was ik de aanvliegroute ook meer genaderd. 



En toen gingen de sluizen open. De regen en de hagel kwamen met bakken tegelijk uit de lucht. Er was geen ontkomen aan en ik was al snel helemaal doorweekt. Een schuilplaats zoeken was in deze omgeving geen optie omdat die er er gewoon niet was. Met muziek op mijn oren en regen die van mijn pet afdruppelde wandelde ik stoïcijns verder. In de verte werd het alweer licht, maar met natte sokken en tevens natte schoenen was het hopen dat blaren achterwege zouden blijven.



Van de doorweekte kleding was ik voorlopig nog niet af. Midden in het polderlandschap moest ik nog 16 kilometer tot de finish. In mijn huidige wandeltempo zou dat nog iets minder dan 3 uur doorstappen betekenen.

Vlakbij het knooppunt Rottepolderplein van de A200 en de A9 boog ik voor het spoor af naar rechts om over een lange brug naar de Haarlemmerliede te wandelen. De Ikea was goed zichtbaar en de hoge tv-toren (149,2 meter) in de Waarderpolder was ook niet ver meer. Bij het verlaten van Spaarndam zag ik beide in de verte, maar nu waren ze bijna tastbaar..



Eenmaal aangekomen in Haarlem deed ik inkopen bij de supermarkt tegenover het voormalige stadion van HFC Haarlem. De prijzen in een supermarkt zijn nu eenmaal een stuk prettiger dan in de lokale horeca. Na deze korte onderbreking liep ik achter de hoofdtribune van het sportcomplex langs. Dit had ik nog niet moeten doen, want een straatje verder was namelijk het controle- en rustpunt bij de tennisvereniging. Echter had ik dit niet in de gaten en dus liep ik gewoon door en kwam er veel later achter dat ik al veel te ver op de route was om nog terug te kunnen gaan. Oké, dan maar geen controle en een rustpunt zou ik dan elders wel zelf organiseren.



Ik passeerde het honkbalstadion van Kinheim en zette koers richting Bloemendaal. Daar hield ik een korte pauze. Ik dronk mijn limonade op en at een koek uit mijn meegenomen voorraad. De gesmeerde boterhammen had ik al eerder weggegooid want ondanks dat ik ze had ingepakt in aluminiumfolie waren ze compleet doorweekt na de regenbui van eerder in de polder.

Daarna was het nog maar 4 kilometer naar de finish via een route die dwars door Bloemendaal ging. Ik passeerde onder andere het hockeyveld en zag twee teams cricket spelen. Santpoort werd weer bereikt nadat ik eerder weer een pijl had gemist. Ik zat echter niet heel ver van de route af dus kon ik al snel weer op het juiste spoor terecht komen.

Eenmaal aangekomen bij de finish had ik precies 40,660 km afgelegd; exact de afstand die de organisatie had uitgezet. 



Nadat ik mijn wandelboekje had laten stempelen en ik een fraaie medaille had ontvangen ben ik naar de auto gegaan. Hier trok even andere kleren aan om vervolgens nog even vliegtuigen te gaan kijken bij de Buitenveldertbaan op Schiphol.


Om half zes was ik weer thuis na een heerlijke wandeldag in een fraaie omgeving.








zondag 8 juli 2018

56e Kennedymars van Someren

Datum: 07+08-07-2018
Tocht: 56e Kennedymars van Someren
Plaats: Someren
Organisatie: JOEK
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 22,50
Deelname: 1e keer
Birdview Video: Klik hier


Na twee behandelingen bij Tom van ShinSplintStop in Utrecht was ik echt 100% pijnvrij. Vooraf had ik daar niet over durven dromen, maar mijn lichaam meldde dat het toch echt zo was. Ik had enkele lokale rondjes gewandeld waarbij ik het tempo bewust laag hield, maar wel de afstand steeds uitbreidde. Een echte test hield ik vorige week bij de Exodus Wandeltocht. 25 kilometer zonder problemen. Echter aan de vooravond van de Exodustocht had ik mij al zelfverzekerd ingeschreven voor de Kennedymars van Someren. Deze stond voor het eerste weekend van juli gepland.



Op de dag zelf, zaterdag 7 juli, sliep ik 's middags anderhalf uur om 's nachts geen problemen te krijgen door bijvoorbeeld slaapgebrek. Door werkzaamheden aan het spoor tussen 's-Hertogenbosch en Eindhoven besloot ik om met de auto naar Someren af te reizen. Het parkeren was daar uitstekend geregeld, dus was er geen enkele belemmering denkbaar om de hindernisbaan van het openbaar vervoer voor deze ene keer links te laten liggen.

