zondag 8 juli 2018

56e Kennedymars van Someren

Datum: 07+08-07-2018
Tocht: 56e Kennedymars van Someren
Plaats: Someren
Organisatie: JOEK
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld: € 22,50
Deelname: 1e keer
Birdview Video: Klik hier


Na twee behandelingen bij Tom van ShinSplintStop in Utrecht was ik echt 100% pijnvrij. Vooraf had ik daar niet over durven dromen, maar mijn lichaam meldde dat het toch echt zo was. Ik had enkele lokale rondjes gewandeld waarbij ik het tempo bewust laag hield, maar wel de afstand steeds uitbreidde. Een echte test hield ik vorige week bij de Exodus Wandeltocht. 25 kilometer zonder problemen. Echter aan de vooravond van de Exodustocht had ik mij al zelfverzekerd ingeschreven voor de Kennedymars van Someren. Deze stond voor het eerste weekend van juli gepland.



Op de dag zelf, zaterdag 7 juli, sliep ik 's middags anderhalf uur om 's nachts geen problemen te krijgen door bijvoorbeeld slaapgebrek. Door werkzaamheden aan het spoor tussen 's-Hertogenbosch en Eindhoven besloot ik om met de auto naar Someren af te reizen. Het parkeren was daar uitstekend geregeld, dus was er geen enkele belemmering denkbaar om de hindernisbaan van het openbaar vervoer voor deze ene keer links te laten liggen.

Rond 18:00 uur arriveerde ik op de parkeerplaats aan de rand van Someren waar voor één euro een pendelbus beschikbaar was om alle wandelaars naar het centrum van deze plaats te vervoeren. Het busje zat snel vol en daardoor kon ik ook mooi op tijd mijn startnummer ophalen. Ik was er vanuit gegaan dat ik een chip aan mijn schoen moest gaan bevestigen om zodoende onderweg traceerbaar te zijn, maar schijnbaar was de organisatie al na één jaar gestopt met deze manier van 'tracking', want men was overgestapt naar het systeem dat in Waalwijk ook werd gebruikt. Een vrij groot startnummer met op de achterzijde een soort chip die bij de verschillende scanpunten onderweg zou moeten communiceren met de aanwezige apparatuur. Mooi, dan hoefde ik de tie-wraps ook niet uit m'n tas te toveren, want er lagen veiligheidsspelden klaar om het startnummer aan mijn broek te bevestigen. Net als in Waalwijk deed ik dit op mijn linker bovenbeen om zodoende te voorkomen dat mijn iPhone in mijn rechter broekzak enige invloed zou uitoefenen op de aanwezig chip. Je weet immers maar nooit hoe gevoelig de techniek is



Nadat ik het startnummer had bevestigd liep ik eerst naar een verkooppunt waar ik een wandelshirt en een opstrijkembleem kocht. Leuk voor de collectie en een wandelshirt kan ik altijd wel gebruiken. Vlot deed ik alles in m'n bagage voor onderweg en leverde deze in bij de organisatie om te kunnen worden vervoerd naar de eerste grote rust op 40 kilometer. Ondanks dat ik in de auto al twee boterhammen had verslonden, meldde ik me toch nog even bij het cafetaria achter het podium. Een portie frietjes ging er wel in. Terwijl ik op mijn bestelling wachtte, ontmoette ik het echtpaar met wie ik in Odoorn in de buurtbus had gezeten. Leuk !


Daarna begaf ik me naar het plein waar inmiddels al meerdere mensen stonden te wachten op het startsein. Dat het nog meer dan een uur duurde maakte mij niet uit. Ik wilde namelijk niet achteraan starten, maar omdat ik mijn wandeltempo had aangepast was ik mij er ook van bewust dat een plekje in de kopgroep ook niet reëel zou zijn. Al met al stond ik op een fijn plekje te wachten en kon ik ook het programma op het podium goed volgen. Ondanks dat ik mijn hoortoestel preventief thuis had gelaten, was alles prima te verstaan.



