zaterdag 25 augustus 2018

7e Kennedymars Goeree-Overflakkee

Datum: 24+25-08-2018
Tocht: 7e Kennedymars Goeree-Overflakkee
Plaats: Middelharnis
Organisatie: Stichting Omloop Goeree-Overflakkee
Afstand: 80 km  61 km

Inschrijfgeld: € 35,00 inclusief een warme maaltijd
Deelname: 1e keer
Birdview Video: klik hier


Mijn wandelplannen voor de laatste periode van de zomervakantie waren dit jaar aan enige verandering onderhevig. De eerste editie van het Soester Wandelweekend ruilde ik in voor deelname aan De Omloop op het eiland Goeree-Overflakkee. In plaats van twee dagen van 30 kilometer tijdens een zonnig zomerweekend, wilde ik nu een kennedymars van de bekende afstand van 80 kilometer gaan wandelen. 



De Omloop is een wandeltocht van 110 kilometer die in feite zoveel mogelijk de buitenste paden van het eiland gebruikt om een rondje om het eiland te wandelen. Sinds een aantal jaren maakt ook de Kennedymars onderdeel uit van De Omloop. 

De start vond plaats in Middelharnis, maar de reis naar dit oord was er eentje met veel vertraging. Door alle drukte op de weg deed ik er bijna 2,5 uur over om vanuit Veenendaal ter plaatse te geraken. Onderweg regende het al af en toe. 




Parkeren kon gratis op een steenworp afstand van het startbureau. Rustig maakte ik mijn uitrusting in orde en meldde me ter plaatse. In een grote envelop vond ik een scankaartje, een startnummer om op mijn kleding te bevestigen en een munt die na 34 kilometer wandelen recht gaf op een warme maaltijd bij Post 4.

Met nog een klein uur tot het vertrek besloot ik nog even wat te gaan eten bij een plaatselijk cafetaria. Het smaakte redelijk, maar door de gezonde spanning voor deze wandeltocht genoot ik er niet optimaal van. Dan maar weer terug naar de start. Ik meldde me vooraan bij het afzetlint en wachtte tot het vertreksein werd gegeven. Om onbekende reden werd de meute pas om 19:04 uur losgelaten. 


Foto: Sanne Waldekker / RTV Rijnmond Twitter

Na de start liep de route door Middelharnis heen. Hier was aardig wat publiek langs het parcours en dat maakt het lopen altijd leuk. Het lijkt in dat opzicht wel een héél klein beetje op de entourage bij de kennedymarsen in Waalwijk en Someren.



Na het verlaten van het dorp kwam ik na 3 kilometer op een grasdijk terecht langs het Haringvliet. Het waaide stevig. De wind kwam schuin van voren. 


Schuin rechts voor me zag ik stevige regenbuien over het Haringvliet heentrekken richting Rotterdam. Het was voor de vele wandelaars op de grasdijk gelukkig nog droog.



Na 10 kilometer bereikte ik de eerste verzorgingspost: Scheelhoek. Hier was water beschikbaar en werd mijn scankaart niet gescand maar voorzien van een knipje. Ik liep lekker door en kon eenvoudig tempo houden en wist zonder problemen de tweede post van de dag te bereiken. Nog steeds droog maar met het onweer in de verte zou dat niet lang meer duren. Bij de vismijn in Stellendam at ik een plakje cake en nam ik een paar dropjes mee voor onderweg. Het oponthoud beperkte ik tot een minimum. Tot mijn grote schrik zag ik hier al verschillende mensen met pijnlijke voeten langs de kant zitten.


Vlak voor het bereiken van de Vismijn had ik een stukje fixomull op mijn linker hak geplakt omdat ik een hele lichte irritatie voelde. In het plaatsje Havenhoofd besloot ik even op de stoep te gaan zitten en een nieuw stukje te plakken; het vorige zat niet helemaal goed en was gaan schuiven. Een goede zet om het aan te passen, want de rest van de wandeltocht heb ik geen last meer gehad van mijn hak.