Rond 18:00 uur arriveerde ik op de parkeerplaats aan de rand van Someren waar voor één euro een pendelbus beschikbaar was om alle wandelaars naar het centrum van deze plaats te vervoeren. Het busje zat snel vol en daardoor kon ik ook mooi op tijd mijn startnummer ophalen. Ik was er vanuit gegaan dat ik een chip aan mijn schoen moest gaan bevestigen om zodoende onderweg traceerbaar te zijn, maar schijnbaar was de organisatie al na één jaar gestopt met deze manier van 'tracking', want men was overgestapt naar het systeem dat in Waalwijk ook werd gebruikt. Een vrij groot startnummer met op de achterzijde een soort chip die bij de verschillende scanpunten onderweg zou moeten communiceren met de aanwezige apparatuur. Mooi, dan hoefde ik de tie-wraps ook niet uit m'n tas te toveren, want er lagen veiligheidsspelden klaar om het startnummer aan mijn broek te bevestigen. Net als in Waalwijk deed ik dit op mijn linker bovenbeen om zodoende te voorkomen dat mijn iPhone in mijn rechter broekzak enige invloed zou uitoefenen op de aanwezig chip. Je weet immers maar nooit hoe gevoelig de techniek is



Nadat ik het startnummer had bevestigd liep ik eerst naar een verkooppunt waar ik een wandelshirt en een opstrijkembleem kocht. Leuk voor de collectie en een wandelshirt kan ik altijd wel gebruiken. Vlot deed ik alles in m'n bagage voor onderweg en leverde deze in bij de organisatie om te kunnen worden vervoerd naar de eerste grote rust op 40 kilometer. Ondanks dat ik in de auto al twee boterhammen had verslonden, meldde ik me toch nog even bij het cafetaria achter het podium. Een portie frietjes ging er wel in. Terwijl ik op mijn bestelling wachtte, ontmoette ik het echtpaar met wie ik in Odoorn in de buurtbus had gezeten. Leuk !


Daarna begaf ik me naar het plein waar inmiddels al meerdere mensen stonden te wachten op het startsein. Dat het nog meer dan een uur duurde maakte mij niet uit. Ik wilde namelijk niet achteraan starten, maar omdat ik mijn wandeltempo had aangepast was ik mij er ook van bewust dat een plekje in de kopgroep ook niet reëel zou zijn. Al met al stond ik op een fijn plekje te wachten en kon ik ook het programma op het podium goed volgen. Ondanks dat ik mijn hoortoestel preventief thuis had gelaten, was alles prima te verstaan.



Op het plein had ik eerder Mitchel Perdon even gesproken over de instellingen van zijn Suunto GPS-watch. Mede dankzij zijn enthousiasme heb ik een soortgelijk horloge aangeschaft. Later sprak ik nog even met Cora Spruit (ze liep de tocht uiteindelijk binnen 12 uur) en zag ik ook Mari Smits en Adriaan van den Dool nog staan. Leuk, langzaam maar zeker begin ik steeds meer 'Helden van de 80' te herkennen. Het maakt 't allemaal nog net iets leuker om aan de start van zo'n evenement te verschijnen.



Nadat de volksliederen van de Verenigde Staten en van Nederland waren gespeeld en beide vlaggen waren gehesen werd 'You'll never walk alone' massaal meegezongen. Het klonk niet slecht maar persoonlijk vind ik de manier waarop Lee Towers het brengt toch aangenamer. Toen bekend was gemaakt dat er 1.754 deelnemers van start zouden gaan, kon er worden afgeteld om vervolgens om exact 20:00.00 uur te kunnen starten. Het duurde 49 seconden voordat ik over de startmat was gelopen en ook mijn eerste avontuur in Someren van start was gegaan.


Nadat het Wilhelminaplein was verlaten liep ik door een haag van toeschouwers mijn eerste meters. Via de Postelstraat en de Kerkstraat liep ik langs woonzorgcentrum Sonnehove. De bewoners zaten voor de deur te genieten van de passerende wandelaars.



Daarna ging het via enkele straten al vrij vlot naar de provinciale weg. Hier liep ik op een fietspad en zag net na de passage van de Zuid-Willemsvaart een lang lint van wandelaars een bocht naar rechts maken om zo onder de brug door te lopen waar ik op dat moment nog bovenop liep. Toen ik zelf deze bocht had gemaakt, had ik een prachtig uitzicht op al die honderden wandelaars die nog achter mij liepen.



Toen ik het dorpje Asten binnenliep raakte ik even aan de praat met een inwoonster van deze plaats die deze kennedymars al vaker had gelopen. Ze vertelde over haar motivatie om deze tocht te lopen en over de hoeveelheid proviand die ze meezeulde in haar rugtas. Na anderhalve kilometer verloren we elkaar uit het oog. Dat is ook het leuke van wandelen. Je raakt me veel mensen aan de praat maar je bent altijd vrij om op een eigen (sneller of trager) tempo verder te wandelen. In Asten was het gezellig druk langs de route. Op de hoek van de Tuinstraat met de Logtenstraat stond 'Goe Zat' te spelen. De vrolijke muziek toverde een lach op mijn gezicht.


Snel liep ik verder, maar ook weer niet al te snel. Ik wilde absoluut proberen te voorkomen dat ik weer last zou krijgen van mijn blessure aan mijn scheenbeen. Ik liep nu circa 5,7 tot 5,8 kilometer per uur. Vooralsnog meer dan genoeg. Inmiddels was ik Asten gepasseerd en liep ik via een viaduct over de A67 naar het dorpje Ommel. Ook hier was veel volk op de been en voerde muziek de boventoon.



Een slinger door Ommel en dan via landelijk gebied richting Vlierden. Een dorpje waar ik nog niet eerder van had gehoord, maar dankzij het wandelen heeft mijn topografische kennis van Nederland wel een enorme boost gekregen. Tsja ... je bent leerkracht of je bent het niet ;-)  In Ommel maakte ik één van mijn laatste foto's bij redelijk daglicht. Het liep tegen tienen en de zon verdween langzaam maar zeker achter de horizon. Op de hoek van de straat stonden mensen te feesten. Voorzien van een vuurkorf, bankjes en flesjes bier waren deze dorpeling van plan om er een gezellige avond van te maken. 



Automatisch stuurden zij de stroom wandelaars daarmee de juiste richting op: door naar Deurne ! Toen ik hier arriveerde was het inmiddels donker en dat maakte de sfeer alleen maar mooier. Feest, feest en nog eens feest. Het deed me denken aan de tocht in Waalwijk. Inmiddels was ik al een verzorgingspost gepasseerd, maar ik had nog geen behoefte aan een rustmoment. 



Na Deurne voerde de tocht me naar Helmond. Hier kwam ik rond middernacht aan. Op verschillende pleinen was het feest met optredende artiesten, DJ's en een uitzinnige mensenmenigte. Ook de kermis draaide nog vrolijk door.. Inmiddels had ik zo'n 24 kilometer afgelegd. De tocht door Helmond was geweldig. Feest op vele plekken waardoor de kilometers als vanzelf onder mijn zolen verdwenen.


Ter hoogte van Kasteel Helmond liep ik in op Mari Smits. Hij liep hier al zijn tigste Kennedymars van Someren en is een kind van de streek. Mooi om ook zijn verhaal te horen, maar ook na onze ontmoeting scheidden onze wegen weer net zo vlot als dat ze elkaar hadden gekruist. 



Inmiddels liep ik langs het spoor tussen de stations Helmond 't Hout en Helmond Brandevoort. Op m'n Suunto-watch zag ik dat ik al ongeveer 35 kilometer had gelopen en een snelle rekensom leerde mij dat de grote rust in Sporthal de Weyer in Mierlo nog iets meer dan uurtje verwijderd was. Van enige vermoeidheid was nog geen sprake en ook mijn scheenbeen hield zich gedeisd, ondanks dat ik eigenlijk wel even had moeten pauzeren om de kat niet op het spek te binden. Goed ... nog een paar kilometer te gaan en dan even ontspannen. Mijn tempo was inmiddels terecht gekomen op een gemiddelde snelheid van 6,1 kilometer per uur. Dat voelde uitstekend aan en was zonder enige moeite eenvoudig vol te houden.



Bij aankomst in de sporthal zocht ik mijn tas op en zocht een plekje op de tribune. De stoeltjes oogden wat zachter dan de houten bankjes die de organisatie had geplaatst. Van de verzorging (zowel fysiek als voor de hongerige medemens) maakte ik geen gebruik. Ik had voldoende proviand bij me en ook al voldoende gegeten onderweg. 40 kilometer had ik afgelegd in 6 uur en 37 minuten. Dat stemde mij zeer tevreden en het gaf mij bovendien voldoende lucht en tijd om de tweede helft van deze Kenneymars te kunnen temporiseren als dat nodig mocht blijken.




Bij het wisselen van mijn sokken brak de veter in mijn linker schoen. Helaas zijn mijn wandelschoenen voorzien van speciale veters die ik niet zelf kan vervangen en dus ontstond er een acuut probleem. Hoe nu verder ? De ongebruikte tie-wraps boden uitkomst. Na enige klooien lukte het me om mijn schoen hiermee weer te 'strikken', waarna ik alleen de uitstekende uiteinden nog maar af hoefde te knippen. De eerste paar kilometer moest ik wennen aan de lichte druk die deze plastic dingen op mijn wreef veroorzaakte, maar na enige tijd merkte ik er helemaal niets meer van.





