zaterdag 29 september 2018

17e 80 van de Glasstad

Datum: 28+29-09-2018
Tocht: 17e 80 van de Glasstad
Plaats: Leerdam
Organisatie: Commissie Glasstadmars Leerdam
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld:  € 24,00
Deelname: 1e keer
Birdview: Klik hier

Na een pittige week had ik de moed bij elkaar geraapt om mijn hoofd lekker leeg te gaan lopen en mijn lichaam weer eens stevig op de proef te stellen. Dit moest gaan gebeuren in Leerdam. My Hometown. Ik ben er geboren en heb er gewoond totdat ik in 2001 naar Veenendaal verhuisde. In Leerdam werd voor de 17e keer een Kennedymars georganiseerd en dat betekent niet meer en niet minder dan 80 kilometer wandelen. In dit geval opnieuw de hele nacht door, want de start was om 21:00 uur op vrijdagavond.



Normaal gesproken start ik liever niet aan zo'n tocht als ik op de dag zelf ook nog heb gewerkt. Het is dan extra zwaar omdat vermoeidheid en slaap een serieuze tegenstander zullen worden. Toch besloot ik te starten in Leerdam. Vanuit mijn werk ging ik tijdig naar huis en deed een powernap, at een bord spaghetti leeg (want pasta is goed) en maakte mijn spullen verder in orde. Door mijn gezin werd ik naar het station gebracht en daar namen we afscheid. Het avontuur was begonnen. Op weg naar een zesde voltooide Kennedymars, want het natte avontuur van eind augustus wil ik zo snel mogelijk vergeten. Brrrr.



Op station Utrecht CS checkte ik uit en iets later weer in. Zo kon ik de rest van de reis met 40% korting reizen in plaats van de volle 100% te moeten betalen. In Geldermalsen stapte ik over op de Arriva naar Leerdam. Hier stapten nog veel andere wandelaars in.



In Leerdam bracht een busje van taxi Soomer de wandelaars naar het complex van Leerdam Sport. Eén van de twee lokale voetbalverenigingen. Mijn oude basisschool won daar in 1986 nog het schoolvoetbaltoernooi door de rivalen van de voormalige Ot en Sien-school te verslaan. Marco Smithjes scoorde de winnende goal. Dingen die me altijd zijn bijgebleven.



In betaalde mijn inschrijfgeld en ging aan de haal met startnummer #200. Hierna controleerde ik mijn uitrusting voor de komende nacht en leverde mijn tas in in de grote kantine van de voetbalvereniging. Hier kwam ik Mitchell Perdon nog tegen. Binnen was het druk, buiten was het aangenaam. Ik kwam Yolanda Schaap tegen die stond te praten met Ronald Helmerhorst. Leerdammer en we herkenden elkaar al vrij snel. Ook kwam ik nog twee wandelaars tegen met wie ik in Odoorn voor het eerst had kennisgemaakt. Echter ... namen ontbreken in mijn geheugen. De volgende keer ga ik hier absoluut verandering in aanbrengen.



Na een welkomstwoordje bij de poort van het sportpark werd de meute losgelaten. Enkele wandelaars, waaronder Erwin uit Zeist, gingen er direct in enorm tempo vandoor; ik heb ze daarna ook niet meer terug gezien. Zelf liep ik op een prettig tempo en positioneerde me in de groep wandelaars. Ik was vastbesloten om me niet gek te laten maken door het hoge(re) tempo van veel andere wandelaars en richtte me op mijn eigen plan. Via het Meentplein en de verkeerslichten ging de route langs de wijk Ter Leede. Hier heb ik van 1994 tot 2001 nog gewoond. Bekend terrein dus. Vlak langs het voetbalveld van L.R.C. en daarna richting Leerbroek en weer terug naar Leerdam via de Koenderseweg. Langs nieuwbouwwijk Broekgraaf en het buurtschap 'Klein Oosterwijk' liep ik richting de Lingedijk. Onderweg herinnerde ik mij dat het vroegere circus van Bassie en Adriaan hier ooit voorstellingen had gegeven en clown Bassie zelf merchandise stond te verkopen in een omgebouwde caravan. Prachtige herinneringen. Terwijl ik over de Lingedijk liep zag ik het terrein waar 'in mijn tijd' nog de vrachtwagens van Hartog & Bikker stonden geparkeerd, maar nu woningen waren gebouwd. De vrachtwagens waren verhuisd naar Vuren, dichterbij snelweg A15.



Tegenover 'De Hut' (zo wordt de glasfabriek door de lokale bevolking genoemd) was de eerste doorlooppost. Ik nam een beker drinken en een stroopwafel. Voor onderweg pakte ik een paar dropjes mee. En weer door. De Lingedijk vervolgen tot aan de Lingebrug. Het zicht op de karakteristieke binnenstad was door het heldere maanlicht bijna betoverend. Jammer dat de schreeuwende letters van vreetschuur 'De Beren' dan veel te nadrukkelijk aanwezig zijn. 