Op het plein had ik eerder Mitchel Perdon even gesproken over de instellingen van zijn Suunto GPS-watch. Mede dankzij zijn enthousiasme heb ik een soortgelijk horloge aangeschaft. Later sprak ik nog even met Cora Spruit (ze liep de tocht uiteindelijk binnen 12 uur) en zag ik ook Mari Smits en Adriaan van den Dool nog staan. Leuk, langzaam maar zeker begin ik steeds meer 'Helden van de 80' te herkennen. Het maakt 't allemaal nog net iets leuker om aan de start van zo'n evenement te verschijnen.



Nadat de volksliederen van de Verenigde Staten en van Nederland waren gespeeld en beide vlaggen waren gehesen werd 'You'll never walk alone' massaal meegezongen. Het klonk niet slecht maar persoonlijk vind ik de manier waarop Lee Towers het brengt toch aangenamer. Toen bekend was gemaakt dat er 1.754 deelnemers van start zouden gaan, kon er worden afgeteld om vervolgens om exact 20:00.00 uur te kunnen starten. Het duurde 49 seconden voordat ik over de startmat was gelopen en ook mijn eerste avontuur in Someren van start was gegaan.


Nadat het Wilhelminaplein was verlaten liep ik door een haag van toeschouwers mijn eerste meters. Via de Postelstraat en de Kerkstraat liep ik langs woonzorgcentrum Sonnehove. De bewoners zaten voor de deur te genieten van de passerende wandelaars.



Daarna ging het via enkele straten al vrij vlot naar de provinciale weg. Hier liep ik op een fietspad en zag net na de passage van de Zuid-Willemsvaart een lang lint van wandelaars een bocht naar rechts maken om zo onder de brug door te lopen waar ik op dat moment nog bovenop liep. Toen ik zelf deze bocht had gemaakt, had ik een prachtig uitzicht op al die honderden wandelaars die nog achter mij liepen.



Toen ik het dorpje Asten binnenliep raakte ik even aan de praat met een inwoonster van deze plaats die deze kennedymars al vaker had gelopen. Ze vertelde over haar motivatie om deze tocht te lopen en over de hoeveelheid proviand die ze meezeulde in haar rugtas. Na anderhalve kilometer verloren we elkaar uit het oog. Dat is ook het leuke van wandelen. Je raakt me veel mensen aan de praat maar je bent altijd vrij om op een eigen (sneller of trager) tempo verder te wandelen. In Asten was het gezellig druk langs de route. Op de hoek van de Tuinstraat met de Logtenstraat stond 'Goe Zat' te spelen. De vrolijke muziek toverde een lach op mijn gezicht.


Snel liep ik verder, maar ook weer niet al te snel. Ik wilde absoluut proberen te voorkomen dat ik weer last zou krijgen van mijn blessure aan mijn scheenbeen. Ik liep nu circa 5,7 tot 5,8 kilometer per uur. Vooralsnog meer dan genoeg. Inmiddels was ik Asten gepasseerd en liep ik via een viaduct over de A67 naar het dorpje Ommel. Ook hier was veel volk op de been en voerde muziek de boventoon.



Een slinger door Ommel en dan via landelijk gebied richting Vlierden. Een dorpje waar ik nog niet eerder van had gehoord, maar dankzij het wandelen heeft mijn topografische kennis van Nederland wel een enorme boost gekregen. Tsja ... je bent leerkracht of je bent het niet ;-)  In Ommel maakte ik één van mijn laatste foto's bij redelijk daglicht. Het liep tegen tienen en de zon verdween langzaam maar zeker achter de horizon. Op de hoek van de straat stonden mensen te feesten. Voorzien van een vuurkorf, bankjes en flesjes bier waren deze dorpeling van plan om er een gezellige avond van te maken. 