Ik liep door naar Goedereede. Ook hier weer publiek langs de route. Hier was de finish voor de lopers die de avondtocht van 20 kilometer hadden gelopen. Voor mij betekende dit punt dat ik nog zo'n 60 kilometer moest afleggen tot ik weer aan de finish in Middelharnis zou verschijnen. 



Uitgaande van de voorspellingen had ik eigenlijk al een tijdje in de stromende regen moeten lopen, maar meer dan af en toe een paar druppeltjes was er nog geen nattigheid gevallen. Een gevalletje 'tel je zegeningen' want het zou vast nog een natte bedoening gaan worden! En dat werd het ook. Zo erg zelfs dat de organisatie besloot om de route aan te passen en een aantal kilometers over het strand te vervangen door een fietspad door de duinen. Maar voor het zover was kwam ik nog langs de derde verzorgingspost bij de reddingsbrigade in Ouddorp. Hier dronk ik een bekertje cola en at ik ook een eierkoek. Daarna snel weer door. Het regende inmiddels.



 Al lopend in de duinen gingen de hemelsluizen open. Een stevig onweer brak los en de bliksemschichten verlichtten de hemel totaal. Het was een prachtig schouwspel, maar ook angstaanjagend. Bliksem en donder volgenden elkaar snel op en het onweer zat precies boven me. Dit bleef geruime tijd aanhouden. Mijn kleren waren al snel doorweekt en ook mijn sokken en schoenen maakten deel uit van het waterballet. Daar waar een aantal wandelaars een beduidend lager tempo liepen in deze enorme regenbui, daar kon ik wat versnellen. Met mijn zaklamp verlichtte ik de paden en kon zo de grootste plassen ontwijken.

Doorweekt kwam ik aan bij de vierde verzorgingspost. Ik had zo'n 34 kilometer gelopen en kon hier bij mijn bagage om droge kleren aan te trekken en ook kon ik hier mijn muntje inwisselen voor zes happen bami en een stokje saté. De limonade, toetje en een zakje kroepoek zaten bij de prijs inbegrepen. Het smaakte prima, al had ik best een tweede portie willen verorberen. 



Na het wisselen van kleding en schoenen zorgde ik ervoor dat mijn bagage weer netjes was ingepakt voordat ik weer vertrok voor de volgende etappe van zes kilometer naar de haven van Ouddorp.

Ik had inmiddels gezelschap gekregen van Steven uit Lunteren. Hij liep de complete omloop van 110 kilometer en qua tempo konden we elkaar prima hebben. Al sinds het vertrek bij de grote verzoringspost stortregende het. Ik had slechts een wandelshirt en een korte broek aan en was bibberend van de kou vertrokken. Het was zeven of acht graden en de koude regen maakte het tot een barre tocht. Doordat ik stevig kon doorlopen warmde ik nog redelijk op, maar helemaal op temperatuur kwam ik niet meer.



Mijn kleding was bij de haven van Ouddorp al doorweekt, maar mijn sokken en schoenen waren nog redelijk droog. Bij het betreden van een grasdijk langs het Grevelingenmeer was ook dat voltooid verleden tijd. Het sopte en plonsde dat het een lieve lust was. 
Rechts van ons, boven het water, was het aardedonker. Tot er ineens een enorme felle flits was met een geweldig harde klap. Het leek op een blikseminslag, maar het is tot op de dag van vandaag nog onduidelijk of dit ook daadwerkelijk het geval is geweest. 

Samen met Steven kwam ik achter drie dames te lopen die in een ganzenpas de grasdijk te lijf gingen. Dame voorop was voorzien van wandelstokken. Een poosje bleef ik als vierde in de rij lopen, maar toen het tempo afnam tot bedenkelijk niveau was ik er snel voorbij. Steven raakte ik toen kwijt in de duisternis en toen ik de ingang van het slikkengebied naderde voegde hij zich weer bij me. 