Daarna richting Heukelum en ook hier weer een feest der herkenning. Voormalige stagescholen zoals o.b.s. De Rietput zag ik links in de schemering liggen, maar tijd om er bij stil te staan was er niet. Via een lang pad (Appeldijk) liep ik om het dorp heen om bij de Zuiderlingedijk uit te komen. Op naar de eerste grote binnenrust van deze wandeltocht. Ik had me voorgenomen om hier een kwartiertje te gaan rusten, maar dat pakte radicaal anders uit. 



Vlak voor de groepsaccommodatie in Vuren was een waxinelichtje in een glazen potje op het asfalt gezet. Een stukje verder stonden er nog veel meer. Het gebouw was voorzien van feestelijke verlichting en daar wilde ik een foto van maken. Ik was net enkele mensen gepasseerd en wilde naar rechts stappen om een foto te maken én om te voorkomen dat zij niet tegen mij aan zouden botsen. Mijn rechterbeen stapte goed opzij, maar een fractie van een seconde later ging ik met een smak tegen het asfalt. Ik was in de veronderstelling dat alle waxinelichtjes aan de rand van het asfalt zouden staan, maar na het eerste lichtje was alles verplaatst naar de berm die tien centimeter lager lag dan de weg.
Met een bebloede hand, elleboog en knie krabbelde ik weer op en strompelde ik naar binnen. De EHBO verbond mijn verwondingen, maar dit ging niet helemaal volgens de voorschriften. Geen handschoenen, geen steriel materiaal ... Buiten was het koud, binnen vrij warm. Tel daar de schrik van de valpartij bij op en ik moest op de grond gaan liggen om te voorkomen dat men mij van de tegels op moesten rapen. 



Opgeven was voor mij echter geen optie. Mijn knie hield zich goed en met een zere hand en een pijnlijke elleboog was wandelen niet onmogelijk. Dus ... door ! Alhoewel .. eerst buiten even een koek gegeten en daarna toch weer terug naar binnen. Ik deed mijn windjack uit en zette mijn wandeling voort in mijn wandelshirt met korte mouwen. Het was 2 tot 3 graden boven nul, maar koud had ik het helemaal niet. Ik liep me gewoon comfortabel warm. Het voelde prima. Dus door naar de volgende binnenrust bij Tapperij Lingezicht in Acquoy; dit maal overigens met mijn zaklamp brandend, want zo'n valpartij wilde ik niet nog een keertje meemaken. Het lopen ging erg makkelijk en de tien kilometer tussen de twee rustposten kon ik snel en soepel overbruggen. Dat er halverwege nog een royale doorlooppost (letterlijk !) was, vergrootte de pret alleen maar. 



Bij het verlaten van de binnenrust in Acquoy ontmoette ik een man uit de regio Zwolle, maar woonachtig in de Gelderse Vallei; vlakbij mij dus. Samen liepen we verder. Meestal is zo'n wandelmaatje maar voor betrekkelijk korte duur omdat wandeltempo's over het algemeen flik verschillen. Nu bleven we tot aan de 40 kilometer samen lopen. Onderweg was het verder vooral donker en beperkten we ons tot verhalen vertellen en maakte we gebruik van de doorlooppost op circa 31 kilometer. Een lekkere bak tomatensoep met ballen was een geschenk uit de hemel. Dat smaakte formidabel. Ik pakte nog een paar snoepjes mee en dronk een bekertje cola. Daarna weer vlot in de benen en door richting Schoonrewoerd. Bekend van de melkfabriek. Hier kwamen we via de Diefdijk en het laatste stuk over de Kerkweg. Recht tegenover café De Zwaan kwamen we op een kruispunt aan waar we linksaf sloegen richting Leerdam. Al wandelend over een parallelweg langs de Schaikseweg passeerden we het  'Hoogeind'; de straat waar Willem van Hanegem in de beginfase van zijn carrière woonachtig was in een woning met de naam 'De Kromme Dissel'.
Niet veel later kwam de bebouwde kom van Leerdam in zicht. Ter hoogte van de Karwei sloegen we Loosdorp in. Dit had ik niet verwacht, want een route door de bebouwde kom leek mij voor de wandelaars veel leuker. Maar toch ... Loosdorp (een lange straat met lintbebouwing) ligt aan de rand van Leerdam en bij de eerste gelegenheid om naar links te gaan om alsnog in de bebouwde kom terecht te komen, stuurden de pijlen ons gelukkig ook die kan top. Via de Van Leyenburgstraat kwam ik ter hoogte van mijn oude basisschool (Floris Radewijszschool) op de Drossaardlaan uit. Nadat ook de Ooievaarslaan was afgevinkt konden we de rustpost al bijna ruiken. Maar niet voordat we over het 'Kippenbruggetje' waren gelopen. De rust was nabij en de Patrimoniumstraat was ook niet zo lang als ik meende te herinneren uit vroeger tijden. Fijn. Rust. Na 6 uur en 48 minuten waren de eerste 40 kilometer bedwongen.