Vanuit Mierlo liep ik weer richting snelweg A67 om deze vervolgens zo'n anderhalve kilometer aan mijn linkerhand te houden. Het was aardedonker en de verlichting van de voorbijrazende automobilisten was het enige dat voor afleiding zorgde. Voor het eerst kreeg ik last van slaap. Gelukkig was dorpje Lierop niet ver meer en kon ik Klaas Vaak bij de lokale bushalte achterlaten. Het was hem niet gelukt om mij te vloeren. 

En toen werd het tijd voor de natuur. De heide bij Someren was het volgende punt op de route, maar niet voordat een volgende verzorgingspost was gepasseerd. Nirwana; gelegen op 33 kilometer voor de finish. Hier sprak ik kort met een marinier die al een aantal halve marathons had gerend, maar nu aan den lijve ondervond dat het lopen van een Kennedymars toch heel wat zwaarder was. Hij maakte gebruik van de voorzieningen bij het rustpunt, ik liep echter door.



De heide was prachtig in het licht van de opkomende zon. De weerspiegeling in het water van de verschillende vennen was goed voor een aantal fotomomentjes en ... alsof het zo moest zijn, stond daar ook een fotograaf paraat om alle wandelaars op de foto te zetten. Aan mijn vermoeide blik is te zien dat ik het op dat moment even zwaar had gehad. Het stuk over de heide had ik als lang en eentonig ervaren en er leek ook maar geen einde aan te komen.



Nadat ik ook golfbaan De Swinckelse was gepasseerd wist ik dat de volgende pauze op 60 kilometer van de route en dus 20 kilometer van de streep niet ver meer kon zijn. In Someren genoot ik rond 06:10 uur van de tweede rust van de dag. Ik kocht een gebakje en smikkelde deze met veel plezier op. Daarna vulde ik mijn heuptasje weer met een nieuwe voorraad eten voor onderweg en ging weer op weg.




Door deze pauze in de buitenlucht hadden mijn spieren een flinke klap gekregen. Met name een spier in mijn rechter bovenbeen had er duidelijk geen zin meer in en het kostte mij moeite om weer in het ritme te komen. Ik hield het een uurtje vol en besloot toen een extra pauze te nemen in Someren-Heide. Hier ben ik lekker op een bankje gaan liggen. Mijn voeten kregen hierdoor wel even rust, maar voor mijn dijbeenspier bood het geen soelaas.

Dan maar doorlopen. De eerste paar honderd meter gingen wat moeizaam, maar daarna liep ik steeds makkelijker. De route zelf werd er echter niet leuker op. Voornamelijk lange, lange, lange rechte wegen met relatief weinig afleiding. Dit was natuurlijk ook niet zo vreemd, want het was nog vroeg in de ochtend.



Nadat ik voor de één-na-laatste keer over een scanmat was gelopen, wist ik dat het aftellen echt kon beginnen. Nog maar tien kilometer te gaan met Someren-Eind als volgende bestemming. Hier maakte ik een lus door een woonwijk waar veel mensen in de tuin zaten te ontbijten. Het oogde erg gezellig. Soms schalde er vrolijke muziek uit de luidsprekers in de tuinen. Het zorgde ervoor dat het lopen makkelijk was vol te houden. Na Someren-Eind volgde er een lange weg van circa 3 kilometer tot midden in Someren. Hier wist ik dat ik nog drie bochten van de finish was verwijderd. Eerst naar rechts door een rivierenbuurtje, daarna naar links over de Willigenweg en de Beerze om daarna wederom naar links af te slaan voor de laatste rechte kilometer naar de finish.



Op de streep kwam de ontlading, de vreugde. YES ! Ik had 't weer geflikt ! 
TACHTIG KILOMETER !  Uiteindelijk slechts 3 minuten boven mijn PR, terwijl ik juist erg rustig had gelopen. 13 uur, 46 minuten en 25 seconden.



Bij aankomst werd ik direct onthaald door één van de 'binnenpraters' die een reactie van mij wilde hebben. Hierdoor vergat ik om mijn Suunto-watch te stoppen waardoor ik er pas veel en veel later in de auto achterkwam dat ik dit was vergeten. Maar goed .. dat is een kwestie van wennen en zal een volgende keer echt niet meer verkeerd gaan.




Er waren 1.754 deelnemers
456 wandelaars haalden de finish niet (26%)

1.298 lopers waren binnen de gestelde termijn van 20 uur binnen.
Ik finishte als 143e van de 1754. 
Er waren 1145 mannelijke lopers en daarvan kwam ik als 119e over de streep.


VIDEO ...