De route door de slikken was geasfalteerd en dat was zeer prettig wandelen. Het tempo konden we goed volhouden. Toen de batterij van m'n zaklamp leeg raakte en ik deze wilde vervangen (het was gelukkig eventjes droog), kregen we geen van beiden het dopje losgedraaid waardoor ik de zaklamp maar weer opborg. Met m'n gevoelloze vingers probeerde ik vervolgens de rits van mijn broekzak te openen om mijn iPhone te pakken zodat ik deze als zaklamp kon inzetten.

Na de 'uitgang slikken' (en verzorgingspost zeven), liepen we door naar de grote rustpost in het dorpje Herkingen. De route was oneindig saai en ik kreeg het koud. Een slaapdip maakte zich van mij meester en na circa 58 kilometer besloot ik na de rust in Herkingen niet meer verder te gaan lopen. In mijn vijfde kennedymars binnen 12 maanden zou ik gaan uitvallen.


Bron: www.nu.nl 

Ik bracht Steven op de hoogte en hij gaf mij groot gelijk. Niet dat het van enige invloed op mijn beslissing zou zijn geweest, maar een bevestiging krijgen van een voorgenomen besluit is wel prettig. Het regende en onweerde inmiddels weer stevig en de laatste kilometers liep ik op karakter. 

Aangekomen bij Watersport van der Velde meldde ik me bij de organisatie zodat ze mijn opgave aan de centrale administratie in Middelharnis door konden geven. De mensen van het Rode Kruis brachten vervolgens een heerlijke warme deken en hielpen me met het uittrekken van mijn doorweekte kleding. Het uitwringen van mijn sokken leverde een waterplasje op; mijn wandelshirt was een waterballet. Geen droge vezel meer te bekennen. 
Op m'n gemak trok ik droge kleren aan, maar moest met mijn droge sokken helaas wel in mijn eerste paar natte wandelschoenen van het eerste stuk van de wandeling. Ik wist dat het maar voor even zou zijn, want in de auto kon ik ze weer uitdoen.



Niet veel later werd ik met een auto terug naar Middelharnis gebracht. Het liep inmiddels tegen zeven uur en de deelnemers aan de dagtocht van 55 kilometer druppelden langzaam binnen. Ik meldde me bij de wedstrijdorganisatie en kreeg een stempel in mijn wandelboekje, want deze bizarre 61 kilometer wilde ik zeker laten meetellen in mijn wandelgeschiedenis. Helaas geen stempel in mijn Kennedywalkerboekje. Tsja ... 't is niet anders.



Eenmaal aangekomen bij de auto zette ik koers richting huis. Onderweg had ik nog contact met gezin en familie, maar ter hoogte van afslag Tiel-West parkeerde ik de auto toch op een parkeerplaats en sloot mijn ogen. Na een uurtje te hebben geslapen reed ik weer verder. Een klein half uur later was ik thuis. Moe, voldaan ... en droog.






zaterdag 4 augustus 2018

23e Holthoner Oogstdag

Datum: 04-08-2018
Tocht: 23e Holthoner Oogstdag
Plaats: Gramsbergen
Organisatie: Museum Gramsbergen
Afstand: 28 km

Inschrijfgeld: €5,00
Deelname: 1e keer
Birdview Video: klik hier

Midden in de zomervakantie werd het weer tijd voor een wandeltocht. De keuze was echter beperkt en daardoor relatief eenvoudig. Vorig jaar liep ik één dagje van de OLAT wandeldagen en dat was me destijds niet goed bevallen. Hierdoor bleef voor vandaag alleen een tocht over in de noorlijke regionen van de provincie Overijssel. Net iets boven Gramsbergen ligt het gehucht Holthone en uitgerekend daar werd vandaag een Oogstdag georganiseeerd. Een dag met veel activiteiten waaronder ook een wandeltocht over 7, 14 of 25 kilometer. In de wandelagenda van de KWBN stond de route van 25 kilometer niet genoemd, maar door even naar de website van de organisatie te gaan werd mij duidelijk dat ik gewoon voor de lange afstand kon kiezen.