Voordat ik echt ging pauzeren liet ik mijn hand opnieuw verbinden. Het bloed was door het verband heen gekomen. De EHBO'er wist van aanpakken. Schoonspoelen en een doekje met (AUW) alcohol om te ontsmetten waren handelingen die noodzakelijk waren voordat er een nieuw gaasje op de wond werd gelegd en het geheel met tape werd vastgeplakt. 



Tijd voor pauze. Een kom soep (iets te zout, maar daarom juist perfect om de nodige mineralen aan te vullen) en een KitKat Chuncky White uit eigen voorraad waren voldoende om weer op pad te gaan. Mijn gezelschap was echter ineens vertrokken, dus stond ik er alleen voor. Via wederom bekende wegen zoals de Joost de Jongestraat (waar mijn vader de laatste jaren van zijn leven sleet) en langs het voormalige pand van het ter ziele gegane taxibedrijf Laponder, liep ik weer naar het Meentplein. Hier zijn de enige verkeerslichten van Leerdam aanwezig. Ze knipperden op oranje. Via bloemisterij Verhoeks ging ik weer de Lingebrug over en sloeg linksaf naar Asperen. De weg richting zwembad De Wiel was best lang. Twee wandelaars bleven op een vrij constante afstand voor me lopen. Dichterbij komen lukte me niet. Langs de grote kerk en naar de stadsmuur om via een schelpenpad richting de Oranjewal te wandelen. 



Ik stak een dijk over en ging richting Gellicum. Mijn tempo kon ik nog maar met moeite op 6 kilometer per uur houden en de twee wandelaars waren nog slechts stipjes in de verte. Ik maakte me een beetje boos. Balde mijn vuisten en schroefde het tempo fors op. BAM ! Dat zal ze leren ... zomaar bij me vandaan lopen. Natuurlijk niet echt boos, maar het pepte me lekker op. Vlak voor de doorlooppost in het geboortedorp van mijn oma (1909-2000) passeerde ik ze zelfs. Dat gaf de burger moed. 

Hier trof ik ook de wandelaar uit Wageningen weer aan. Samen liepen we verder. Via een paadje onder de brug van de provinciale weg door, kwamen we op Rumpts grondgebied; alhoewel het vele malen dichter bij Gellicum en Rhenoy lag. Een zeer lang en saai stuk volgde. We liepen de gehele Molendijk uit totdat deze bij de bebouwde kom van Rumpt over ging in de Dorpsdijk. Aan het eind wachtte een trappetje om daarna via een brug de Linge over te steken en in Beesd uit te komen. Hier was de volgende rustpost gevestigd en ... ook de tassen die we bij Leerdam Sport hadden ingeleverd, waren weer naar aanwezig.



Flesje cola (met suiker), hapje, toiletbezoek, tas inleveren en ... weer weg. Het was rond de klok van 7 uur in de morgen en bij aankomst was het nog vrij donker. Toen we echter weer vertrokken was de zaterdag aan het ontwaken. Het werd snel lichter en heel even ook kouder. Mijn windjack had ik alweer aan sinds ik halverwege de nacht aan de tweede lus van 40 kilometer was begonnen.



Vanuit Beesd voerde de route over de Appeldijk naar Tricht. Iets mistig en dat in combinatie met een opkomende zon ... dat was sprookjesachtig. Echt een Kodakmomentje. Nadat ik in Tricht even had gewacht voor de gesloten spoorwegovergang kon ik echt koers zetten naar het stationsgebouw van Geldermalsen. Een lange goederentrein kreeg een groen sein te zien en zette zich in beweging. Geheel geluidloos gebeurde dit niet. Je zal er maar in de buurt wonen. Ik stak het spoorwegemplacement van het station Geldermalsen over via een voetgangersbrug die via een trap moest worden betreden. In soepele tred ging ik naar boven. 



Op de brug stonden treinliefhebbers te wachten. Camera's in de aanslag, maar schijnbaar kwamen ze niet voor mij, terwijl ik toch echt 'liep als een trein'. Er zou een oude stoomtrein komen. Daar wilde ik niet op wachten, dus liep ik door naar de volgende doorlooppost. Daar kreeg ik een heerlijk schaaltje vla en dronk ik weer een bekertje limonade. De stoomtrein liet zich inmiddels horen. Dan door naar Deil. Samen met de Wageningse wandelman. In Deil maakte ik een foto van het voormalige raadhuis; sinds decennia al een kapsalon van familie. Ik ontdekte geen beweging en liep door over de Deilsedijk. 



Ter hoogte van de plaats waar Sinterklaas meestal aanmeert in dit dorp sloeg ik linksaf de Prins Johan Frisostraat in en later langs het Duifhuis (dorpshuis met sporthal) richting de dorpsspeeltuin. Dat was ook het einde van Deil en dus door naar Enspijk. Vanaf dat punt liep ik alleen. Het verschil in tempo tussen mij en mijn metgezel was te groot geworden. Ik liep door en had enige malen contact met mijn tante die me in Beesd op wilde wachten. Toen ik nog maar een paar minuten hoefde te lopen vertrok zij uit Rumpt en was ze dus mooi op tijd om me aan te zien komen. Het weerzien was hartelijk en enthousiast. Leuk ! Zo vaak gebeurt het mij niet dat er supporters langs de route staan die speciaal voor mij komen.

In 'Het Klokhuis' (want zo heet de rustpost sinds Het Voorhuys na de tocht in 2017 afhaakte) wisselde ik twee consumptiebonnen in voor een flesje drinken en een kopje koffie voor mijn tante. Ze vond het prachtig. Ik hapte een Heukelumse krakeling weg (lekker !) en laadde mijn oordopjes weer op, want die zijn draadloos en hebben dus een soort accu die af en toe moet worden opgeladen. Ik besloot mijn windjack en mijn veiligheidshesje in de weekendtas te doen en in mijn T-shirt verder te lopen. Nadat ik afscheid had genomen van m'n tante zette ik samen met 'Wageningen' koers naar Leerdam. Nog maar 12,1 kilometer voor de boeg. Binnen twee uur zou ik gaan finishen en mijn zesde Kennedymars binnen 13 maanden hebben voltooid. Het stemde me nu reeds euforisch. 

Helaas moesten 'Wageningen' en ik al vlot afscheid nemen. Het verschil in snelheid was echt te groot om bij elkaar te blijven lopen; hoe aangenaam het eerder ook was geweest. Met een ferme handdruk én nadat we contactgegevens hadden uitgewisseld, ging ik mijn eigen weg.

Via de Voorstraat in Beesd liep ik naar de Dr. Kuyperweg die later over zou gaan in de Lingedijk. Deze weg was lang en voerde mij helemaal langs de Linge naar Rhenoy. Onderweg kwam ik langs het uilenpark De Paay waar mijn gezin recent nog even was geweest maar ook snel weer was uitgekeken. 



Ook restaurant 'Rust Wat' aan de oever van de Linge lag op de route. Ondanks de uitnodigende naam besloot ik hier niet te rusten. Ik liep dus gewoon door, maar al vrij snel ontbraken er pijlen op de route. Als iemand die lokaal bekend is, wist ik waar ik heen moest en kon mij zo ook redden zonder aanwijzingen van de organisatie.



Na de voormalige Rooms Katholieke kerk van Rhenoy vervolgde ik mijn weg op de parallelweg langs de provinciale weg tussen Geldermalsen en Leerdam. In de verte had ik reeds te kerktoren van Leerdam waargenomen en nu was het, weliswaar met een stevige omweg, eindelijk zover om de laatste kilometers van deze 80 te gaan voltooien. 
Vlak na basisschool 'De Bloeiende Betuwe' ging ik via een tunneltje onder de provinciale weg door en liep langs de Linge door Acquoy. Bij de tapperij liet ik mij weer registreren en daarna verliet ik het pand via een zijuitgang en niet via de achterzijde zoals in de routebeschrijving was vermeld.Na een stukje bebouwde kom van het dorp kwam ik weer in landelijk gebied terecht. Ik liep naar de Meerdijk met aan de andere kant van de rivier het dorpje Asperen met de stadswal waar ik eerder overheen was gewandeld, al was het toen nog donker. Aan het einde van de dijk ging ik linksaf en vervolgde ik mijn weg over de Horndijk richting het centrum van Leerdam. 



Het was een feest der herkenning. 'Walking back memorylane' in optima forma! Het 'Wieltje van Collee', de Chinees op de hoek en de Argentijn er schuin tegenover. Via de Zuidwal en langs de glasblazerij. Ik liep eigenlijk een stukje verkeerd want de Zuidwal liep ik niet helemaal uit, maar ging eerder naar rechts om over de Markt en door de Kerkstraat alsnog op de Westwal uit te komen. Even zondigen door me niet aan de geijkte route te houden, maar als voormalig inwoner wilde ik ook dit stukje van mijn jeugd nog even meepikken. Qua meters zal het weinig tot niets uit hebben gemaakt.



Nadat ik het centrum had verlaten en via het Meentplein weer in Leerdam West terecht was gekomen, was het echt aftellen geblazen. Vlak na de snackbar van "Lucky' (vroeger een keet, nu een fraai onderkomen), ging ik rechtsaf en liep de straat uit. Recht tegenover me zag ik, aan de overkant van het spoor, het huis waar ik ooit woonde. De rolluiken zaten dicht. En toen was de finish daar. Ik had mijn zesde Kennedymars met succes uitgelopen !