Automatisch stuurden zij de stroom wandelaars daarmee de juiste richting op: door naar Deurne ! Toen ik hier arriveerde was het inmiddels donker en dat maakte de sfeer alleen maar mooier. Feest, feest en nog eens feest. Het deed me denken aan de tocht in Waalwijk. Inmiddels was ik al een verzorgingspost gepasseerd, maar ik had nog geen behoefte aan een rustmoment. 



Na Deurne voerde de tocht me naar Helmond. Hier kwam ik rond middernacht aan. Op verschillende pleinen was het feest met optredende artiesten, DJ's en een uitzinnige mensenmenigte. Ook de kermis draaide nog vrolijk door.. Inmiddels had ik zo'n 24 kilometer afgelegd. De tocht door Helmond was geweldig. Feest op vele plekken waardoor de kilometers als vanzelf onder mijn zolen verdwenen.


Ter hoogte van Kasteel Helmond liep ik in op Mari Smits. Hij liep hier al zijn tigste Kennedymars van Someren en is een kind van de streek. Mooi om ook zijn verhaal te horen, maar ook na onze ontmoeting scheidden onze wegen weer net zo vlot als dat ze elkaar hadden gekruist. 



Inmiddels liep ik langs het spoor tussen de stations Helmond 't Hout en Helmond Brandevoort. Op m'n Suunto-watch zag ik dat ik al ongeveer 35 kilometer had gelopen en een snelle rekensom leerde mij dat de grote rust in Sporthal de Weyer in Mierlo nog iets meer dan uurtje verwijderd was. Van enige vermoeidheid was nog geen sprake en ook mijn scheenbeen hield zich gedeisd, ondanks dat ik eigenlijk wel even had moeten pauzeren om de kat niet op het spek te binden. Goed ... nog een paar kilometer te gaan en dan even ontspannen. Mijn tempo was inmiddels terecht gekomen op een gemiddelde snelheid van 6,1 kilometer per uur. Dat voelde uitstekend aan en was zonder enige moeite eenvoudig vol te houden.



Bij aankomst in de sporthal zocht ik mijn tas op en zocht een plekje op de tribune. De stoeltjes oogden wat zachter dan de houten bankjes die de organisatie had geplaatst. Van de verzorging (zowel fysiek als voor de hongerige medemens) maakte ik geen gebruik. Ik had voldoende proviand bij me en ook al voldoende gegeten onderweg. 40 kilometer had ik afgelegd in 6 uur en 37 minuten. Dat stemde mij zeer tevreden en het gaf mij bovendien voldoende lucht en tijd om de tweede helft van deze Kenneymars te kunnen temporiseren als dat nodig mocht blijken.




Bij het wisselen van mijn sokken brak de veter in mijn linker schoen. Helaas zijn mijn wandelschoenen voorzien van speciale veters die ik niet zelf kan vervangen en dus ontstond er een acuut probleem. Hoe nu verder ? De ongebruikte tie-wraps boden uitkomst. Na enige klooien lukte het me om mijn schoen hiermee weer te 'strikken', waarna ik alleen de uitstekende uiteinden nog maar af hoefde te knippen. De eerste paar kilometer moest ik wennen aan de lichte druk die deze plastic dingen op mijn wreef veroorzaakte, maar na enige tijd merkte ik er helemaal niets meer van.





Vanuit Mierlo liep ik weer richting snelweg A67 om deze vervolgens zo'n anderhalve kilometer aan mijn linkerhand te houden. Het was aardedonker en de verlichting van de voorbijrazende automobilisten was het enige dat voor afleiding zorgde. Voor het eerst kreeg ik last van slaap. Gelukkig was dorpje Lierop niet ver meer en kon ik Klaas Vaak bij de lokale bushalte achterlaten. Het was hem niet gelukt om mij te vloeren. 