Bij aankomst ontving ik een bewijs van deelname en betaalde ik 5 euro. Enige korting als lid van de wandelbond behoorde niet tot de mogelijkheden. Jammer maar niets aan te doen. Direct na inschrijving in de doorlooptent ging ik ook van start met een kleine slinger over het terrrein van de Oogstdag. Vele stands waren nog in opbouw, dus erg veel was er nog niet te beleven. Via een bosperceel verliet ik het terrein. 

De route was gemarkeerd met goed zichtbare gele plastic pijlen. Het was dus niet moeilijk om de juiste weg te vinden. Na een bochtje over de Holthonerweg met een doorsteekje over een boerenerf belandde ik op de Rudolf van Coevordenweg. Na een klein stukje werd ik een pad naast een maïsveld opgestuurd. Tegen de tijd dat het pad steeds smaller werd en er een paadje naar rechts was verschenen zonder richtingsaanduiding, begon ik te twijfelen. Een paar stappen terug en dan toch maar naar rechts om zo over soms bijna onbegaanbare paden door een bosachtig gebied te lopen.



Gedurende de eerste vijftien kilometer had de parcoursbouwer veel slecht begaanbare paden in de route opgenomen. Dat maakte de wandeling best pittig. Qua verzorging onderweg bleef het bij een koffie- en theepost. 



Dit was kort voor de splitsing tussen de 7 kilometer en de twee langere afstanden.
Ik koos natuurlijk voor de langere route en ik werd direct beloond met een ondoordringbaar pad. Achteraf had ik beter een paar meter verder naar links kunnen gaan lopen, want daar was een prima grasveld. Terwijl ik me behoedzaam over het ongelijke pad naar het einde voortbewoog zag ik een ree zich uit de voeten maken. Met flinke snelheid en enkele ferme sprongen was het beest snel uit het zicht verdwenen.



De route tikte vervolgens het randje van de provincie Drenthe aan in de buurt van het gehucht Klooster, liggend in de gemeente Coevorden. In het buitengebied maakte ik een lusje over landelijke paden (lees: graspaden) om zo na verloop van tijd weer op hetzelfde punt uit te komen als waar ik eerder aan het lusje was begonnen. Wat volgde was een lang stuk over opnieuw graspaden, ware het niet dat ik aan de rechterkant nu langs het water liep en aan de linkerkant achtereenvolgens maïs, aardappelen en graan als buur had. In feite liep ik parallel aan het Coevorderkanaal, maar daar kwam ik pas veel later achter.

Ik bereikte De Haandrik en kwam weer uit bij een splitsing en koos ervoor om naar links te gaan om de route van de 25 kilometer te vervolgen. Niet veel verder, vlakbij de spoorbrug over de Vecht hield ik even pauze. Twee fietsers stapten net weer op en later voegde zich een andere wandelaar bij me. Ook hij nam even pauze. Nadat ik weer verder was gelopen en via een sluisje aan de overkant van het water was uitgekomen, kon ik gaan beginnen aan de laatste tien kilometer van deze tocht.



Het begon met een heerlijke verharde ondergrond en dat liep uitermate lekker, zeker na de paden die ik eerder had bewandeld. Met een wijde boog liep ik om het buurtschap Holtheme heen om zo koers te zetten richting Gramsbergen. In dit dorpje vulde ik mijn waterfles bij en liep onder een bijzondere waslijnen door die vol hing met spijkerbroeken. 



Volgens schema zou ik nog twee tot drie kilometer moeten lopen, maar dat bleek toch heel andere uit te pakken. De route ging over een grasdijk langs de verbouwde provinciale weg N34 en langs het buurtschap De Meene. Via een fikse omweg kwam ik terecht bij een pijl die mij over het verwijderde tracé van de N34 stuurde. Hier waren enkel kuilen, zand, boomstronken en andere gekkigheid om overheen te ploeteren. Via een laatste pijl kwam ik door een dicht begroeid struikgewas op het evenemententerrein terecht.



De route was veel en veel langer dan de beloofde 25 kilometer. Mijn Suunto GPS-watch stopt pas bij ruim 28,8 kilometer; ik rond het maar af op 29.