In heb er 14 uur en 47 minuten over gedaan. Bijna twee uur langer dan drie weken eerder in Waalwijk. Kijkend naar de echte wandeltijd scheelt het echter slechts 20 minuten. De reden dat ik langer onderweg ben geweest is te herleiden tot de bewuste langere pauzes die ik onderweg heb genomen én genoten.



Leerdam, je was prachtig. Ik heb het goed naar mijn zin gehad en als het weer volgend jaar meewerkt zoals dat dit jaar het geval was, dan geef ik ook op jullie 18e '80 van de Glasstad' weer akte de presence !



Dit was de laatste Kennedymars van het jaar 2018. De plannen voor 2019 zijn reeds in de maak, maar op veel punten nog niet 100% zeker. Met name de maand mei heeft zoveel moois te bieden dat het op dit moment lastig is om een keuze te maken. Daar ga ik dus gewoon de tijd voor nemen.



zondag 9 september 2018

38e 80 van de Langstraat

Datum: 08+09-09-2017
Tocht: 38e  80 van de Langstraat
Plaats: Waalwijk
Organisatie: Stichting 80 van de Langstraat
Afstand: 80 km

Inschrijfgeld:  € 25,00
Deelname: 2e keer
Birdview: Klik hier

Op maandagavond 25 juni schreef ik me in om voor de tweede maal in successie deel te gaan nemen aan de Kennedymars in Waalwijk. Een tocht die beter bekend staat als 'Waalwijk' of als 'De 80 van de Langstraat'; vernoemd naar de regio waar de 80 kilometer zich doorheen slingert. Het inschrijven was destijds wel zeer opportunistisch, want amper één week eerder had ik pas mijn eerste behandeling aan een shin-splint ondergaan en tot op het moment van inschrijven had ik nog geen noemenswaardige afstanden gewandeld. Het was dus een behoorlijke gok die ik had genomen.

Op de dag van de tocht bereidde ik me op m'n gemak voor op de inspanningen die ik later zou gaan doen. 's Middags sliep ik een uurtje en pakte op m'n gemak m'n heuptasje in met proviand, extra sokken, zaklamp, deodorant en nog wat kleine spulletjes. Opvallend was dat ik voor het eerst geen gebruik zou gaan maken van het bagagetransport. Dit had als voordeel dat ik niet bij elke van de vier grote rustposten op zoek hoefde te gaan naar mijn weekendtas en dus vlotter door kon lopen. Dit zou mij wat tijdwinst gaan opleveren.

Tijdwinst wilde ik absoluut maken ten opzichte van vorig jaar én ten opzichte van het tijdschema van mijn snelste Kennedymars tot dusver: Hengelo in 13 uur en 42 minuten. In gedachten wilde ik proberen om deze tijd te verbeteren en dus wat sneller te lopen. Hiervoor was het wel nodig om de rustpauzes niet al te lang te laten duren.

Met het openbaar vervoer reisde ik naar Brabant. Eerst de trein naar Utrecht, daar bij de Smullers een frietje gekocht en later bij de AH to GO nog twee repen, een flesje cola en een verpakking met twee grote stroopwafels. 



Daarna reisde ik door naar 's-Hertogenbosch en genoot ik van het flesje cola. In de provinciale hoofdstad aangekomen ontmoette ik al snel enkele andere wandelaars. Eerst sloot Jan van Brakel zich bij me aan en niet veel later meldde ook Roland Weyers zich op het voorplein van het station. Terwijl we in gesprek waren kwam ook Yolanda Schaap aangelopen. Met z'n vieren stapten we in de bus die ons comfortabel naar Waalwijk vervoerde.



In Waalwijk haalde ik mijn startnummer op en bevestigde deze met vier veiligheidsspelden aan mijn broek. Daarna liep ik nog een rondje over de eerste / laatste meters van het parcours en nam niet veel later plaats in het startvak. 



Ik stond redelijk ver naar voren en dat beviel me goed. Ik raakte aan de praat met verschillende mensen om mij heen en toen bleek dat er nog een Veenendaler aanwezig was. Onder nummer 1185 stond Martie Thomassen op de start te wachten.

De tijd vorderde en om precies 20:00 uur werd het startschot gegeven. De snelwandelaars die vooraan stonden gingen er direct als een haas vandoor, gevolgd door de diverse deelnemers in een rolstoel of handbike. Ik startte ongeveer als 300e.




Vorig jaar startte ik erg snel en moest ik later flink inleveren, daarom had ik me voorgenomen om nu een meer constante 'race' te lopen. Iets langzamer starten en dan later weer inlopen op het tijdschema. Dit lukte prima. Na zo'n 5 kilometer kwam ik Jan Schellingerhout tegen. Qua naam zal het je wellicht niet veel zeggen, maar aan zijn bijzondere tenue is hij een opvallende verschijning in het wandelwereldje. Getooid in Japanse kledij, een Nón Lá op zijn hoofd, een traditionele Japanse wandelstok in zijn hand en met een 10 kilogram wegende rugzak op zijn rug loopt hij zijn tochten. Geboeid luisterde ik al wandelend naar zijn verhalen. Prachtig ! Maar ja, zoals altijd tijdens wandeltochten zullen wegen scheiden en dat was ook nu het geval.


De doorkomst door het centrum van Waalwijk was fenomenaal. Het publiek ging los en het zweepte de wandelaars heerlijk op. Ik genoot met volle teugen en had geen idee dat mijn snelheid hierdoor flink omhoog was gegaan.



Ergens tussen Waalwijk en Vlijmen liep ik een poosje met Henk van der Sanden op. Beter bekend als 'HéOpa' van de gelijknamige website. Ook nu was het genieten van wandelverhalen terwijl we ondertussen het tempo goed vol konden houden.

Vlijmen kwam in zicht en langs de route waren nog steeds vele toeschouwers aanwezig. De wegen waren afgezet zodat de wandelaars een vrije doortocht hadden in hun strijd tegen de kilometers, vermoeidheid en fysieke ongemakken. Na 21 kilometer bereikte ik de eerste hoofdpost in Vlijmen. Ik hield geen pauze en was in no-time weer vertrokken. Op naar het einde van de eerste grote lus. 



Om precies middernacht liep ik door Haarsteeg waar alle versieringen dit jaar in het thema 'camping' waren. Je kon het zo gek niet bedenken of de bewoners hadden het met verlichting in hun tuin gezet om zelf bij grote vuurkorven de stoet wandelaars aan te moedigen.



Deze was gelegen in Waalwijk op ruim 35 kilometer. Hier arriveerde ik om 01:20 uur. Zes minuten eerder dan in 2017. In het gebouw van De Overlaat pauzeerde ik 16 minuten, dronk twee bekertjes cola en at een KitKat Chunky White die ik in Utrecht bij AH to GO had gekocht. Na een sanitaire stop werd het weer tijd om verder te gaan. De zes minuten die ik als voorsprong op mijn schema van vorig jaar had opgebouwd was inmiddels gegroeid omdat ik vorig jaar veel tijd had verloren door een onhandige EHBO'er. Bij aankomst had ik overigens Mitchel Perdon nog succes gewenst, want hij had het schoolgebouw juist weer verlaten. 

Na de pauze liep ik langs het stadion van RKC Waalwijk en zette koers richting Sprang-Capelle; maar niet voordat ik twee maal een aanduiding van het 40 kilometerpunt was gepasseerd. Opvallend was dat er tussen deze twee punten een forse afstand zat. Ik gok dat het bijna één kilometer zal zijn geweest. De eerste was bij post 10 aan de Professor Asserweg in Waalwijk en het tweede punt was al een flink stuk na de brug over de N261. Het bleek overigens niet de laatste keer te zijn dat er was gegoocheld met afstandmarkeringen tijdens deze Kennedymars.



In Sprang-Capelle week de route af van de paden die ik vorig jaar had gelopen. Destijds was er een omleiding van kracht. Dit jaar werd de gewone route gevolgd. Onderweg naar de derde hoofdpost in Waspik kon ik mijn tempo goed volhouden. Wellicht kwam dit doordat ik voortdurend andere wandelaars in het vizier had en omdat ik inmiddels muziek luisterde via m'n koptelefoon. Feit was echter wel dat ik op het Halve Zolenpad liep.

Ook in Waspik hield ik geen pauze en liep ik na het drinken van een bekertje bouillon direct weer verder. Ik had inmiddels 49 kilometer probleemloos gelopen en dat beloofde veel goeds voor de resterende 31 kilometer tot aan de finish. 



Het was inmiddels al weer tegen het ochtendgloren toen ik last kreeg van een slaapdip en hierdoor twee maal een korte pauze moest houden bij de doorloopposten op 55 en 59 kilometer; beiden in Dongen. Nadat ik weer verder was gegaan lukte het om in een redelijk tempo door te lopen naar de grote tent naast sporthal De Gaasjes in Dongen. Hier zat ik op 17 kilometer voor de finish. Het was 06:10 uur toen ik daar arriveerde. Twaalf minuten later vertrok ik weer. Ik lag ruim voor op mijn schema om rond 09:30 uur over de streep te komen; want meer dan 3 uur zou ik toch echt niet nodig hebben om de laatste 17 kilometer te overbruggen.



Daar waar ik met een slaapdip de grote hoofdpost in Dongen binnen wandelde, daar ging ik weer fris en fruitig de tent uit. Een hand met koud water midden in m'n gezicht had wonderen gedaan. Alsof er niets aan de hand was pakte ik mijn tempo van het begin van de tocht weer op en liep ik zeer soepel verder. Doordat ik me kon focussen op wandelaars die voor me liepen, kon ik langzaam maar zeker het tempo nog verder opvoeren. 



Op circa 13 á 14 kilometer voor de finish bleef ik achter een andere wandelaar lopen. Zijn tempo was erg prettig. Na een poosje raakten we aan de praat. Ed uit Panningen was een fijn wandelmaatje. De kilometers vlogen onder onze voeten door en we spraken over een mogelijke finish vóór 09:00 uur. Hiervoor moesten we echter wel de vaart erin weten te houden.



Vrij onverwacht stond ik er weer alleen voor vanaf post 18. Dit was op 9 kilometer voor de streep (al stond er bij deze post dat het nog 10 kilometer was.) Ed had behoefte aan een sanitaire stop en ik wilde absoluut een poging wagen om binnen 13 uur te finishen. Zeker nu dit tot de mogelijkheden behoorde. In een nog hoger tempo ramde ik over het parcours. Elke stap was raak. Zorgvuldig koos ik voor de meest optimale bestrating om mijn voeten zoveel mogelijk te ontzien. Met nog één lange rechte weg tot de finish voor de boeg was Ed daar ineens weer. Hij had zich rot gelopen om mij weer bij te halen en zo konden we samen naar de finish.



Om 08:53 uur ging ik over de streep en daarmee had ik mijn persoonlijk record flink aangescherpt. Ik was maar liefst 50 minuten sneller dan mijn vorige PR, gelopen in Hengelo. In de finishlijst las ik dat ik als 94e van de 2.600 deelnemers over de streep was gekomen.


Foto: Ed Jacobs (tevens links op de foto ;-) )

Nadat ik een klein pinnetje met een '2' in ontvangst had genomen en mijn boekjes had laten stempelen, liepen we rustig naar de bushalte waar we precies op tijd waren om lijn 301 naar 's-Hertogenbosch te nemen. Daar scheidden onze wegen. Ed ging richting het oosten, ik naar het westen. Rond kwart over elf was ik weer thuis. Moe, voldaan en met een flinke blaar op m'n rechter hak.



In gedachten riep ik al meerdere malen dat ik echt nooit meer een Kennedymars zou gaan lopen. Soms riep ik het zelfs gewoon hardop in huis, maar iedereen die weleens een Kennedymars heeft gelopen weet dat het een virus is waar je bijna niet aan kunt ontsnappen. Dus ...



zaterdag 1 september 2018

72e Airborne Wandeltocht

Datum: 01-09-2018
Tocht: 72e Airborne Wandeltocht
Plaats: Oosterbeek
Organisatie: Poltie Sportvereniging 'Renkum'
Afstand: 40 km

Inschrijfgeld: € 8,50
Deelname: 2e keer
Birdview: klik hier

Nadat ik vorig jaar met veel plezier voor de eerste keer had deel genomen aan de Airborne Wandeltocht in Oosterbeek, kon een tweede deelname natuurlijk niet uitblijven. Ik had al vele maanden van tevoren deze eerste zaterdag van september gereserveerd in onze agenda. 40 kilometer was en is momenteel de maximale afstand en dat is voor mij prima te doen. Op de eerste dag van de zomervakantie maakte ik mijn deelname definitief door online een startbewijs te kopen. Uitgeprint heeft het vervolgens zeven weken met magneetjes op de deur van de koelkast gehangen. Iets  met verheugen en zin hebben om deze tocht te gaan lopen.

Na de kleddernatte bedoening van vorige week bij de Kenneydmars van Goeree-Overflakkee kon ik vandaag onder ideale omstandigheden aan de slag. 's Morgens op de fiets naar station Veenendaal-De Klomp was op zijn minst gezegd nog al frisjes, maar eenmaal in de warme trein had ik daar geen last meer van.



Met mijn 'treinpakker' zat ik ontspannen in de 1e klas van de trein richting Nijmegen die extra zou stoppen bij station Oosterbeek. Goed geregeld dus. Ik keek lekker naar buiten en bereidde me mentaal voor op de wandeltocht die zou komen. Na een poosje liep er een andere wandelaar in paniek door de stiltecoupé. 'Deze trein stopt toch op Oosterbeek?' vroeg hij. Ik bevestigde zijn veronderstelling, maar toen de trein niet veel later station Arnhem binnen reed en er ondertussen een flinke groep wandelaars stond te foeteren in het halletje bij de deuren, begreep ik wat er aan de hand was. De machinist was vergeten dat hij een extra stop in Oosterbeek moest maken. Tsja, vervelend, maar meer ook niet.



In Arnhem pakte ik de trein richting Den Helder en enkele minuten later was ik alweer onderweg. Nu dus wel met de extra stop.

Rustig wandelde ik naar het startterrein en ging iets later dan gepland alsnog van start. Het was zes minuten voor acht in de morgen. Het zonnetje meldde zich voorzichtig en van enige drukte op het wandelparcours was totaal geen sprake. Dat is het voordeel van het wandelen van een lange afstand tijdens drukke wandelevenementen. Twintig minuten later starten dan het officiële startmoment van 07:30 uur staat meestal garant voor een rustige wandeling waarin ik gewoon mijn eigen tempo kan lopen. Zo ook vandaag.



Ik ging lekker rustig van start. Mijn tempo lag iets onder de 6 kilometer per uur en daar voelde ik me prima bij. Al slingerend door de straten van Oosterbeek werd ik ingehaald en haalde ik op mijn beurt ook weer mensen in. Sommige mensen willen graag opvallen of vallen op zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. Een vrouw die na enkele kilometers al twee keer aan de kant had gezeten en zelfs al bezig was met het doorprikken van blaren. Twee knullen die zo luid praatten dat het beter als roeptoeteren door kon gaan, ja ook zij vielen op. Regelmatig onderbraken ze hun wandeling. Dan weer voor een foto bij de NS, dan weer voor een sessie veters strikken en tenslotte omdat de één een mobiel toilet bezocht en de ander met angstige ogen zijn voeten zat te bekijken op het stoepje naast dit toilet. Verkeerd schoeisel, verkeerd wandeltempo en (naar mijn mening) onderschatting van de wandelsport; want 40 kilometer onderweg zijn is niet te bestempelen als 'een stukje lopen', maar is serieuze sport. Ik heb de beide heren daarna niet meer gezien (en gehoord); wellicht ook omdat ik inmiddels mijn oordopjes had gepakt om een poosje naar fijne muziek te luisteren tijdens het wandelen.

Inmiddels schoot het al aardig op. Oosterbeek had ik al verlaten en ik was Wolfheze ook al weer bijna voorbij. De kilometers schoten onder m'n voeten door. Via veel onverharde paden liep ik richting een rust- en controlepunt op de Edese heide. Vlakbij Juffrouw Tok is deze altijd na 18 kilometer op een mooi punt gesitueerd. Vorige jaar hield ik daar nog pauze, nu liep ik direct door en stak de heide over richting Renkum.



Dit is één heel lang recht pad en komt nipt buiten het dorp uit. Onderweg stond nog een fotograaf, maar om maar liefst € 10,- te betalen voor een digitale foto, dat gaat mij te ver. Jammer, niets aan te doen. Eenmaal aangekomen in Renkum liep ik aan de rand van de bebouwde kom en naderde het 'stroopwafelpunt' van vorig jaar. Ook dit jaar had een gezin weer allerlei lekkers neergezet en net als vorig jaar pakte ik een stroopwafeltje. Leuk dat omwonenden dit soort dingen doen.



Na een passage door de Renkumse winkelstraat met een gratis flesje water van Albert Heijn, slingerde ik verder door Renkum en Heelsum. Ik liep langs de provinciale weg richting Doorwerth en passeerde een weiland waar je voor slechts *kuch* € 10,- de auto een dag in het gras mocht parkeren om vervolgens met bussen naar de start te worden gebracht. Geef mij dan maar de trein.



Nadat ik ook Doorwerth achter me had gelaten en de mensenmassa op het Dunoplateau had gezien, besloot ik dat ik vandaag zonder pauze deze tocht zou gaan volbrengen. Het was ondertussen al een stuk drukker geworden omdat ook de kortere afstanden zich bij de lange(re) afstand van 40 en 25 kilometer hadden gevoegd. Voor velen betekende dit nog 8 kilometer slenteren, maar daar dacht ik anders over. Door zoveel mogelijk rechts te houden kon ik toch nog goed doorlopen. Vorig jaar was dit een stuk lastiger. Achteraf bleek dat er toen circa 5.000 wandelaars méér onderweg waren dan tijdens deze editie.





Met de finish in zicht stond de grote intocht op het punt van beginnen. Britse oorlogsveteranen werden in golfkarretjes rondgereden voorafgegaan door doedelzakspelers. 



Nipt voor het vertrek van deze stoet kon ik tussen de mensen doorglippen en zo rustig de laatste honderden meters van mijn tweede Airborne Wandeltocht lopen. 



Om 14:08 uur kwam ik na 6 uur en 13 minuten over de finish. Mijn gemiddelde snelheid was 6,5 kilometer per uur.



Na de finish haalde ik mijn 'tweetje' op om deze thuis aan het medaillelint te kunnen bevestigen. Daarna ging ik weer fijn met de trein naar huis om volgend jaar absoluut weer terug te komen om mijn 'drietje' op te halen. De Airborne Wandeltocht is nu dus als vast onderdeel in mijn wandelplanning opgenomen. Tot in 2019 !