En toen werd het tijd voor de natuur. De heide bij Someren was het volgende punt op de route, maar niet voordat een volgende verzorgingspost was gepasseerd. Nirwana; gelegen op 33 kilometer voor de finish. Hier sprak ik kort met een marinier die al een aantal halve marathons had gerend, maar nu aan den lijve ondervond dat het lopen van een Kennedymars toch heel wat zwaarder was. Hij maakte gebruik van de voorzieningen bij het rustpunt, ik liep echter door.



De heide was prachtig in het licht van de opkomende zon. De weerspiegeling in het water van de verschillende vennen was goed voor een aantal fotomomentjes en ... alsof het zo moest zijn, stond daar ook een fotograaf paraat om alle wandelaars op de foto te zetten. Aan mijn vermoeide blik is te zien dat ik het op dat moment even zwaar had gehad. Het stuk over de heide had ik als lang en eentonig ervaren en er leek ook maar geen einde aan te komen.



Nadat ik ook golfbaan De Swinckelse was gepasseerd wist ik dat de volgende pauze op 60 kilometer van de route en dus 20 kilometer van de streep niet ver meer kon zijn. In Someren genoot ik rond 06:10 uur van de tweede rust van de dag. Ik kocht een gebakje en smikkelde deze met veel plezier op. Daarna vulde ik mijn heuptasje weer met een nieuwe voorraad eten voor onderweg en ging weer op weg.




Door deze pauze in de buitenlucht hadden mijn spieren een flinke klap gekregen. Met name een spier in mijn rechter bovenbeen had er duidelijk geen zin meer in en het kostte mij moeite om weer in het ritme te komen. Ik hield het een uurtje vol en besloot toen een extra pauze te nemen in Someren-Heide. Hier ben ik lekker op een bankje gaan liggen. Mijn voeten kregen hierdoor wel even rust, maar voor mijn dijbeenspier bood het geen soelaas.

Dan maar doorlopen. De eerste paar honderd meter gingen wat moeizaam, maar daarna liep ik steeds makkelijker. De route zelf werd er echter niet leuker op. Voornamelijk lange, lange, lange rechte wegen met relatief weinig afleiding. Dit was natuurlijk ook niet zo vreemd, want het was nog vroeg in de ochtend.



Nadat ik voor de één-na-laatste keer over een scanmat was gelopen, wist ik dat het aftellen echt kon beginnen. Nog maar tien kilometer te gaan met Someren-Eind als volgende bestemming. Hier maakte ik een lus door een woonwijk waar veel mensen in de tuin zaten te ontbijten. Het oogde erg gezellig. Soms schalde er vrolijke muziek uit de luidsprekers in de tuinen. Het zorgde ervoor dat het lopen makkelijk was vol te houden. Na Someren-Eind volgde er een lange weg van circa 3 kilometer tot midden in Someren. Hier wist ik dat ik nog drie bochten van de finish was verwijderd. Eerst naar rechts door een rivierenbuurtje, daarna naar links over de Willigenweg en de Beerze om daarna wederom naar links af te slaan voor de laatste rechte kilometer naar de finish.



Op de streep kwam de ontlading, de vreugde. YES ! Ik had 't weer geflikt ! 
TACHTIG KILOMETER !  Uiteindelijk slechts 3 minuten boven mijn PR, terwijl ik juist erg rustig had gelopen. 13 uur, 46 minuten en 25 seconden.



Bij aankomst werd ik direct onthaald door één van de 'binnenpraters' die een reactie van mij wilde hebben. Hierdoor vergat ik om mijn Suunto-watch te stoppen waardoor ik er pas veel en veel later in de auto achterkwam dat ik dit was vergeten. Maar goed .. dat is een kwestie van wennen en zal een volgende keer echt niet meer verkeerd gaan.




Er waren 1.754 deelnemers
456 wandelaars haalden de finish niet (26%)

1.298 lopers waren binnen de gestelde termijn van 20 uur binnen.
Ik finishte als 143e van de 1754. 
Er waren 1145 mannelijke lopers en daarvan kwam ik als 119e over de streep.


VIDEO ...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten